ประสบการณ์การบวช : หน้า 77/108

กันเต็มที่ เริ่มจากฟิกทำงาน รับบุญ ทั้งขุดดิน ขนปุย... “ปุยนี่ก็อุ่นๆ สดๆ จากหลังห้องสุขาเลยทีเดียว” เขาพูดแทรกขึ้นมา พร้อมรอยยิ้มบนใบหน้า “เรายังได้ลอกคลอง เก็บขยะกันเป็นพันๆ ชิ้น จัด โต๊ะ ปูผ้ากระสอบ ตอกหมุด ซึ่งซาแลน ปิดทององค์พระ เป็นล้านๆ องค์ แล้วก็อย่างอื่นอีกเพียบ โอ้โห! เราเหมามา กับมือเลยนะนี่” เสียงทุ้มกังวานของเขาเปี่ยมไปด้วยความ ภาคภูมิ “ถึงจะเหน็ดเหนื่อยในช่วงแรกๆ แต่ความ เหน็ดเหนื่อยในตอนนั้น ไม่เคยย้อนกลับมาทำให้เราผิดหวัง ลักครั้ง ในวันนี้” “ตอนบวชมาแรกๆ กว่าจะปรับตัวได้ก็ยากเย็นพอดู เพราะต้องระวังกาย วาจา ใจ ให้อยู่ในกรอบของพระธรรม วินัย กฎระเบียบ ข้อปฏิบัติของหมู่คณะอย่างเคร่งครัด อยากทำอะไรตามใจก็ทำไม่ได้ จะดูหนัง ฟังเพลง เที่ยว เตร็ดเตร่อย่างเคยๆ ก็ไม่ได้ นึกอยากจะฉันอะไรก็สั่งไม่ได้ ปลงผม กางกลด เช้าห้องน้ำ กระทั้งการครองจีวร ตอนนั้น ผมก็ครองกระปุกกระปุย เอียงซ้ายบ้าง โยไปข้างหน้าบ้าง ย้วยไปข้างหลังบ้าง จนพี่เลี้ยงต้องให้ฝึกห่มเป็นร้อยๆ ที่ กว่าจะดูดีขึ้นมากับเขา" “อย่าว่าแต่ท่านเลย ผมมาแรกๆ ก็เดินแถวไม่เป็น เวลาตั้งแถวไปฉัน ก็ชวนกันคุย เอะอะเสียงดัง ลากเท้า ครืดคราด จนหลวงพี่ท่านต้องสั่งให้ถือรองเท้าเดินตอน กลางวันแสกๆ หินก็คม แดดก็ร้อน จากนั้นมา ผมไม่กล้า คิดเดินลากเท้าอีกเลย” “เรื่องการขบฉันภัตตาหารก็ใช้ง่ายๆ ที่เราฟิกกัน ในพรรษาแรกนะ จำได้ไหม” “จำได้ๆ” เขาโพล่งออกมา คล้ายหาของที่หายไป นานพบโดยบังเอิญ "เราได้บาตรประจำตัว เวลาฉันหลวงพี่ ท่านก็ฝึกให้เรารู้จักประมาณ โดยการให้เราตักเท่าไรก็ได้ ตามอัธยาศัย ขอแค่ฉันให้หมด วันแรก ผมเพิ่งกลับมาจาก ฟักแถวพอดี กำลังเหนื่อยๆ ท้องก็ร้องโครกคราก เราตักไปๆ 2 6 มีอะไรให้ก็ต้องขบฉันไปตามอัตภาพ กิริยามารยาทก็ต้อง สงบสำรวมให้เรียบร้อยงดงามเหมาะสมกับสมณสารูป หนัก เอาการเหมือนกันสำหรับเด็กๆ ตอนนั้น ถ้ามีใครมาถามผม ว่า คิดถึงบ้านไหม ผมตอบได้โดยไม่ลังเลเลยนะว่า คิดถึงบ้านมากๆ แต่ผมก็สามารถพูดได้ 3 เต็มปาก ว่าผมคิดถึงเป้าหมายของ ผมมากกว่า ช่วงเวลานั้น ถึง จะต้องใช้ความอดทนมาก ลักเพียงไหน ในที่สุด เราก็มีวันนี้จนได้...” พูด จบ ก็เอนกายลงบน พนักพิงอย่างสบายใจ ชายร่างเล็กวางแก้ว ดินเผาลงบนโต๊ะ “ตอนใหม่ๆ อะไรก็ดูยากไปเสียหมด จะ เอ๊ะ! ทำไมยังน้อยอยู่ใจก็คิดว่าแค่นี้ไม่อิ่มแน่ เลยตักเลียเต็มที่ พอเริ่มฉันเท่านั้นแหละ ความเลยแตกว่า เราโดนบาตร หลอกตา เนื่องจากก้นของบาตรลึก ที่ตักเท่าไร เช้าไปกอง รวมอยู่ที่ก้นหมด วันนั้นกว่าจะฉันหมด ท้องกลมเป็นลูกโป่ง หลังๆ มาจับทางได้ อาศัยว่าตักแต่น้อยแล้วค่อยลุกไปเดิม" “ผมก็คล้ายๆ ท่านนั้นแหละ” เขาในน้ำร้อน สัญชาติจีนจากบ้านลงในถ้วยดินเผาของเขาและคู่สนทนา “ฉันแต่ละทีก็นับเป็นคำว่า กระเพาะขนาดเรา ฉันก็คำจึง จะอิ่ม” “เวลาฉัน ก็ต้องระวังช้อนไปกระทบกับขอบบาตร โดนนิดเดียวก็กริ๊งแล้ว ถ้าเผลอกันมาก คนหนึ่งเก่ง คน สองบ้าง เป็นร้อยก็ตะลุงกุ้งแฉเป็นวงโยธวาทิตกันพอดี" "แล้วก็เพราะบาตรอีกนั้นแหละ ที่ทำให้เราได้ลิ้ม ลองเมนูอาหารรสชาติใหม่ ทั้งผัดกะเพราแตงโม ลอดช่อง ถั่วงอก หรือเฉาก๊วยไปคะน้า เพราะความกลมประการ 0 มีนาคม พ.ศ. ๒๕๕๔ ๗๕