อายุของมนุษย์ : หน้า 95/116

อปปมายุ มนุสฺสานํ จเรยยาทิตตสีโสว 6 องธรรม ภาษา : อิ่มธรรม อายุ-เวลา-ความดี หิเฟียย น สุโปริโส นตฺถิ มจฺจสฺส นาคโม อายุของมนุษย์มีน้อย คนดีจึงดูลูกอายุนั้นเสีย พึงประพฤติตนดุจคนมีศีรษะถูกไฟไหม้ มฤตยูจะไม่มาถึงย่อมไม่มี (สํ.ส. &๕/๑๔๘) ผู้ประมาท... คิดว่าตนอายุยืนยาว ทำเหมือนตนจะไม่ตาย ทิ้งเวลาไปอย่างน่าเสียดาย เกียจคร้านอยู่เสมอ เห็นความดีดุจยาพิษ เห็นความชั่วดุจขนม บัณฑิต... บัณฑิต... ซึ้งใจว่าอายุมนุษย์มีน้อย จึงเร่งขวนขวายทำความดี รู้ว่าตนอายุสั้นนัก ทำเหมือนจะตายวันนี้ ใช้เวลาอย่างกระเหม็ดกระแหม่ ทำความเพียรอยู่เป็นนิจ เห็นความดีดุจขนม เห็นความชั่ว ยาพิษ เหมือนศีรษะมีกองไฟ จะให้เฉยเมยอยู่อย่างไร เมื่อความตายไม่เคยไปไม่ถึงผู้ใด บัณฑิตจึงสร้างบารมีเอาชีวิตเป็นเดิมพัน เพราะรู้ว่าถึงดายก็คุ้ม! กัลยาณ 3 ตุลาคม พ.ศ. ๒๕๕๕ ๙๓