การประดิษฐานพระบาตรและการบูชาพระ : หน้า 55/108

แห่งองค์สมเด็จพระชินสีห์เจ้าจงลงมา ประดิษฐานอยู่ในหัตถของอาตมา ซึ่ง จะเหยียดออกไปโดยพลันในกาลบัดนี้” เมื่อเสร็จจากการตั้งจิตเป็น สัตยาธิษฐาน บัดนั้นก็ให้เกิดอัศจรรย์ เป็นยิ่งนัก บาตรอันมีค่าเป็นพุทธบริขาร โดยแท้ได้ลอยตกลงมาจากนภากาศ ประดิษฐานอยู่ในอุ้งหัตถ์พระอชิตะภิกษุ เป็นที่ประจักษ์แก่มหาชนพุทธบริษัท ทั้งหลาย เมื่อสมเด็จพระปขาบดีมาตุจฉา เห็นดังนั้นก็ปีดิปรีดาปราโมทย์เป็นยิ่งนัก น้ำพระเนตรไหลพรากด้วยความดีใจ ศรัทธาเป็นยิ่งใหญ่ จึงยกพระหัตถ์ นมัสการลาองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและคณะสงฆ์ กลับไปยังพระราชนิเวศน์สถาน ดังนั้น จึงทรงกระทำพระอาการแย้ม พระโอษฐ์รุ่งโรจน์รัศมีให้ปรากฎ ด้วย พระพุทธรังสีออกจากพระเขี้ยวแก้ว ทั้งสี่ ให้เห็นเป็นอัศจรรย์ ลำดับนั้น พระอานนท์พุทธอนุชาได้แลเห็น จึง ได้กราบทูลถามองค์สมเด็จพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าว่า ด้วยเหตุใด พระพุทธองค์ จึงทรงแสดงพุทธ- กิริยาเช่นนั้น บัดนั้นพระชินสีห์ทรง มีพระพุทธฎีกาตรัสพยากรณ์ว่า “พระอชิตะภิกษุ ซึ่งเป็น พระสงฆ์นวกะในกาลบัดนี้ จักได้ตรัส เป็นองค์พระชินสีห์สัมมาสัมพุทธเจ้า ทรงพระนามว่าพระศรีอาริยเมตไตรยในอนาคตกาลภาคหน้า ภายในมหาภัทรกัปนี้...ใต้ร่มไม้กากะทิงอันเป็นมิ่งไม้มหาโพธิ สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสถึงความเป็น ครานั้นอชิตะภิกษุหนุ่มก็ได้พิจารณาว่า ผ้าภูษานี้ ในเพลาตามพารุณสมัยราตรีแห่งวิสาขปุรณมี จะมีประโยชน์แก่เราก็เพียงใช้ปกคลุมร่างกายเท่านั้น เราจะ น่า เอาผ้าภูษานี้เข้าไปถวายพระบรมครูกระทำเป็นพุทธบูชา ก็จะเป็นมหากุศลหาสิ่งที่จะประเสริฐเทียมเท่ามิได้ เมื่อคิด ดังนั้นแล้วก็น่า เอาผ้าผืนหนึ่งเข้าไปกางเป็นเพดานเบื้องบน พระคันธกุฎี อีกผืนหนึ่งนั้นฉีกออกเป็น 4 ท่อน ผูกเป็น ม่านให้ห้อยย้อยลงในที่ ๔ มุมเพดานพระคันธกุฎี แห่ง สมเด็จพระผู้มีพระภาคเจ้า เสร็จแล้วจึงค่อยออกมายืนเพ่ง พินิจ เห็นผ้าภูษาที่ตนประดับประดานั้นสวยงามวิจิตรยิ่งนัก ก็เกิดความโสมนัสปราโมทย์เป็นล้นพ้น ทรุดวรกายหมอบ ลงตรงเบื้องยุคลบาทสมเด็จพระทศพลญาณแล้วกระทำ ปณิธานว่า “ข้าแต่บรมครูผู้ทรงคุณอันประเสริฐ..! รัตถบูชา อันเป็นการบูชาด้วยยุคลภูษาอันวิเศษนี้ เป็นที่เจริญจิตของ ข้าพระบาทโดยยิ่งด้วยเดชะอานิสงส์แห่งการบูชายิ่งใหญ่ครั้งนี้ ข้าพระองค์มิได้ปรารถนาในมนุษย์สมบัติ เทวสมบัติ หรือ พรหมสมบัติ หากแต่ ช้าพระองค์ปรารถนาที่จะรื้อสัตว์ขน สัตวโลกให้พ้นจากโอฆสงสารเช่นเดียวกับองค์สมเด็จพระ ดาสดา ดังนั้น หากผลานิสงส์แห่งวัตถุทานของช้าพระบาท ในครั้งนี้ จะพึงบังเกิดมีแล้วไซร้ ก็ขอจงเป็นพลวปัจจัยส่ง ผลให้ข้าพระบาทได้มีโอกาสบรรลุพระสัพพัญญุตญาณ ใน อนาคตกาลด้วยเถิด พระเจ้าข้า" เมื่อองค์พระชินสีห์ได้สดับวจีปณิธานอันอาจหาญ ไปในอนาคตกาลให้จบลงตั้งนี้แล้ว ก็ทรงอนุญาตให้บริษัท ทั้งหลายกลับไปสู่ที่อยู่แห่งตน เป็นอันว่าหมดสิ้นการ ประชุมในวันนั้นแต่เพียงนี้ พระคุณของครูบาอาจารย์นั้นยิ่งใหญ่ไพศาล โดย เฉพาะครูผู้ซึ่งชี้ทางให้เห็นภัยในวัฏฏสงสารนั้น สมควร อย่างยิ่งที่จะได้รับการเทอดเกียรติสดุดี แม้ผู้เขียนจะไม่รู้จัก กับพระพรหมโมสี (วิลาศ ฌาณวโร ป.ธ.๙) เป็นการส่วนตัว และไม่เคยไปกราบนมัสการท่านแม้สักครั้งเดียวก็ตาม ผู้เขียนก็ทราบซึ้งในพระคุณของท่านเป็นอย่างยิ่ง โดย เฉพาะหนังสือที่ท่านได้รจนาไว้นั้น ทำให้ผู้เขียนกลัวต่อการ ทำ บาปและรู้จักเรื่องของการทำบุญกุศลให้มากขึ้น ท้ายที่สุด นี้ผู้เขียนขอน้อมนมัสการด้วยจิตศรัทธาแด่ครูอาจารย์ท่าน นี้ด้วยความมั่นคง และจะตั้งมั่นเผยแผ่ข้อเขียนคำสอนที่ ท่านได้รจนาไว้สืบไป saow | em มน..^ม พ.ค