การสื่อสารและความทรงจำ : หน้า 76/108

R 14111 สาระ : หลานชาย ค รัง นั น เมื่อ ๑๕ นาทีก่อน ที่ตรงนี้ยังไม่มีเงาร่างของผู้ใด แต่ตอนนี้มี... เก้าอี้นั่งเล่นทําด้วยไม้ไม่ ๒ ตัว วางบนผืนหญ้าอ่อนนุ่มท่ามกลางแมกไม้นานาพันธุ์ คู่กับโต๊ะ ตัวเล็กๆ ซึ่งท่าจากวัสดุเดียวกัน แสงแดดกล้าแผดจับกิ่งก้านใบหูกวางสีเขียวอ่อน จนกลายเป็นอ่อน แรง เมื่อสาดกระทบกับร่างของเขาทั้งสองที่นั่งบนเก้าอี้ไม้ ถึงอย่างไร ความอ่อนแรงนั้น ก็ได้สร้าง เงาร่างสองลักษณะทอดม่านความเขียวขจีของสนาม เงาทางด้านซ้ายแลใหญ่กว่าทางด้านขวาเล็กน้อย เงาเล็กกว่า าลังขยับถ้วย ริมชาอู่หลงร้อนระอุสีเหลืองทองม่านล่าคอของตนช้า ๆ “เราไม่ได้มานั่งตรงนี้นานมากแล้วสินะ" เสียงของ เขาถูกเปล่งออกมาทันทีที่เครื่องดื่มจากแผ่นดินใหญ่สัมผัส กระเพาะ เดิม” “นานมาก” “ในที่สุด เราก็ได้กลับมานั่งคุยกันอีกครั้ง ในที่แห่ง ชายร่างใหญ่หัวเราะในล่า คอ “นึกแล้วก็ขำ ตอนโน้น เรายังสื่อสารกันไม่ค่อยจะรู้เรื่อง ผมเป็นแต่ภาษากลาง ท่านพูดได้แต่ภาษาส่วย คุยกันไปก็ต้องยกมือยกไม้ ยิ่งเพื่อนๆ เราแต่ละคนพกกันมาคนละภาษา ทั้งเหนือ ใต้ เขมร ลาว อึ้งไปเลย อีสาน กะเหรี่ยง ผมมาแรกๆ อึ้งไ เหมือนไปเรียนต่างประเทศ” “ใช่ๆ” เงาทางด้าน ซ้ายขยับศีรษะลง ๒-๓ ที่ แล้วจึงขยับริมฝีปาก “ตอนนั้น ท่านยังตัวเล็กๆ อยู่เลย เล็กกว่าผมอีกมั้ง” “เราฟิกกันหนัก มากเลยนะ ตั้งแต่ตัวกระเปียก บวชกันมาได้หนึ่งเดือน ก็ลุย ๗๔ | มนาคม พค ๒ o