ความสำคัญของพรหมจรรย์ : หน้า 40/108

พรหมจรรย์เพราะอยากได้นางฟ้าหรือ พระเถระบอกว่า ไม่ ได้ประพฤติพรหมจรรย์เพราะเหตุนั้น แต่ประพฤติพรหมจรรย์ เพื่อความหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะ และท่านได้ให้ข้อคิดว่า สรีระร่างกายอันวิจิตรสวยงามนี้ เป็นที่น่าปรารถนาเฉพาะ ผู้มีกิเลสเท่านั้น พอจะหลอกล่อคนโง่ให้หลงได้ แต่จะหลอก บัณฑิตผู้แสวงหาฝั่งคือพระนิพพานไม่ได้ จากนั้นท่านก็ ขอตัวกลับวัด ส่วนโยมพ่อโยมแม่เมื่อเห็นพระลูกชายมี ความตั้งใจแน่วแน่ มีปฏิปทาอันงดงามอย่างนั้น ก็เกิด ความเลื่อมใส ได้ตั้งใจทำบุญทำทาน รักษาศีลเจริญภาวนา ตามที่พระลูกชายแนะน่าเอาไว้ ชื่อเสียงของพระรัฐบาลผู้สละทรัพย์ออกบวชได้ ขจรขจายไปทั่วทั้งเมือง แม้พระเจ้าโกรัพยะได้สดับแล้วยัง รู้สึกอัศจรรย์ใจ อดสงสัยไม่ได้ว่า ทำไมพระรัฐบาลถึงออกบวช จึงได้เสด็จมาถามท่านถึงที่วัด พระราชาตรัสถามว่า คนส่วนใหญ่ออกบวชเพราะ มีความเสื่อมเกิดขึ้น จึงออกบวช ส่วนท่านเองยังหนุ่มยังแน่น มีผมดำสนิท ไม่มีความเสื่อมชรามาคุกคาม ทรัพย์สินเงินทอง ก็มีมากมายใช้ทั้งชาติก็ไม่หมด แต่ท่านก็ไม่สนใจในทรัพย์ เหล่านั้นเลย อะไรหรือเป็นเหตุ ให้ท่านออกบวช ช่วยตอบ ให้หายสงสัยด้วยเถอะ พระรัฐบาลได้ถวายพระพรว่า มหาบพิตร พระผู้มี- พระภาคเจ้า เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานแล้ว เป็นผู้รู้แจ้งโลก ทั้งปวง ทรงแสดงบอกว่า โลกอันชรานำเข้าไปไม่ยั่งยืน เมื่อ เกิดมาแล้ว ก็ต้องแก่ เจ็บ ตาย การเกิดบ่อยๆ เป็นทุกข์ ไป โลกนี้ไม่มีผู้ต้านทาน ไม่เป็นใหญ่เฉพาะตน ยามที่เรา แข็งแรง ก็มีผู้ที่รักใคร่เอ็นดูเรามากมาย แต่พอถึงคราวจะตาย ก็ไม่มีใครช่วยอะไรเราได้ โลกนี้โม่มีอะไรเป็นของตน จำต้องละสิ่งทั้งปวงไป ทรัพย์สมบิตต่างๆ เป็นของนอกตัว ถึงคราวตายแม้แต่เข็ม เล่มเดียวก็เอาดีดตัวไปไม่ได้ และโลกนี้ก็พร่องอยู่เป็นนิตย์ เพราะสัตวโลกดกเป็นทาสแห่งตัณหาไม่รู้จักอิ่มจักพอ เมื่อ อาตมภาพได้ยินได้ฟังอมตะธรรมแล้ว ไตร่ตรองตามด้วย ปัญญา ว่าพระดำรัสของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้นเป็นสัจธรรม จึงออกบวชเป็นบรรพชิต เพื่อทำชีวิตให้อยู่เหนือโลก ดูก่อนมหาบพิตร ปัญญาเป็นสิ่งที่ประเสริฐกว่า ทรัพย์สมบัติ ปัญญาเป็นเหตุให้ถึงที่สุดแห่งทุกข์ในโลกนี้ได้ คนที่ทำบาปอกุศลเอาไว้ เพราะไม่มีปัญญา อาตมภาพรู้เหตุ นี้จึงบวช ความเป็นสมณะ เป็นข้อปฏิบัติที่ถูกต้อง ตรงต่อ หนทางพระนิพพาน พรหมจรรย์เป็นชีวิตที่ประเสริฐที่สุด นี่ก็คือการออกบวชอย่างมีเป้าหมายของนักปราชญ์ บัณฑิตในสมัยก่อนที่เราควรเอาเยี่ยงอย่าง ไม่ใช่บวชแบบ หลักลอย ไร้วัตถุประสงค์ ทำให้พระศาสนาต่างพร้อยเสียเปล่า โดยเฉพาะการบวชสำหรับธรรมทายาท มิใช่เป็นเพียงการ บวชอย่างที่เรียกว่า ตามขนบธรรมเนียมประเพณีเท่านั้น ไม่ใช่เป็นเพียงการไปจากเรือนและเลิกนุ่งห่มแบบฆราวาส เท่านั้น แต่เป็นการบวชทั้งทางกายและใจ ถึงพร้อมด้วยศีล สมาธิ ปัญญา ตระหนักถึงคุณค่าของร่มผ้ากาสาวพัสตร์ เป็นเหตุที่จะทำให้พุทธศาสนาเจริญรุ่งเรืองต่อไป ญาติพระศาสนา สำหรับท่านพุทธศาสนิกชนที่มีความศรัทธาเลื่อมใส ถึงขนาดอนุญาตให้บุตรหลานได้บวช เจริญรอยตามพระ พุทธเจ้าและพระอรหันต์ทั้งหลายนั้น ถือว่าเป็นสิ่งที่น่า อนุโมทนาสาธุการอย่างยิ่ง เพราะเป็นสิ่งที่ทำได้ยาก ๓๘ ปี มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๔