การตรึกธรรมะในชีวิตประจำวัน : หน้า 97/134

ซากดวงใจลูกที่รัสแม่มากที่สุดในโอ โป เวลาทำอิริยาบถต่างๆ ต้องตรึกธรรมะ ไปด้วย ตั้งแต่ตื่นจนเข้านอน เพราะ ความคุ้นเคยกับการที่เอาใจไว้ในกลาง จะทำให้เราเห็นธรรมะได้ง่ายขึ้น การตรึกจะทำให้เกิดความต่อเนื่องด้วย ที่สําคัญต้องไม่ขี้เกียจตรึกหรือนั่งธรรมะ ต้องมีความตั้งใจจริง จะสงสัยว่าเขียนเรื่องอะไรลงไปในนั้นบ้าง เยอะมากเลยค่ะ มีกลอน และบันทึก คือว่า ทำเป็นรูปแบบของการบันทึก วันสำคัญ วันที่เราประทับใจ เช่น วันลอกคลอง วันปลูก หญ้าที่ลานธรรมใหม่ แบ่งงานกันไปท่า ของนุ่นได้ว่า หลายอย่างเหมือนกันค่ะ มีกลอนบูชาธรรมพระเดชพระ คุณหลวงพ่อ กลอนโชคดีมีบุญ (กลอนนี้ท่า ร่วมกับพี่เต้ย) บันทึกวันลอยกระทง ในบันทึกก็จะเขียนแทรกธรรมะลง ไปด้วย และวาดรูปดอกบัวและภาพบ้านแก้วอภิญญา เสียดายว่า รูปที่นั่นวาดเป็นรูปที่ใช้การแรเงาเป็นภาพวาด ธรรมชาติ เวลาไปพิมพ์จะออกมาไม่ค่อยสวย สีจะอ่อนลง ไป และไม่ค่อยติด ครั้งแรกที่นั่นเห็นภาพที่พิมพ์ออกมาแล้ว รู้สึกมิดหวังเล็กน้อยเพราะดูไม่ค่อยสวย แถมยังลงชื่อไว้ ในภาพอีก คงจะรู้กันหมดเลยว่าใครวาด ทั้งๆ ที่นั่นตั้งใจ วาด ใช้เวลาเป็นวันกว่าจะเสร็จ ภาพบ้านแก้วอภิญญา นุ่นไปหาภาพถ่ายบ้านพักโดยเฉพาะแล้ว KETCH ออกมา เสียดายเมื่อพิมพ์ออกมาแล้ว รู้สึกว่าความสวยลดลงไป เกือบครึ่ง แต่ไม่เป็นไรค่ะ คิดว่า ท่า ดีที่สุดแล้ว กลอนบูชาธรรม นั่นก็ใช้เวลานานเหมือนกัน เพราะแต่งไม่ค่อยเป็นค่ะ แต่เมื่อคิดว่าท่า ถวายหลวงพ่อ ก็เลยมีกำลังใจแต่งมั่นใจลึกๆ ว่า น่าจะทำได้ เป็นกลอน แปดคะ การวาดรูปและการแต่งกลอน ทำให้รู้ว่า นุ่นต้อง ใจเย็น จึงจะทำได้ มีบางครั้งที่วาด ๆ อยู่ แล้วใจร้อน อยากจะให้เสร็จเร็วๆ ปรากฏว่า ยิ่งใจร้อน หยุดหงิด กลับวาดไม่ได้ เมื่อถึงตอนนี้ นั่นจะหยุดพัก ท่า อารมณ์ดี แล้วค่อยวาดต่อ ความใจเย็นนี่สำา คัญเหมือนกันนะคะ ตอนแรกคิดว่าต้องใจเย็นเฉพาะเวลานั่งสมาธิเลียอีกที่ไหนได้ การทำอย่างอื่น เช่น วาดรูป เขียนหนังสือหรือแม้กระทั่ง การขัดพื้นห้องน้ำ ยังต้องใช้อารมณ์เย็นเลยค่ะ งานจึงจะ ออกมาดี แต่งานหนังสือคราวนี้ ไม่ใช่นั่นคนเดียวที่ทุ่มเท ท่า พี่ๆ เขาทุ่มเทมากว่านั้นอีกค่ะ อดหลับอดนอนนั่ง พิมพ์หนังสือ นุ่นพิมพ์ไม่เป็น จึงช่วยทำ อย่างอื่นแทน ช่วยกันทำงานจึงสำเร็จได้ทันวันที่ ๒๒ เม.ย. แล้วออกมา เจ๋งด้วย (เช้าช้างตัวเองอีกแล้ว) นี่เองความสำคัญของทีม กัลยาณมิตร Ro ........... มิถุนายน ๒๕๕๐