ฤดูร้อนและความงามของธรรมชาติ : หน้า 103/120

ธันวาคม ๒๕๓o - อากาศเริ่มร้อนขึ้นทุกวันที่ผ่านไป แต่ก็ร้อนเฉพาะ ตอนบ่ายเท่านั้น พอพระอาทิตย์ลับเหลี่ยมเขาก็เย็นสบาย ตอนดึกอากาศยังคงหนาว อาตมาต้องคลี่สังฆาฏิออกหม ทุกคืน ตอนเช้ามืดอากาศเย็นสบายที่สุดและเย็นต่อไป จนถึงเที่ยงวัน เมื่อเปรียบเทียบกับจังหวัดอื่น ๆ ใน ประเทศไทยแล้ว อากาศที่เชียงใหม่นับว่าสบายที่สุด อย่างไรก็ตามร่องรอยแห่งคิมหันตฤดูก็ปรากฏอยู่ทั่วไป ขอบฟ้าทุกด้านกลายเป็นสีแดงสลัว จนบางวันมองแทบ ไม่เห็นภูเขา บรรยากาศอบอวลไปด้วยควันไฟป่า ตอนกลางคืนบางวันอาตมายืนอยู่บนทางจงกรม สามารถ มองเห็นเปลวไฟไหม้ป่าเป็นแนวยาวอยู่บนเขา เมื่อ ภูเขาและท้องฟ้าดำมืดเป็นเนื้อเดียวกัน ทำให้เห็นไปว่า ไฟกำลังไหม้ท้องฟ้า แม้ฤดูร้อนจะร้อนและแห้งแล้ง ก็หาได้ปราศจากสิ่งน่ารื่นรมย์เสียทีเดียวไม่ เพราะ ท่ามกลางแห่งความแห้งแล้งนั่นเอง ต้นพยอมหลายต้น ในอารามได้ผลิดอกออกช่อสีขาวเป็นพวงห้อยย้อยลงมา ร่วงพรูลงสู่พื้นเป็นสาย ๆ เมื่อลมโชยพัด ส่งกลิ่นอัน หอมเย็นตลบอาราม ในเวลาเดียวกันต้นกราวก็ออก ดอกสีแดงแลสะพรั่งเต็มต้น ต้นกาลพฤกษ์ออกดอกสีขาว ชมพูชูช่อไสว ทำให้อารามดูคล้ายดินแดนอาทิตย์อุทัย ยามดอกซากุระบาน ความงามของดอกไม้ทำให้ อาตมาแทบลืมความร้อน และความแห้งแล้งของฤดู คิมหันต์ไปทีเดียว ฝ่ายฝูงจักจั่นก็ดูเหมือนจะเพลิดเพลิน ไปด้วยกับอาตมา เพราะเขาชวนกันร้องเพลงเสียงดังสนั่น อารามตั้งแต่เช้าจนเย็นโดยไม่เหน็ดเหนื่อย แต่แม้กระนั้น ก็หาได้เป็นที่รำคาญโสตหรือรบกวนสมาธิจิตของอาตมา ไม่ ตรงกันข้ามกลับส่งเสริมเสียอีก เพราะเขาร้องด้วย ทำนองเดียวกันทุกตัวในจังหวะสม่ำเสมอกลมกลืน ไปกับธรรมชาติอื่น ๆ อาตมาชอบฤดูร้อนชอบดอกไม้ หน้าร้อนและชอบจักจั่น ไม่มีขณะใดที่จะรู้สึกเป็นสุขใจ เท่ากับขณะที่เดินจงกรมไปมาท่ามกลางกลิ่นอันหอม ระรื่นของดอกพยอม และเสียงเพลงของจักจั่น บางครั้ง ถึงกับเผลอเข้าใจไปว่าตนเป็นจักจั่นตัวหนึ่งไปเสียแล้ว ในฤดูร้อนสังเกตเห็นว่า มีคนมาเดินเที่ยวใน อารามเป็นพิเศษ บางพวกก็เข้ามาสนทนากับอาตมา แต่ส่วนมากหยุดยืนดูอยู่ห่าง ๆ ครู่หนึ่งแล้วก็ผ่านไป มีพวกหนึ่งซึ่งเข้ามาสนทนากับอาตมาด้วยเรื่องอันเป็น สาระพอที่จะนำมาเล่าถ่ายทอดให้ฟัง นักท่องเที่ยว กลุ่มที่กล่าวนี้เป็นชายหนุ่ม ๒ คน หนึ่งในจำนวนนี้เป็น นักศึกษาเพิ่งมาจากกรุงเทพฯ เพื่อเยี่ยมบ้านในระหว่าง มหาวิทยาลัยปิดภาคเรียน อีกสองคนเป็นเพื่อนของเขา ซึ่งช่วยบิดาค้าขายอยู่ที่เชียงใหม่ “ท่านครับ เทศน์ให้เพื่อนผมคนนี้ฟังด้วย” เขา หันไปทางหนุ่มนักศึกษา “เขาเป็นนักศึกษาแพทย์ปี ๒ เพิ่งมาจากกรุงเทพฯ เขาบอกว่าเขาไม่นับถือศาสนา อะไร ผมเถียงกับเขาเรื่อย แต่ก็แพ้เขาทุกที!” เขาพูด ติดตลกเล็กน้อย อาตมายังไม่แน่ใจว่าเขาพูดเล่นหรือพูดจริง แต่ก่อนอื่นก็ได้สำรวมจิตแผ่เมตตาแก่หนุ่มนักศึกษาก่อน แล้วถามว่า “เป็นความจริงตามที่เขากล่าวหาหรือเปล่า?” “จริงครับ” หนุ่มนักศึกษาตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียง Kalyanamitra.org ๑๐๑