การศึกษาและการอ่านพระไตรปิฎก : หน้า 53/116

เท่ากับบอกว่านับแต่วันนี้ไป พวกเราอย่าทิ้ง พระไตรปิฎก ห้ามทิ้ง อ่านเข้าใจบ้าง ไม่เข้าใจบ้างช่าง มัน เดี๋ยวจะค่อยๆ ซึมเข้าไปเอง หลวงพ่อเอง ไม่มีโอกาสได้เรียนบาลี ก็ได้แต่ อ่านที่เขาแปลเอาไว้ และเทียบเคียงมาหลายๆ เจ้า หลายๆ สำนวน ความจริงอยากจะเรียนบาลี แต่ก็มีภาระมาก ใน การบุกเบิกสร้างวัด ก็ให้แต่ลูกๆ เรียน เวลาว่างๆ ก็ เรียกมาแปลให้ฟัง นอกนั้นก็ค้นเอา คนได้แล้ว ก็รักตาม นั้น อีกแล้วมันก็จะเห็นผลไปตามลำดับ แล้วก็เอาผลมา แบ่งมาปันกันอย่างนี้ล่ะ หลวงพ่อสอบได้นักธรรมตรีเท่านั้น นักธรรมตรี ก็เข้าไปเรียนอยู่ ๒-๓ ชั่วโมง จากนั้นก็อ่านเอาคนเอาเอง เพราะว่าจะต้องมาสร้างวัด ส่วนอย่างอื่นนอกนั้น เช่น นักธรรมโทก็ไม่ได้เรียน นักธรรมเอกก็ไม่ได้เรียน แต่อ่าน หมดไหม? อ่านหมด พระไตรปิฎกอ่านไหม ? อ่านหมด แล้วจบหลาย เที่ยวด้วยอ่านแล้วอ่านอีกๆ เรื่องบางเรื่องอ่านเป็นร้อยเที่ยว ถึงได้เข้าใจ และยังมีอีกหลายๆ เรื่อง อ่านมาเป็นร้อยเที่ยว ยังไม่เข้าใจ ยังมีอยู่กองอีกเป็นตั้งเลย แต่เอาเถอะ ลำพังเฉพาะส่วนที่เข้าใจ ก็ยังรัก ไม่ค่อยจะไหวอยู่เลย ที่ไม่เข้าใจกองเอาไว้ ก็ไม่ว่ากัน มัน ก็ได้อย่างนั้นแหละ ก็ไม่ต้องปิดไม่ต้องบังกัน ไม่ได้วิเศษ อะไรหรอก กำลังรักตัวอยู่ด้วยกันนี่แหละ เพียงบางอย่าง ก็กล่วงหน้าพวกเรามา บางอย่างพวกเราอาจจะรักมา มากกว่าหลวงพ่อก็ได้ ไม่แน่ ไม่มีใครเป็นพระเอกได้ ทุกอย่างหรอก เพราะถ้าคนไหนเป็นพระเอกได้ทุกอย่าง มันต้องตายแล้ว มันไม่อยู่หรอก เพราะอะไร เพราะว่า กว่าจะให้รู้ กว่าจะให้เข้าใจได้แต่ละเรื่อง กว่าจะได้คำชมว่า “เก่ง” เรื่องนี้ แค่เรื่องเดียวก็ยังจะตายอยู่แล้ว ถ้าเก่งทุกเรื่อง เจ้าคนนี้คงตายไปนานแล้ว ไม่ต้องไปหา ไม่มีหรอก ถ้ามี มันตายไปแล้ว เพราะฉะนั้น เมื่อใดที่ยังรู้สึกว่าเรายังไม่เก่ง นั่น ใช่แล้ว ใช้ได้ เรากำลังจะรักตัวอยู่ เพราะคนไหนมันบอก ว่ามันเก่ง แล้วมันยังไม่ตาย แสดงว่าคนนี้หลงตัวเอง ทั้งหมดนี้ก็เป็นเส้นทางการฝึกตัวและรักเทศน์ ของหลวงพ่อ ที่ทำได้แบบนี้ เพราะได้ครูบาอาจารย์ที่ดี อย่างคุณยายคอยชี้แนะให้นั่นเอง กัลยาแป๊ด1 ตุลาคม พ.ศ. ๒๕**