การเรียนรู้และการเติบโตของยอร์ช : หน้า 93/120

ธันวาคม ๒๕๓๐ “แน่ชัดแล้ว เจ้าอ่านด้วยจิตใจ ยอร์ช วอชิง ตัน เจ้าอาจจะเป็นนักเทศน์” “ไม่เป็นหรอก” ยอร์ชตอบอย่างตกใจ เขาไม่ต้อง การจะเป็นนักเทศน์ “อ้า คิดว่าเขาคงจะเป็นครูโรงเรียน” ลุงแอนดี้คิด หาคำชมที่สูงกว่านี้ไม่ได้ “เอาเถอะ นักเทศน์หรือครูโรงเรียนอย่างใดอย่าง หนึ่ง หรือทั้งสองอย่างก็ไม่แปลกอะไร เป็นอย่างใดอย่าง หนึ่งน่ะคงจะแน่ละ" ยอร์ชได้เรียนรู้ว่า คนสามคนอยู่รวมกันในห้อง เดียวได้อย่างไร การบรรจุความเชื่อความหวัง ตลอดจนความรักลงจนเต็มห้องนั้นทำได้อย่างไร ยอร์ชได้ไปโรงเรียน และวิ่งกลับบ้านในเวลา หยุดพัก เพื่อช่วยป้ามาเรียห์ซักผ้ากองใหญ่ บางที เขาก็เปิดหนังสือพิงกับแผ่นกระดาน เพื่อเรียน ไปด้วยในเวลาทำงาน ต่อมาอีกหลายเดือน ยอร์ชสามารถรับความรู้จาก ครูได้จนหมดสิ้น คำถามอันหลักแหลมของเขาทำให้ครู อึกอัก เห็นได้ชัดว่า ถึงเวลาแล้วที่ยอร์ชจะต้องไปเรียน ที่อื่นต่อไป ขณะที่ยอร์ชเข้าไปทำงานเบ็ดเตล็ดในเมือง ก็ตั้ง ต้นสืบเรื่องรัฐแคนซัสเพิ่มเติม (จากที่มาร์ตินบอกไว้) ไปด้วย ตั้งแต่ก่อนสงครามกลางเมืองมาแล้ว แคนซัสเป็น “แดนแห่งความหวัง” ของชาวนิโกร เรียกกันว่า “รัฐ เสรี” ยอร์ชได้ยินเรื่องราวอันรุ่งโรจน์ของการงานที่มีให้ ทำอย่างมากมาย และเรื่องของเมืองใหญ่ ๆ อันน่าตื่น เต้น ความปรารถนาจึงเกิดขึ้นในใจของเขา เขาจะต้อง ไปที่นั่น นายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ได้บอกไว้ว่า “เจ้าต้อง อ่านหนังสือให้หมดทุกเล่ม” เขาเริ่มคิดถึงงานที่คอย อยู่ข้างหน้า เขาจะต้องไปยังที่ซึ่งเขาจะได้โอกาสทำงาน ให้ตรงตามจุดหมายที่เขาต้องการ เมื่อยอร์ชได้ปรารภเรื่องนี้กับป้ามาเรียห์และลุง แอนดี้ ป้ามาเรียห์ได้บอกว่า จะอ้อนวอนขอให้พระ เจ้าทรงช่วยเขา แต่แล้วต่อมาเธอก็พูดว่า พระเจ้า ได้ทรงบอกแก่เธอว่า “อย่าดิ้นรนเลย” เจ้า” “เจ้าจงไว้ใจในพระองค์ แล้วพระองค์จะนำทางให้ ป้ามาเรียห์ได้สอนเขาหลายเรื่อง ได้พูดเรื่องมาร ยาทเสียอย่างยืดยาว “จงอยู่อย่างสุภาพเถอะ ยอร์ช คนหยิ่งยโส มักจะต้องล้มลงครืนใหญ่” ลุงแอนดี้รู้สึกเศร้าเล็กน้อยและสอนว่า “เจ้าจะต้องรู้ให้มาก ๆ จะได้เป็นครูโรงเรียน ยอร์ชพยายามชี้แจงว่า “ฉันอยากทำ-สิ่งของต่าง ๆ” “เช่นอะไร” “อ๋อ!” ยอร์ชรออยู่ขณะหนึ่ง แล้วหยิบไม้ท่อนหนึ่ง ซึ่งเขาได้เหลาและแกะไว้เมื่อเย็นวันก่อนมาส่งให้ “เช่น อย่างนี้ เป็นแต่ให้ทำอะไร ๆ ได้มาก ๆ” เขาพูด ไม่จบ ลุงแอนดี้พิจารณาดูไม้ เห็นเป็นดอกกุหลาบ แกะในไม้ เห็นกลีบทุกกลีบได้ชัดเจน ดูแล้วส่งกลับ คืนพร้อมกับพยักหน้าว่า “เจ้าเป็นคนฉลาดที่สามารถมาก” ในเช้าตรู่วันหนึ่งยอร์ชออกเดินทางไปเพื่อจะเข้า โรงเรียนฟอร์ต เขาจากสามีภรรยาผู้กรุณาไปโดยไม่เต็ม ใจเลย แต่เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าโรงเรียนฟอร์ตจะเป็นที่หยุด แห่งแรกของเขา โรงเรียนนี้อยู่ที่ฟอร์ตสก๊อตต์ ซึ่งแต่ก่อน เป็นที่รักษาด่านของทหารทางฝั่งใต้ของแม่น้ำมาร์มะตัน ห่างจากแนวมิสสุรีไปห้าไมล์ ร่างกายของเขายังเล็กและแบบบางอยู่ แต่บัดนี้ ขาของเขาแข็งแรงขึ้นแล้ว เขาสามารถอ่านและเขียนหนัง สื่อกับคิดเลขได้ เขารู้สึกเป็นผู้ใหญ่มากทีเดียว นอกนั้น เขายังแบกห่อสิ่งของเครื่องใช้อาหารกลางวันและเงินอีก หลายดอลล่าร์ ที่ตรงกลางห่อของมีรางวัลส่วนหนึ่งที่ป้า มาเรียห์ให้มา คือพระคัมภีร์ใหม่ที่น่าสนใจ เมื่อออกจากเมืองมาได้สักสองสามไมล์ ก็มีขบวน รถเทียมล่อตามหลังมาทัน คนขับรู้จักกัน เขาชวนให้ยอร์ช ขึ้นรถไปกับเขาด้วย ยอร์ชได้ปีนขึ้นบนรถแล้วก็ ไปกับรถคันนั้น ค่าวิจารณ์ (ของผู้แปลและเรียบเรียง) ในบทนี้แสดงว่า ยอร์ชเริ่มต้นเผชิญโชคด้วยตัว Kalyanamitra.org ๙๑