กรรมตามสนอง : หน้า 70/116

..พี่อ๊อดลูกสาวคนโตนั้น ซอนกินเนื้อเต่ามาก มีโาโหดเหี้ยม ท่า ไป เพื่อสนองความอยากซองตนเอง ซึ่งมีอาการหนักและทรมานกว่าคนอื่นๆ เริ่มปวยด้วยโรคประหลาด... เต่าให้เดินต่อไป แมวนึกสงสารเต่ามาก แต่ไม่รู้จะช่วยอย่างไร พระคุณอันยิ่งใหญ่ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ในพระธรรม คำสั่งสอนของพระองค์ที่ช่วยมนุษย์และสรรพสัตว์ผู้มีธุลี เพราะเป็นเด็ก จึงร้องไห้วิ่งไปหาแม่ ในดวงตาให้พ้นจากกองทุกข์ และเป็นพระคุณอันยิ่งใหญ่ “สื่อ..สื่อ.. ทำไมเขาใจร้ายจังแม่...!!” หลังจากวันนั้น แมวไม่สามารถจะกินกับข้าวที่ บ้านป่าทำมาให้กินได้ กินไม่ลงเพราะเกิดความกลัวและ สงสารสัตว์ กินไม่ลงอยู่สองสามวัน แม่จึงพากลับกรุงเทพฯ และไม่ได้กลับไปเยี่ยมญาติที่นี่อีกเลย จนกระทั่งเวลาผ่าน ไปเกือบ 4 ปี จึงได้ข่าวจากทางโน้นว่า ป่าเลื่อนพี่สาวคนโต ของแม่ได้ป่วยเป็นอัมพาตและเสียชีวิตแล้วต่อมาอีกไม่นาน ป่าเถื่อน ป่าคนที่สอง ก็ล้มป่วยเป็นอัมพาตเดินไม่ได้ และเสียชีวิตอีกเช่นกัน พี่น้องของแม่เจ็ดคน ทุกคนป่วย และจบชีวิตลงในลักษณะเดียวกันทั้งหมด ส่วนลูกๆ ของป่าเพื่อนห้าคนเสียชีวิตด้วยอาการ เดียวกันคือ ป่วยเป็นอัมพาต โดยเฉพาะพี่อ๊อดลูกสาวคนโต นั้น ชอบกินเนื้อเต่ามาก มีใจโหดเหี้ยม ทำไปเพื่อสนอง ความอยากของตนเอง จึงมีอาการหนักและทรมานกว่า คนอื่นๆ เริ่มป่วยด้วยโรคประหลาด คือเลือดในตัวเยอะมาก ต้องไปถ่ายเลือดออกจากตัวให้กับกาชาดทุกๆ ๓ เดือน ระยะหลังมีมากจนต้องดูดออกทุกๆ สัปดาห์ ทั้งเลือดและ ความดันขึ้นสูงผิดปกติ ความดันสูงถึง ๒๐๐ ๓๓ฐ. แล้ววันหนึ่งก็ล้มลงกะทันหัน เส้นเลือดในสมองแตก เป็น อัมพาตเดินไม่ได้ คลานไปมา จนฝ่ามือฝ่าเท้าแตก เน่าเปื่อย เลือดไหล ประสาทสั่งการไม่ได้ ถ่ายอุจจาระ ปัสสาวะเรี่ยราด ทุรนทุราย ร้องโอยๆ ดิ้นงอไปมา วันที่เสียชีวิต นอนหงาย มือเท้าหงิกงอ ข่าวนี้ทำให้ชาวบ้านทุกคนลงความเห็นว่า เพราะครอบครัวนี้ชอบทรมานสัตว์ กรรมจึงตามสนอง เมื่อฟังเรื่องนี้จบแล้ว ทำให้ข้าพเจ้าตระหนักใน ๖๘ | สยามมิตร ตุลาคม พ.ศ. ๒๕® อีกเช่นกันที่เกิดมาชาตินี้มีบุญได้พบได้ฟังคำสั่งสอนจาก ครูบาอาจารย์ทั้งสามท่าน คือ พระเดชพระคุณหลวงพ่อฯ วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกา จันทร์ ขนนกยูง และพระเดชพระคุณหลวงพ่อธัมมชโย ท่านอดทนพาสอนชี้แนะว่า สิ่งไหนบุญ สิ่งไหน บาป ก็เพื่อให้พวกเราไม่หลงไปทำผิดทำพลาด กระทำใน สิ่งที่จะเป็นบาปอกุศลติดตัวไป และท่านยังชี้ทางสว่างให้อีก ว่าทางนี้แหละที่พระอริยเจ้า พระอรหันต์ทั้งหลายท่านเดิน เป็นทางมาแห่งความสุข จะปิดประตูนรกเปิดประตูสวรรค์ ให้เราหมั่นประกอบเหตุแห่งความดี จิตใจจะได้เบิกบาน ผ่องใสอยู่เสมอ เมื่อถึงเวลาหลับตาทำสมาธิ บุญกุศล ความปีติจะได้เข้ามาหล่อเลี้ยงใจให้เข้าถึงความสงบ ภายในได้ง่าย เมื่อใจสงบสว่างแล้ว ดวงปัญญาจะได้เกิด สามารถรองรับคุณธรรม เอาตัวรอด ไม่หลงไปในทาง อบายได้ ไม่เช่นนั้นด้วยปัญญาอันน้อยนิด ไม่เห็นภัยใน วัฏสงสาร คงหลงผิดไปทำอกุศลกรรมต่างๆ อีกมากมาย เพราะความไม่รู้ของตัวเราเอง พระคุณของครูบาอาจารย์ทั้ง ๓ ท่านนั้นยิ่งใหญ่ ไม่มีประมาณจริงๆ เพียงคิดว่า เราเกิดมาในยุคหลังพุทธ- ปรินิพพานนานถึง ๒,๕๐๐ กว่าปี แต่ยังมีโอกาสได้ยิน ได้ฟัง ได้ศึกษาพระธรรมคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เหมือนดังเช่นสมัยที่พระองค์ยังทรงพระชนม์ชีพอยู่ นับว่า เป็นบุญวาสนา เป็นพระคุณอย่างสุดที่จะพรรณนาให้หมด สิ้นได้