การเดินทางของยอร์ช : หน้า 89/120

ธันวาคม ๒๕๓o ต่อจากฉบับที่แล้ว ในวันอาทิตย์ถัดมา ยอร์ชในลักษณะสะอาด สะอ้านแปรงเครื่องแต่งกายเรียบร้อย ได้ไปที่โรงสวด ยอร์ชหาทางไปโรงสวดได้ง่าย แต่รั้งรออยู่ ข้างนอกประตู คนผิวดำทั้งหลายไม่เป็นคนแปลก หน้าของเขาอีกต่อไป เขาเพ่งดูหมวกสตรีและเครื่อง แต่งกายฉูดฉาดสำหรับวันอาทิตย์ ยอร์ชไม่มีเสื้อผ้า สำเร็จรูปที่ซื้อมาจากร้านใหญ่เหมือนเด็กบางคน แต่เขาก็ไม่ แตกต่างไปกว่าเด็กเหล่านั้นจนเด่นแต่อย่างใด และเขา สามารถแอบเข้าประตูไปโดยไม่มีใครสังเกตแล้วเลือกนั่งที่ เก้าอี้แถวหลังได้ เมื่อมีการร้องเพลงขึ้น ยอร์ชก็ลืมหมด ทุกสิ่ง เสียงเพลงได้ดื่มต่ำลงไปในสำนึกและฟื้น ความจำอันเลือนรางขึ้นมาได้ เหมือนว่าเขาเคยได้ ยินเพลงเหล่านั้นก่อนแล้ว เขาแน่ใจเหลือเกินว่า เคยได้ยินแล้วเขาก็นั่งเคลิบเคลิ้มไป (คงจะเป็น เพลงที่แม่เคยร้องกล่อมเขา) ยอร์ชไม่ชอบรายการแสดงธรรมในลำดับต่อมา เขาไม่คิดว่าคนนั้นจะรู้จักพระเจ้าดีนัก คงจะไม่รู้ดีเหมือน นายแฮร์มานน์ จาร์ก้าร์ เสียงตะโกนทำให้เขาตกใจ รู้สึกว่าเขามิได้มีความสัมพันธ์อะไรกับคนหลายคนที่มา พูดกับเขา เมื่อหมดรายการของโรงสวดแล้วมีเสียงร้อง ทักเขาว่า “เด็กน้อย เจ้าทำงานอยู่กับนางฮอมป์สันหรือ เจ้าชื่ออะไร” เด็กชายคนหนึ่งผู้เคยหัวเราะเยาะเขาที่โรงเรียน ได้กล่าวในขณะนั้นว่า - “ไฮ้ นั่นน่ะ” ยอร์ชได้ตอบคำถามต้อนรับของทุก คนอย่างสุภาพ แต่เด็กหญิงสองคนที่หัวเราะคิกคักเยาะ เขานั้น เขาคิดว่าเป็นเด็กที่โง่มากทีเดียว ครั้นแล้วยอร์ชได้เห็นคนสำคัญผู้หนึ่งเดินเข้ามา คนทั้งหลายก้มศีรษะคำนับด้วยความนับถือและหลีกทาง ให้ ได้ยินเสียงกล่าวต้อนรับว่า “ป้ามาเรียห์ วอตกินส์” “สบายดีหรือ ป้ามาเรียห์" “หวังว่าท่านคงสบายดี” “เท่าที่พระเจ้าประสงค์ น้องสาว เท่าที่พระ เจ้าประสงค์” นี่เป็นคำตอบของเธอ ยอร์ชเพ่งดูผู้นั้น ท่าทางไม่เหมือนกับนางคาร์เวอร์ เลย แต่ดูเหมือนได้กลิ่นแป้งที่กระโปรงจีบของนางคาร์ เว่อร์อีกครั้งหนึ่ง ป้ามาเรียห์เป็นคนสะอาดมาก เครื่องแต่งกายซึ่งเป็นผ้าพิมพ์สีขาวดำของเธอดู แข็งพองและสะอาด ผ้าพันคอสีขาวดังหิมะพาดอยู่บน บ่า หน้าของเธอกว้างใหญ่และดูมีเมตตา ผิวสีดำของเธอ ละเอียดปราศจากริ้วรอยเหมือนผิวเนื้อของทารก เธอสวมหมวกแข็งที่เป็นมันมีแสงสะท้อน เธอหยุดอยู่ครู่ หนึ่งยิ้มกับเด็กเล็กหน้าใหม่ แล้วถามว่า “เจ้าอยู่ตามลำพังหรือ ลูก” เด็กผิวคล้ำเป็นจำนวนมาก ภายหลังสงคราม ระหว่างรัฐต้องอยู่ตามลำพัง เสียงของป้ามาเรียห์อ่อนหวาน สุภาพ “ใช่ ฉัน” ยอร์ชเริ่มติดอ่าง “กิริยาเรียบร้อยดีด้วย” ป้ามาเรียห์วิจารณ์ และ กล่าวอีกว่า “ไม่มีนกกระจอกตัวใดเลยที่ตกลงมาแล้ว พระผู้สร้างจะไม่ทราบ แต่เจ้าก็ใหญ่กว่านกกระจอก มาก” กล่าวแล้วเธอก็จากไป ยอร์ชมองตามเธอไป รู้สึกว่าเขาต้องการอะไรสัก อย่างหนึ่งแต่ก็ไม่ทราบว่าต้องการอะไร เธอเหมือน กับสถานที่ที่ร่มเย็น เช่นร่มไม้ซึ่งเขาอยากจะไปพักผ่อน เล่น คิดถึงตรงนี้ก็รู้ตัวว่าเขาต้องการอะไร เขายิ้ม ๘๗ Kalyanamitra.org