การดูแลนางมาร์ติน : หน้า 91/120

ธันวาคม ๒๕๓๐ หาของคนไข้ คนทั้งหลายคิดว่าเธอคงจะไม่รอด แต่อัน ตรายก็ได้ผ่านพ้นไป และเธอก็เริ่มทุเลาขึ้นอยู่ในภาวะ ของคนไข้พักฟื้นเป็นเวลานาน ยอร์ชเลยไม่ได้ไปโรงเรียน เพราะต้องเป็นบุรุษพยาบาล เป็นพ่อครัวกับดูแลงานบ้าน จิปาถะ ตลอดจนช่วยทำให้นางมาร์ตินหัวเราะด้วยการ แสดงความขบขันของเขา ระหว่างเวลานั้นยอร์ชได้ โอกาสเพิ่มความเฉลียวฉลาดและความสามารถในการทำ ตลกโดยทำท่าเลียนท่าทางของผู้อื่น ซึ่งเขายังคงทำได้ อยู่ตลอดมา จอห์น มาร์ตินคงไปทำงานได้ตามปกติ เขารู้สึกประหลาดใจในโชคดีที่ได้ยอร์ชเข้ามาอยู่ในบ้าน เวลากลางคืนนายคนผิวขาวร่างสูงกับเด็กชายผิวดำ เล็ก ๆ จะทำงานในเรื่องของโรงเรียน มีการอ่าน และสะกดตัว ดูเหมือนว่าการศึกษาของยอร์ชได้ ก้าวหน้าไปรวดเร็วกว่าที่จะเรียนในโรงเรียนด้วย ซ้ำไป ฤดูใบไม้ผลิกำลังมาถึง นางมาร์ตินกลับมีกำลัง แข็งแรงขึ้น เธอจูงใจให้ยอร์ชออกไปหาเงินเป็นการส่วน ตัว แต่แล้วสองสามีภรรยาก็กลับประสบเคราะห์อย่างอื่น เข้าอีก คือโรงงานโม่แป้งต้องปิด นายมาร์ตินต้องว่าง งาน ลุงของเขาต้องการให้ไปอยู่ด้วยกันที่คาลิฟอร์เนีย เมื่อนายมาร์ตินได้เที่ยวหางานในถิ่นใกล้เคียงไม่เป็นผล สำเร็จแล้ว สามีภรรยาจึงได้ตกลงใจรับข้อเสนอของ ลุง ความห่วงกังวลอย่างที่สุดของสามีภรรยาก็ คือยอร์ช เขาทั้งสองมีเงินเล็กน้อย การเจ็บไข้อยู่ นานกับค่าหมอรักษาทำให้เงินที่ออมไว้ได้เพียง เล็กน้อยต้องหมดไป มิหนำซ้ำกลับไม่มีงานทำเสีย อีกด้วย อนาคตของนายมาร์ตินย่อมไม่ปลอดภัย “ทำอย่างไรเราจึงจะส่งเขาไปที่โอเบอร์ลินได้” นางมาร์ตินได้กล่าวอย่างนี้หลายครั้ง สองสามีภรรยา เคยเห็นเด็กทาสที่ถูกปล่อยเป็นอิสระในโรงเรียนนั้นมา แล้ว และรู้สึกว่าที่นั่นคงจะต้อนรับยอร์ช “เขาจะเรียนที่นี่ให้ได้ความรู้เพิ่มเติมอีกไม่ได้มาก นัก” สามีกล่าว “ถ้าเขาไปที่แคนซัสได้ก็จะดี โรงเรียนที่ นั่นดีกว่าที่นี่มาก” แต่ไม่มีเงิน เขาทั้งสองบอกยอร์ชให้รู้เรื่องโรงเรียนที่แคน สัส ว่าทั้งเด็กผิวขาวและดำมีเสรีเข้าได้เหมือนกันหมด แคนซัสอยู่ห่างไปหกสิบไมล์ ในครั้งกระโน้นระยะทางแค่ นี้ก็นับว่าไกลมาก - คนในเมืองทุกคนทราบอย่างรวดเร็วว่า มาร์ติน สองสามีภรรยาจะอพยพไปทางตะวันตก ยังมีสามีภรรยา อีกคู่หนึ่งอยู่ที่เมืองแกรนด์นี้ซึ่งอยู่ไกลไปราวสิบไมล์ ได้ยินข่าวนี้เขาจึงมาหามาร์ติน เพื่อบอกว่าเขาคอยหา เพื่อนเดินทางที่เต็มใจจะเฉลี่ยเสียค่ารถและม้าลาก เขาก็ จะไปทางตะวันตกเหมือนกันด้วย ทั้งสองฝ่ายก็พูดจา ต่อรองจนเป็นที่ตกลงกัน และแล้วสามีภรรยาสองคู่ก็ ขึ้นรถประทุนปิดข้างพร้อมด้วยเครื่องใช้ไม้สอยของเขา เพื่อนบ้านพร้อมกันมาส่ง ยอร์ชรู้ว่ามาร์ตินจะเดินทาง ไปไกลและฝ่าอันตราย ในเช้าวันนั้นยอร์ชรู้สึกหนักใจ อยู่ มาร์ตินสามีภรรยาได้เตรียมฝากฝังยอร์ชไว้ให้อยู่กับ เพื่อนบ้านผู้หนึ่งแล้ว ทุก ๆ คนรู้ว่าเขาทั้งสองยกย่อง ยอร์ชอย่างสูง เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วรถก็ออกเดินทาง ไป ยอร์ชยืนดูอยู่ ณ ประตูหน้าบ้านที่กลายเป็นบ้าน ว่างไปแล้วนั้น คอหอยของเขาแห้งผากและทุก ๆ สิ่งตรง หน้าเขาเลือนราง ฉะนั้นเขาจึงไม่แลเห็นป้ามาเรียห์ จนกระทั่งเธอมายืนอยู่ตรงหน้าเขา ยอร์ชกระพริบตา อย่างรวดเร็ว ง่าย ๆ “ฉันมาที่นี่เพื่อจะรับเจ้าไปอยู่บ้าน” เธอบอกอย่าง - “เขาเหล่านั้นว่าเขาเหล่านั้นว่า” ยอร์ชพูดพลางชี้มือข้ามรั้วไปที่ กลุ่มคน Kalyanamitra.org