การเผยแผ่ความรู้ด้านพระพุทธศาสนา : หน้า 53/108

พระพรหมโมลี (วิลาศ ฌาณวโร ป.ธ.๙) ผู้ซึ่ง ผู้เขียนได้นำเอาผลงานวรรณกรรมของท่าน มาคัดย่อให้ ผู้อ่านได้สัมผัสเพื่อความบันเทิงใจและเพื่อเผยแผ่ความรู้ใน ด้านพระพุทธศาสนาอยู่เสมอ และเพื่อเป็นการระลึกถึง พระคุณของท่าน ในฉบับนี้ผู้เขียนได้คัดเอาเรื่องของ พระศรีอาริยเมดไตรยสัพพัญญูพุทธเจ้า มาโดยย่อ และยังคง ไว้ซึ่งภาษาไทยแบบดั้งเดิมอันแสดงถึงความไพเราะและงดงาม ของภาษาไทยตามที่ท่านได้รจนาไว้ในหนังสือ กรรมทีปนี ภาค ๓ ตอน ๒ มีความย่อดังนี้ เมื่อครั้งที่พระอังคีรสบรมโพธิสัตว์ราชบุตรแห่ง พระเจ้าสิริสุทโธทนบรมกษัตริย์และพระนางสิริมหามายา ทรงเสด็จออกบรรพชา และได้ตรัสรู้เป็นพระสมณโคดม สัมมาสัมพุทธเจ้า ครานั้นพระองค์ทรงมีพระมหากรุณา เสด็จมาโปรดพุทธบิดา และพระนางปชาบดีผู้มีศักดิ์เป็น น้าสาวและแม่นม ผู้ทำหน้าที่ถนอมกล่อมเลี้ยงดูองค์พระ ชินสีห์มาแต่น้อยเพื่อทดแทนคุณที่ได้ดื่มน้ำนมมาจนเติบใหญ่ จึงเสด็จไปรับภัตตาหารบิณฑบาตในพระราชนิเวศน์ครั้นเสร็จ ภัตกิจแล้วทรงแสดงธรรมเทศนาโปรดพระนางมหาปชาบดี จนพระนางได้บรรลุสำเร็จเป็นพระโสดาบันอริยบุคคล หลังจากนั้นองค์สมเด็จพระชินสีห์ก็ได้เสด็จโปรดเวไนยสัตว์ ไปยังเมืองต่างๆ จนกระทั่งเสด็จกลับกรุงกบิลพัสดุ ณ นิโครธาราม เพื่อทรงบำเพ็ญโลกัตถจริยาด้วยพระมหากรุณา ใหญ่ต่อไป สมัยนั้น สมเด็จพระมหาปชาบดีพุทธมาตุจฉา ได้ ทรงจัดการทอผ้าจีวรสาฎกชั้นดี เพื่อถวายองค์สมเด็จพระ สัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยความเลื่อมใสศรัทธา ด้วยตนเอง ตั้งแต่ต้นจนถึงที่สุด โดยได้ให้ช่างทองดีอ่างด้วยทองสุก ๗ อ่าง ให้หาเม็ดสายมาจนพอกับความต้องการแล้วก็เพาะเม็ดผ้าย ในอ่างทองเหล่านั้นบำรุงเลี้ยงรักษาด้วยน้ำนมโคและของหอม ครั้นต้นสายออกฝอยก็ทรงเก็บสายนั้นด้วยพระหัตถ์ใส่ลงใน ผอบทองแล้วทรงเลือก ทรงหีบ ทรงดีด ทรงปัน ด้วยพระ หัตถ์มีให้ผู้อื่นกระทำา ปรากฏว่าเส้นด้ายนั้นละเอียดประณีต ยิ่งนัก แลมีสีเหลืองอร่ามดุจสีทองคำธรรมชาติ แล้วจึง รับสั่งให้หาช่างหูกนี้มือเอกมา ให้เขาเหล่านั้นบริโภคอาหาร ชั้นเลิศและให้ตกแต่งกายนุ่งห่มประดับด้วยวัตถาอาภรณ์ ผ้าสาฎก ๒ ผืน ยาว ๑๔ ศอก กว้าง ๗ ศอกเสมอกัน พระภูษาทั้งคู่นี้เป็นพัสตราภรณ์อันหาค่ามิได้ สมควรแก่ องค์พระชินสีห์ พระนางตรวจตราดูเรียบร้อยแล้วจึงประจง พับใส่ลงในผอบแก้ว แล้วก็มุ่งเสด็จไปยังนิโครธาราม พร้อมด้วยนางในข้าราชบริพารทั้งหลาย เมื่อเสด็จถึงนิโครธาราม ก็เข้าเสาสมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้า กราบนมัสการแล้วเปิดฝาผอบแก้วจับพระ บุคลพัสตร์ กราบทูลว่า “ช้าแต่พระองค์ผู้ทรงพระภาค...! อันว่าสุวรรณวัตถ ยุคลใหม่นี้ ข้าพระบาทอุตส่าห์หีบดีดในสายด้วยหัตถ์แห่งตน ด้วยน้ำจิตอุทิศแด่สมเด็จพระทศพล ขอพระองค์จงทรง พระกรุณาอนุเคราะห์รับซึ่งภูษาคู่นี้ เพื่อจะให้มีประโยชน์ และความสุขแก่ข้าพระบาทตลอดกาลช้านานเถิดพระเจ้าข้า สมเด็จพระชินสีห์ผู้ทรงญาณไม่ติดขัด ทรงทราบ ขัดถึงการณ์อย่างหนึ่งในภายหน้า จึงทรงมีพระมหากรุณา ตรัสแก่สมเด็จพระมาตุจฉาว่า “ลูกรพระมาตุจฉาซึ่งมีคุณแก่เราตถาคต...! วัตถ ยุคลภูษานี้ ขอให้จงถวายแก่สงฆ์เถิด จะเกิดผลานิสงส์มาก ยิ่งกว่าถวายแก่เราตถาคต ด้วยว่าเมื่อถวายภูษาทั้งคู่นี้แก่ สงฆ์แล้วย่อมได้ชื่อว่าเป็นการบูชาเราตถาคตแลสงฆ์ทั้งปวง” แม้จะได้สดับพระพุทธฎีกาว่าดังนั้น แต่ด้วยความ ศรัทธามั่นพระนางได้กราบทูลอาราธนาให้พระสัพพัญญูเจ้า ทรงรับไว้ถึง ๓ ครั้ง แด่องค์พระชินสีห์ก็มิได้ทรงรับไว้ และทรงตรัสให้ถวายแก่สงฆ์เช่นเดิม เหตุเพราะพระองค์ ทรงทราบว่า พระนางปชาบดีทรงมีศรัทธาพร้อมด้วย เจตนาทั้งสามคือ บุพเจตนา มุญจนเจตนา อปราปรเจตนา ฉันใดแก่พระองค์ ก็ขอให้ทรงมีศรัทธาในสงฆ์ด้วยเจตนาทั้ง สามฉันนั้นเช่นกัน ทานครั้งนี้จึงจะมีผลมาก อีกประการหนึ่ง พระองค์ทรงทราบว่าจักอยู่ใ ยู่ในโลกมิได้นานก็จักเช้า ปรินิพพานแล้ว พระสงฆ์สาวกทั้งหลายก็จะลำบากด้วย จตุปัจจัยเมื่อตถาคตให้ถวายแก่พระสงฆ์เพื่อเป็นตัวอย่างดังนี้ ในอนาคตกาลก็จะมีผู้นิยมถวายแก่สงฆ์ ซึ่งเป็นเหตุให้ได้รับ อานิสงส์แห่งการถวายมาก ทั้งพระสงฆ์สาวกทั้งหลายจะไม่ ลำบากด้วยจตุปัจจัย หากแต่พระนางหาได้เข้าใจไม่ ทรง โศกเศร้าเสียพระทัยเป็นยิ่งนักทรงอ้อนวอนขอให้พระอานนท์ เป็นอันดี ที่โรงหูกนั้นที่เพดานห้อยพวงดอกไม้นานาพรรณ พุทธอนุชาช่วยกราบทูลองค์พระชินสีห์ให้ทรงรับพระยุคล ให้น่ารื่นรมย์ใจ แล้วพระนางก็เสด็จไปสู่โรงหูกทอดพระเนตร การทอผ้าวิเศษนั้นทุกวันมิได้ขาด จนการทอผ้าสำเร็จได้ พัสตร์ไว้ เมื่อพระอานนท์ได้กราบทูลองค์สมเด็จพระสัมมา สัมพุทธเจ้า พระองค์จึงได้ตรัสเทศนา ทักขิณาวิภังคสูตร ---- มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ๕๑