การถวายสังฆทานและผลานิสงส์ : หน้า 54/108

จำแนกประเภทแห่งปาฏิบุคลิกทานแลสังฆทานอย่างแจ่มแจ้ง ว่าการถวายสังฆทานย่อมมีผลานิสงส์มากกว่านัก เมื่อพระนางมหาปชาบดีได้สดับฟังดังนั้นก็ให้เกิด ความปรีดาปราโมทย์ ตั้งจิตอุทิศที่จะถวายเป็นสังฆทาน แล้วทรงถือเอาผ้าภูษานั้นถวายแด่องค์พระสารีบุตร ผู้เป็น อัครสาวกเบื้องขวาแห่งองค์สมเด็จพระชินสีห์ หากก็ถูกองค์ พระธรรมเสนาบดีผู้ซึ่งทราบถึงพระพุทโธบายปฏิเสธเสีย ด้วยการให้ถวายแก่ภิกษุรูปอื่นต่อไป เมื่อได้รับการปฏิเสธ เช่นนี้ พระนางก็เลื่อนไปถวายแก่พระโมคคัลลานเถระ ผู้เป็น อัครสาวกเบื้องซ้ายแห่งองค์สมเด็จพระทศพล พระเถรเจ้าท่าน ก็ปฏิเสธ พระนางจึงเลื่อนไปถวายแก่พระอสีติมหาสาวก ทั้งหลายต่อๆ ไปลงไปโดยลำดับ ก็มิได้มีพระผู้เป็นเจ้ารูปใด รับแต่ดักองค์หนึ่ง จนตราบถึงพระภิกษุหนุ่มนามว่า อชิตะ ซึ่งเป็นพระดังฆนวกะนั่งอยู่ในที่สุดท้ายแห่งสงฆ์ทั้งปวง เมื่อน้อมเข้าไปถวาย พระอชิตะภิกษุหนุ่มก็รับเอาภูษาวิเศษ ทั้งคู่นั้นทันที เมื่อสมเด็จพระปชาบดีอัครมเหสีพระบรมกษัตริย์ แห่งกรุงกบิลพัสดุ ประสบเหตุเช่นนั้นก็ทรงโทมนัสจน น้ำพระเนตรตกด้วยความเสียพระทัยว่า เรานี้เป็นผู้มีบุญ วาสนาน้อยจริงหนอ ตั้งใจจัดหาผ้าภูษานี้เพื่อจักถวายแด่องค์ พระทศพล แต่พระองค์ก็มิยอมรับ เมื่อเข้าไปถวายพระเถระ อรหันต์ทั้งหลาย ก็มิได้มีสงฆ์องค์ใดสงเคราะห์รับเอา กอง เตียวแต่บัดนี้ภิกษุหนุ่มรูปหนึ่งเป็นสงฆ์นวกะนั่งอยู่ใน ที่สุดท้ายสงฆ์ทั้งหลาย ซึ่งคงจะไม่มีคุณวิเศษอันใดสงเคราะห์ รับไทยทานไว้ เพื่อไม่ให้เรานั้นได้รับ ความอับอาย เหตุไฉนจึงเป็นเช่นนี้ ไปได้ แล้วก็ทรงก้มหน้าซึ่งมิได้ตรัส ประการใด เมื่อสมเด็จพระบรม ศาสดาผู้ทรงคุณ ทอดพระเนตรเห็น พระมาตุจฉาเสียพระทัย ทรงพระ โทมนัสในการบำเพ็ญทานพิเศษครั้งนี้ จึงทรงมีพุทธดำริว่า ในกาลบัดนี้ สมควรที่เราตถาคตจะกระทำการให้ สมเด็จพระมาตุจฉาทรงคลายจาก การโทมนัสเสียใจ จะให้มีความยินดีใน วัตถุทานยิ่งใหญ่นี้ แล้วจึงมีพระพุทธร ฎีกาตรัสเรียกพระอานนท์ให้ไปน่า เอาบาตรของพระองค์มาแล้วทรง กระทำพุทธาธิษฐานว่า “พระสาวกทั้งปวง แม้จะทรงฤทธิ์ปานใด จงอย่าถือ เอาบาตรนี้ได้เลย ให้พระอชิตะภิกษุหนุ่มผู้มีวาสนาผู้จักได้ ตรัสรู้เป็นพระสัพพัญญูสัมมาสัมพุทธเจ้าในกาลภายภาคหน้า จงถือเอาบาตรนี้ได้แต่เพียงผู้เดียวเท่านั้น" เมื่อทรงกระทำ พุทธาธิษฐานแล้ว ก็ทรงยื่นพระหัตถ์ ข้างที่ถือบาตร ทันใดบาตรนั้นก็ลอยขึ้นไปในกลีบเมฆแล้ว อันตรธานหายไปมิได้ปรากฏ จึงทรงโปรดให้ภิกษุทั้งหลาย ไปน่า เอาบาตรนั้นกลับมา หากแต่ก็มิได้มีพระภิกษุรูปใด ค้นหาเอากลับมาได้แม้สักองค์เดียว รวมทั้งพระสารีบุตรแล พระโมคคัลลานเถระ อีกทั้งพระอสีติทั้งหลายตามลำดับ จน ในที่สุดสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงมีพระพุทธฎีกาตรัส สั่งพระอชิตะสังฆนวกภิกษุว่า “ดูกร อชิตะ...! ในกาลบัดนี้ ขอเธอจงแสดงความ สามารถไปเอาบาตรของตถาคตมา” อชิตะภิกษุหนุ่มราชบุตรพระเจ้าอชาตศัตตุราช ซึ่ง จักได้ตรัสเป็นพระศรีอาริยเมตไตรยในอนาคตกาลภายหน้า ได้สดับพระพุทธฎีกาตรัสสั่งดังนั้น ก็แปลกใจว่าเหตุใดหนอ พระพุทธองค์จึงตรัสสั่งดังนี้ อันตัวเราเป็นภิกษุผู้บวชใหม่ ไหนเลยจักสามารถน่า เอาบาตรทรงแห่งองค์พระชินสีห์มาได้ ก็องค์พระอรหันต์ทั้งปวงยังมีสามารถนำ มาได้ การที่ พระพุทธองค์ตรัสเช่นนี้เห็นทีคงต้องมีเหตุการณ์อันได อันหนึ่งเกิดขึ้นเป็นแน่แท้ อย่าช้าเลย เราจักกระทำ ไปตาม กำลังสติปัญญา เมื่อคิดดังนั้นแล้วก็ทรงน้อมกายถวาย นมัสการสมเด็จพระบรมครู แล้ว ค่อยเดินไปยืนอยู่ในที่สุดแห่งพุทธ บริษัท มองดูนภากาศแล้วตั้งจิต กระทำสัตยาธิษฐานว่า “อาตมาผู้มีนามว่าอชิดะนี้ จะ ได้เข้ามาบรรพชาในพระบวรพุทธ ศาสนา ด้วยตั้งใจประพฤติพรหมจรรย์ หมายมั่นจะได้ตรัสรู้ งสรรพธรรม เป็นพระสัพพัญญูไนอนาคตกาล เพื่อ จะรื้อสัตว์ขนสัตว์ออกไปให้พ้นจาก จตุรโอฆสงสาร เสมือนเช่นสมเด็จ พระพิชิตมารเจ้าของบาครบรมครู แห่งอาดมาขณะนี้ ด้วยเดชะแห่ง สัจจะความจริงนี้ ขอให้บาตรทรง ๕๒ กางเกง มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๔