การเดินทางด้วยรถไฟในอินเดีย : หน้า 29/116

10 00 จากบ้านเราหลายประการ เช่น ประการที่หนึ่ง รถไฟ บ้านเราถ้าเป็นตู้นอน จะมีพนักงานมาปูเตียงให้เรียบร้อย ด้วยผ้าปูที่นอนที่ขาวและสะอาด แต่ที่อินเดีย ไม่! คือไม่มี ทั้งพนักงาน ไม่มีผ้าปูเตียงและหมอน ประการที่สอง ผู้โดยสารบ้านเราไม่ต้องทำความสะอาดเตียง แต่ที่อินเดีย ต้อง! คือต้องทำเองเพราะเตียงยังเป็นเบาะเปลือยเปล่า มี คราบมันๆ ผสมฝุ่นหนาเคลือบอยู่ ผู้เขียนใช้ทิชชูเปียก เช็ดอยู่หลายครั้ง จนทิชชูเปลี่ยนสีไม่ทิ้งเค้าเดิมไว้เลย หลายคนใช้กระเป๋าเดินทางต่างหมอน เพราะพนักงานยัง ไม่ยอมแจกอุปกรณ์เครื่องนอน ประการที่สาม ที่รถไฟไทยและอินเดียต่างกันมาก จนยากจะทำใจ คือ สถิติการเกิดอุบัติเหตุหรือรถไฟตกราง สถิตินี้ผู้เขียนทราบจากข่าวต่างประเทศ ภายหลังเดินทาง กลับมาถึงเมืองไทยแล้ว มีรายงานล่าสุดว่า อินเดียมีสถิติ รถไฟตกรางทั้วประเทศถึงปีละ ๓๖๐ ครั้ง ประมาณว่า มี เพียง ๕ วันในหนึ่งปีเท่านั้นที่ไม่เกิดอุบัติเหตุ ซึ่งนับว่าบุญรักษาแท้ๆ ที่ ๑ ใน ๕ วันนั้น คือ วันที่คณะเราเดินทางด้วยรถไฟอินเดีย! ดูออก จะคิดให้เป็นเรื่องน่าหวาดเสียวเกินไปหน่อย เพราะการเดินทางในประเทศที่กว้างใหญ่อย่าง อินเดีย ซึ่งส่วนใหญ่ใช้การเดินทางโดยรถไฟ เป็นหลัก มีหลายสาย หลายขบวน ถ้าเทียบกับ ๓๖๐ ครั้งต่อปี ก็ไม่เท่าไรกระมัง แต่รถไฟเมืองไหนๆ ก็เหมือนกันคือ จังหวะที่โยกไปมาแบบ “ถึงก็ช่าง ไม่ถึงก็ช่าง” ท่า ให้ทุกคน หลับสบายราวกับนอนเปล บวกความอ่อนเพลียจากการ เดินทางหลายวันเช้าด้วยแล้ว ผู้เขียนหลับสนิทไม่เปิด โอกาสให้ฝันเลย ในระหว่างที่ทุกคนหลับสบายอยู่นั้น ไม่มี ใครรู้เลยว่า ได้ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งในคณะ ของเราผจญความทุกข์ทรมานเพียงลำพัง คุณศุภลักษณ์ เพื่อนรักของผู้เขียน เธอนอน เตียงบนสุดฝั่งตรงข้าม ตกดึกคืนนั้นเธอปวดท้องและ ท้องเดินอย่างหนัก หลังจากที่พวกเราตื่นกันแล้ว เธอเล่า ให้ฟังว่า เธอปีนขึ้นปีนลงทั้งคืน เพื่อไปเข้าห้องน้ำมากกว่า 5 ครั้ง หมายถึงเธอต้องปีนลง 5 ครั้ง และปีนขึ้นอีก ครั้ง นั้นก็นับเป็นเรื่องสาหัสมากแล้ว แต่การต้องใช้ห้องน้ำ บนรถไฟบ่อยขนาดนั้น ผู้เขียนว่าสาหัสกว่า ก็ขนาดห้องน้ำ ในรถไฟบ้านเราก็กลั้นหายใจกันหน้ามืดแล้ว นี่รถไฟ อินเดียจะขนาดไหนนะ จะหาใครซาบซึ้งใจเท่าเธอ ไม่มี กังขาย หร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕®: 5 | ๒07,