ความแตกต่างระหว่างชาวตะวันตกและชาวเอเชีย : หน้า 68/134

เบื้องหลังและความคาดหวังจากชาวตะวันตกที่มีต่อพุทธศาสนานั้นมีความแตกต่างจาก สาธุชนชาวเอเชีย ชาวตะวันตกคาดหวังว่า สถานที่ปฏิบัติธรรมมีความเรียบง่าย สะอาด สงบ มีความสม่ำเสมอในการสอน รวมถึงคุณภาพของหลักสูตร อย่างไร ก็จะรักษากิจวัตรให้เป็นไปตามนั้น ตามกำหนด ซึ่งบางครั้งก็มิได้เป็นการสนทนาธรรม หรือสนใจในธรรมะ เวลาการรับประทานอาหาร การปฏิบัติธรรม การช่วยงาน ของศูนย์ฯ เป็นต้น แต่สำหรับชาวเอเชีย บรรยากาศการปฏิบัติธรรม ดังกล่าว ชาวเอเชียจะรู้สึกว่าเหงาไม่มีชีวิตชีวา เพราะว่า วัดส่วนใหญ่จัดกิจกรรมแบบ “กันเอง” พิธีกรรมและธรรม เทศนา ก็จัดขึ้นมาในภาษาเอเชีย แม้กระทั่งการรับโทรศัพท์ ก็เป็นภาษาเอเชียที่เขาใช้กัน ทุกสิ่งทุกอย่างวนเวียนอยู่กับ วัฒนธรรมแบบเอเชีย เช่น พิธีกรรม การสวดมนต์ การทำ อาหาร กิริยามารยาท วัดเหล่านั้นจะนิมนต์พระมาจาก ประเทศของตนเอง ซึ่ง ซึ่งไม่มีความสนใจมากนักในการฝึกฝน คนในท้องถิ่นนั้นๆ ถ้ามีชาวเอเชียอยากไปวัดเหล่านั้น ก็จะจัดเตรียม ไทยธรรม และเดินทางมาวัดนั้นทันที เพราะคาดหวังว่าจะ มีพระอยู่ประจำตลอดเวลา ด้วยความที่ต้องการพบพระ ภิกษุเพื่อจะได้รับคำแนะนำในเรื่องต่างๆ ซึ่งถ้าหากว่าไม่พบ เขาก็จะกลับไปก่อน แล้วเดินทางมาใหม่ในภายหลัง เพื่อ ทำบุญอีก ที่เบลเยี่ยมเราก็พบกับชาวเอเชียลักษณะนี้เช่นกัน เราก็พยายามเน้นการโทรศัพท์มาล่วงหน้า เพื่อให้แน่ใจว่า มีพระภิกษุอยู่ที่ศูนย์ฯ (วัด) เพราะว่าพระภิกษุอาจจะมี กิจนิมนต์ ไปเรียนหนังสือ หรือเตรียมการสอนสำหรับชาว ตะวันตก ซึ่งพระภิกษุจะไม่ว่างในการปฏิสันถารกับสาธุชน ในกรณีดังกล่าว การรับรองชาวเอเชียในลักษณะนี้ อาจมีผลกระ ทบกับความตั้งใจที่จะบริหารด้วยระบบ “สากล” ของศูนย์ฯบ้าง เพราะว่าชาวเอเชียนิยมประกอบภัตตาหารด้วยมือของตนเอง และถวายภัตตาหารเหล่านั้นด้วยมือของตนเอง แต่ถ้าไม่ ระมัดระวังให้ดี อาจสูญเสียความเป็นระเบียบ และความ สงบของศูนย์ฯได้ ด้วยการสนทนากันในภาษาของตนเอง ๖๖ | กัลยาณมิตร กันยายน ๒๕๕๒ เป็นพิเศษเพียงสนใจที่จะพบเพื่อนเพื่อการปฏิสันถารเท่านั้น มีบางคนได้เปรียบเทียบเอาไว้ว่าเป็นเล้าไก่ เพราะทุกคนมี ความกระตือรือร้นและคึกคัก ทำให้ผู้ที่ต้องการปฏิบัติธรรม อย่างจริงจังไม่มีสมาธิ เนื่องจากถูกรบกวนจากพฤติกรรม ดังกล่าว ไม่ว่าจะเป็นการเรียน หรือการปฏิบัติธรรม ศูนย์ เราพยายามที่จะรองรับทั้งชาวเอเชีย และชาวตะวันตก แต่ เนื่องจากว่ามีชาวเอเชียอยู่ใกล้ศูนย์ฯน้อย จึงได้รับความ นิยมจากชาวตะวันตกมากกว่า แต่ถ้าเป็นศูนย์ฯ ในตามอุดมคติ น่าจะมีทางเข้า แยกจากกันเป็นสองทาง คือ แยกระหว่างชาวตะวันตก และชาวเอเชีย ถ้าเป็นไปได้ก็ควรมีห้องปฏิบัติธรรมแยกกัน ต่างหากด้วย พระอาจารย์ได้เคยพยายามปฏิสันถารกับ สาธุชน ทั้งชาวตะวันตกและชาวเอเชีย ในเวลาเดียวกัน แต่ ส่วนใหญ่จะไม่ประสบผลสำเร็จ ไม่ได้สร้างความประทับใจ จากทั้งสองฝ่ายเพราะการใช้ภาษาที่ต่างกัน ประการที่สอง คือ ถ้าต้องการอธิบายเหตุผล ของ ประเพณีหลายๆ อย่าง ให้กับชาวตะวันตกที่มาปฏิบัติธรรม ใหม่ๆ เช่น การให้พร การอุทิศส่วนกุศล ซึ่งไม่จำเป็นต้อง อธิบายมากนักสำหรับชาวเอเชีย เป็นการยากที่จะอธิบาย ให้เป็นที่พอใจแก่ชาวตะวันตกได้ และในกรณีที่มีผู้ศรัทธา ถวายปัจจัย หรือไทยธรรม เราจำเป็นที่จะต้องให้ความ สนใจเพื่อเป็นการรักษาศรัทธา ในขณะเดียวกันก็มีชาว ตะวันตกซึ่งไม่ได้สนใจการบริจาคใด ก็อาจถูกหลงลืมไป ทำให้เกิดความไม่พอใจได้ ดังนั้น ถ้าหากจะเปิดประตูอบรมให้ชาวต่างประเทศ ก็ต้องจัดเตรียมกิจกรรมพิเศษต่างหากสำหรับคนกลุ่มนี้ ไม่ว่าจะเป็นด้วยการแยกเวลา หรือสถานที่เป็นสัดส่วนจาก ชาวเอเชีย