การต่อสู้กับมาร : หน้า 73/108

ที่นุ่มนวล ตามลักษณะของธรรมะ เหมือนวิธีการอื่นๆ ของหลวงพ่อ วัดโดนกระแสภายนอกเล่นงาน หลวงพ่อสู้ ด้วยธรรมะ หลวงพ่อ ๒ องค์ ท่านสอนคนอย่างไรท่านก็ ทำอย่างนั้น เขาว่ามาท่านไม่ว่าตอบ กาลเวลาจะเป็นเครื่อง พิสูจน์ ทองแท้ไม่เคยกลัวไฟ เห็นได้จากกิจกรรมที่ดำเนินไปอย่างไม่เคยหยุดยั้ง หลวงพ่อทั้งสองไม่เคยอ่อนแอ ไม่เคยท้อถอย ศีล สมาธิ ปัญญา ของท่านกล้าแข็ง ดูดดึงให้มหาชนมาหลอมรวมใจ ด้านภัยที่โหมกระหน่ำามาจากภายนอก โน่นมหาธรรมกายเจดีย์สร้างเสร็จสวยงามกว่าใคร ลานธรรมกำลังสร้าง ดูในผังสีฟ้าสะอาดเหมือนทะเลบุญ หนุนมหาเจดีย์ ต่อไปวิหารก็จะสำเร็จ ท่านกลัวใครที่ไหน? ในเวทีแห่งชีวิตที่เกิดแก่เจ็บตาย วิชชาธรรมกาย ศึกษาลึกลงไปถึงส่วนลึกของโลกและวิถีชีวิต หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านว่า วิชชาของท่าน “ลึก” * สมัยวัดปากน้ำ มีการผลัดเวรกันทำวิชชาตลอด ๒๔ ชั่วโมง เป็นวิชชาที่ต้องอาศัยความสะอาดบริสุทธิ์เป็นอย่างยิ่ง และต้องการจิตใจที่แข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง “ที่จะเข้าถึงวิราคธาตุ วิราคธรรมนะ ต้องปล่อย ชีวิตจิตใจนะ ไปรักไปห่วงอะไรไม่ได้ ปล่อยกันหมดสิ้นทีเดียว ไปรักไปห่วงใยอยู่ละก็ไปไม่ได้ ต้องทำใจหยุดนั้นแน่ จึงจะ ไปถูกวิราคธาตุ วิราคธรรมได้ ต้องทำใจ หยุด หยุดในหยุด ไม่มีถอยกัน ไม่มีกลับ กันละ นั้นแหละจึงจะไปสุดได้ ถ้าใจอ่อน แอ ไปไม่ได้ดอก ต้องใจแข็งแกร่ง ทีเดียวจึงจะไปได้ พวกเราทั้งหลายนี้ไม่ได้ไปกัน 66 เลย เฉยๆ อยู่ มัวชมสวนดอกไม่ในโลก อยู่นี่เอง ชมรูปบ้าง เสียงบ้าง กลิ่นบ้าง รสบ้าง ก็อยู่ที่เดียวนั่นเอง ไม่ได้ไปไหนกับเขาเลย กันอีกแล้ว อ้าวไปๆ ก็จะไปอีกแล้ว ไปๆ ก็กลับเสียอีกแล้ว พวกเรานี้แหละกลับกลอกๆ อยู่อย่างนี้แหละ จะเอาตัวไม่รอด ชีวิตไม่พอ” (ธรรมนิยามสูตร แสดงเมื่อวันที่ ๓๑ มกราคม ๒๔๙๗) นี่ หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านว่าอย่างนี้ ท่านว่าชีวิต ของเราที่เกิดมานี้มันสั้นนัก มัวแต่หลงระเริงอยู่ ชีวิตจะไม่ พอสู้กับมาร สำหรับหลวงพ่อวัดปากน้ำนั้นท่านว่าไปถึงเรื่อง ของพญามารทีเดียว อันที่จริงเรื่องเกี่ยวกับพญามารนี้ เห็นจะมีในทุก ศาสนา ในศาสนาพุทธก็มีแต่กล่าวถึงอย่างคลุมเครือ ที่เรา คุ้นเคยก็มีเรื่องพญามารมารังควาญเจ้าชายสิทธัตถะก่อนจะ ตรัสรู้เป็นพระพุทธเจ้า แต่อรรถกถาจารย์ภายหลังบางท่าน พยายามดีความเรื่องมารเอาง่ายๆ ว่าเป็นเรื่องของกิเลส คนที่มีกำลังใจอ่อนแอ ก็คือคนที่ด้อยในเชิง ศีลธรรม คือเป้นคนแปลกหน้าในเรื่องศีลเรื่อง ธรรม ไม่ค่อยเบื่อจนถึงไม่เชื่อว่าการทำทานมีผล กฏแห่งกรรมมีผล โลกนี้โลกหน้ามีจริง นี้พวกจะไปก็ภิกษุสามเณร อุบาสก อุบาสิกา จะ ไปให้สุดวิราคธาตุ วิราคธรรม อ้าวไปๆ ก็เลี้ยวกลับกันเสียแล้ว ไม่ไปกันจริงๆ ไปชมสวนดอกไม้กันอีกแล้ว ไปเพลิดเพลินในบ้านในเรือน 99 ตัดเรื่องเทวบุตรมารออกเสียเพราะกลัวฝรั่งจะหาว่าเป็น เรื่องเพ้อเจ้อ พิสูจน์ไม่ได้ทางวิทยาศาสตร์ และตอนที่มารอาราธนาให้พระพุทธเจ้าปรินิพพาน ก็พยายามจะไม่อธิบายกัน ทิ้งให้คลุมเครือกันไปอย่างนั้น เร้าใจกันไปอีกแบบ 8. มีนาคม พ.ศ. ๒๕๔๗๑