ลักษณะของยักษ์และกรรม : หน้า 30/134

ทำไมจึงเจ็บ เจ็บเพราะขนมันทิ่ม ตัวเองเจ็บ ตาก็แดง ฟันเขยิน ปาก ก็แบะ ๆ พวกนี้ส่วนมากจะพกกระ บองไว้ที่เอว บางพวกไปไหนก็ลาก กระบองไปด้วย ลักษณะเหมือนกับ ไม้ตีพริก แต่อันเบ้อเร่อ ไปไหนก็ ต้องแบกไปตลอด เหนื่อยด้วย ถามว่าโยนทิ้งเสียไม่ได้หรือ จะต้อง แบกไปทำไม เขาบอกว่า ขว้างทิ้ง ไปตั้งหลายทีแล้วแต่เดี๋ยวมันก็กลับ มาติดอีก ต้องแบกไปอย่างนี้ ทำไม ละ เขาบอกว่า เมื่อตอนเป็นมนุษย์ ขอบพกอาวุธเตรียมจะไปทำร้ายเขา บาปอันนั้นเลยโยงกระบองนี้คิดมา ด้วย อันใหญ่มาก ถ้ายักษ์ตนไหน แสบน้อยหน่อยก็อันเล็กลง ยักษ์ แต่ละตนพกกระบองกันคนละอัน ลองอัน ลากไปมันก็บ่นว่าหนักจริง พวกไม่มีศีลนี้มา อีกพวกหนึ่งเป็นยักษ์มีศีลก็ มาจากคนที่ตั้งใจรักษาศีล แต่ว่าก็ เจ้าโทสะอิ่มๆ ฮ่าๆ พวกนี้พอเป็น ยักษ์แล้วก็เป็นยักษ์รักษาศีล แต่ถึง อย่างนั้นก็อิ่มๆ ซ้ำๆ เหมือนอย่าง โว้ย ๆ พอขว้างทิ้งไปเดี๋ยวก็กลับมา เพื่อนเราบางคนไม่เคยทำร้ายใคร ติดมืออีก ยักษ์จริงนี้ยังแบ่งขั้นอีก หลายระดับ แต่แบ่งเป็นพวกใหญ่ๆ ได้ ๒ พวกคือ แต่ว่าเข้าใกล้แล้วก็รำคาญ เพราะ เขาเป็นคนเจ้าอารมณ์ เดินก็มีเสียง เตะโน่นนี่โครมครามเรื่อยไปไม่มี พวกหนึ่งมีศีล อีกพวกหนึ่ง อะไรที่ถูกใจ แม้แต่จะกินก็บ่นโน่น ไม่มีศีล พวกไม่มีศีลก็ชอบฆ่าคน ฆ่าสัตว์เอามากิน สมัยก่อนเวลา โจรมันจะออกปล้นจะมีการชุมนุม เทวดา นึกว่าเทวดาจริงๆ จะมา ที่แท้ก็ไอ้ยักษ์ตัวแสบพวกนี้เอง เวลา พรานป่าเขาจะไปล่าสัตว์จะไหว้ เทวดา เทวดาไม่มาหรอกมีแต่ยักษ์ ก็ไม่ดี นี่ก็ไม่อร่อย ไม่ดีสักอย่าง แต่เผลอเดี่ยวเดียวกินหมดเป็นชาม ๆ เลย ขอให้ได้บนเถอะน่า ใจร้อน ใครเอาอะไรมาให้ก็ ไม่ทันใจ ก็โกรธ ศีลรักษาไม่ขาด เลยลักข้อหนึ่งแต่เจ้าโทสะไม่ฆ่าสัตว์ ไม่ลักขโมย ยกเว้นขัดใจเอาไฟเผา เสียเลย ล้าไม่ถูกกับคนนี้ไม่ลักของ หรอก แต่จะเผาที่อยู่เลย ไม่โกหก แต่ค่าเป็นไฟเลย เหล้าก็ไม่กิน แค่ น้องๆ เหล้า คว้าเบียร์มาบ้าง หรือ ผสมนิดหน่อย พอกรุ่นๆ ฉะนั้นพอละโลกไป เพราะฉะนัน พวกนี้เป็นยักษ์ แต่ก็ถือศีล ยักษ์ที่ แสบจริงๆ ไม่มีศีลนั้นก็อีกพวกหนึ่ง ๒ พวกนี้ ไม่ถูกกัน คนเราแบ่งกัน เป็นกลุ่มอย่างไร ยักษ์ก็แบ่งกัน อย่างนั้นนั้นแหละ พวกยักษ์มีศีลนี้ ยังแบ่งกันเป็นอีกหลายพวก มีพวก กุมภัณฑ์ มียักษ์น้ำ ยักษ์บก ฯลฯ กุมภัณฑ์เป็นยักษ์ประเภทหนึ่ง แต่ มันพิเศษหน่อย กุมภะแปลว่าหม้อ กุมภัณฑ์เป็นยักษ์ที่มีลูกอัณฑะ เหมือนอย่างกับหม้อ เมื่ออยู่เป็น มนุษย์มีเวร ชอบให้ของลับเขาไป กัลยาณมิตร ๒๖ มธุนายน ๒๕๔๐