การอบรมธรรมทายาท : หน้า 38/134

ที่ใจของเรา พระอาจารย์ที่ท่านสอนอบรมให้ ท่านไม่ได้ สอนให้หลับตาทำสมาธิอย่างเดียว แต่สอนทั้งสองสิ่งให้เกื้อ ทูลกันไป กายทำยังไง? ก็ตั้งแต่ตื่นตีสี่ ต้องปรับตัว อยู่กับคน หมู่มากที่มีพื้นฐานการศึกษา การอบรมเลี้ยงดูมาจากบ้าน แตกต่างกัน ทำให้ต้องปรับตัวเอง เวลาจะพูดแต่ละครั้ง เราต้องคิดก่อนแล้วว่า พูดไปมีประโยชน์!หม คำพูดของเรา ก็ให้เกิดความแตกแยกแก่หมู่คณะหรือไม่ ถ้าพูดไปแล้วไม่มี ประโยชน์ทำให้เคืองกัน เราจะไม่ทำไม่พูดดีกว่า นอกจากนี้ยังต้องฝึกความอดทน มาอยู่ที่นี้ไม่ได้ความ สบาย แต่ได้ความสะดวกในเรื่องปัจจัย ๔ เพียงพอต่อการ ดำรงชีวิต ไม่ได้สบายอย่างอยู่บ้าน อยู่บ้านนอนห้องแอร์ อยู่ที่นี่นอนกลดเล็กๆ เตียงนุ่มๆ นิ่มๆ ก็ไม่มี มาอยู่ที่นี่เรา มีแต่เสื่อ บางคนคิดว่าเรามาอยู่อย่างลำบากๆ ทำไม แต่ จริงๆ แล้วถ้าเราได้มาสัมผัสชีวิตตรงจุดนี้ เราจะเข้าใจโลก และชีวิตตามความเป็นจริงอีกมากมายเลย เราจะรู้ว่าแค่ ไหนพอ แค่ไหนดี มาอบรมครั้งนี้ภูมิใจมากก็คือ ได้เห็นแบบอย่างที่ดี ของพระอาจารย์ และประทับใจคำสอนของท่าน สอนทุก อย่างเลย ไม่ว่าจะเป็นมรรยาทในการรับประทานอาหาร จะ เดินจะนั่ง จะทำอะไรท่านสอนหมด อาบน้ำทำอย่างไรให้ สะอาดแล้วก็ไม่เปลืองน้ำ เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เรามองข้าม กัน แต่ท่านจะไม่ปล่อยผ่าน ท่านจะปลูกส่งในเรื่องของ ความสะอาด เรื่องของการทำงาน ให้ท่าด้วยความละเอียด เพราะจะมีผลไปถึงใจ มีผลต่อการปฏิบัติธรรมเจริญภาวนา ของเราด้วย แล้วสิ่งสำคัญท่านปลูกสิ่งให้เข้าถึงพระรัตน ตรัยอันเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุดของชีวิต ท่านพยายาม สอนให้เราเข้าถึงพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ บอกทั้ง วิธีการปฏิบัติ และช่วยแก้ปัญหาให้เราทุกอย่างเกี่ยวกับการ ปฏิบัติธรรม” “การเข้ามาอบรมธรรมทายาท แม้จะเป็นช่วงเวลา เพียงสั้นๆ ก็ตาม แต่ถ้าเราสามารถเก็บเกี่ยวสิ่งที่พระอา จารย์ได้ถ่ายทอดให้กับเรา ทั้งคำสอนและการทำให้เราได้เห็น ตลอดการอบวมน่ามาฟิกทัดขัดตนเองตลอดเวลาแล้วละก็ คิด ว่าเราคงเป็นเพชรเม็ดหนึ่งที่ได้ผ่านการเจียระไนโดยช่างฝีมือดี พร้อมที่จะเป็นเพชรเม็ดงามที่จะออกไปประดับสังคม ส่ง ประกายความเจิดจรัสอวดฝีมือของช่างได้ไม่อายใคร” ชมรมพุทธศาสตร์ ก้าวแรกเพื่อก้าวที่สองสู่ธรรม หายาท ในสถาบันการศึกษาระดับอุดมศึกษานั้น ความเป็น อิสระในการเลือกใช้ชีวิตมีให้อย่างเหลือเฟือ กรอบที่มีอยู่เป็น เพียงกรอบหลวมๆ เท่านั้น แตกต่างจากการเรียนในระดับ มัธยมอย่างสิ้นเชิง ชีวิตนักศึกษาที่นอกจากจะหาความรู้ได้ จากท้องเรียนแล้ว ยังสามารถหาความรู้และความชำนาญ ในด้านต่างๆ ได้จากแหล่งที่เรียกว่า “ชมรม, ได้อีกด้วย แต่ละมหาวิทยาลัยมีชมรมให้นักศึกษาได้เลือกเข้าร่วม กิจกรรมไม่น้อยกว่า ๒๐ขมรม แต่จะมีใครบ้างเลือกเข้า ชมรมพุทธศาสตร์อย่างเต็มอกเต็มใจ และเมื่อเข้ามาแล้ว จะเป็นกำลังหลักในการทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้กับเพื่อนนัก ศึกษาให้รู้จักเส้นทางแห่งความดี เช่นเส้นทางสู่การเป็นธรรม หายาท เหมือนการก้าวเข้ามาของพระธรรมทายาทณรงค์ ศักดิ์ จานงฺกโร นักศึกษาปี ๒ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จังหวัดสงขลา “เริ่มรู้จักชมรมพุทธศาสตร์ตั้งแต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย คือต้องอยู่หอพักภายในมหาวิทยาลัย พวกพี่ๆ ก็จัดงานห่า บุญหอพักให้ เลยเกิดความสงสัยขึ้นมาว่าพวกพี่เหล่านี้เป็น ใคร ไม่ได้พักอยู่หอนี้ แล้วมาจัดงานทำบุญหอพักให้เราทำไม พอเห็นพวกพี่เราเตรียมงาน ทำงานกันก็เลยเข้าไปช่วยท่า หยิบโน้นจับนี้ไปตามเรื่อง แล้วก็คุยกันไป ก็เลยรู้ว่าพวกพี่ เขามาจากชมรมพุทธศาสตร์ เขามาทำให้พวกเราซึ่งเป็น นักศึกษาใหม่ ให้อยู่หออย่างมีความสุข มีกำลังใจในการ เรียน” “พี่ๆ ชวนเข้าชมรมตั้งแต่ครั้งนั้นแหละ แต่ก็ยังไม่ได้ ตัดสินใจเข้า เพราะเกรงว่าจะถูกเพื่อนล้อเรียนว่าเป็นมหา กลัวคนเขาจะมองไปอย่างนั้น ใจก็ลังเลไม่อยู่ดีกว่า จนมี กิจกรรมที่ชื่อว่า “งานเปิดโลกกิจกรรม ใครต้องการสมัคร เข้าร่วมกิจกรรมกับชมรมไหน ก็มีการโฆษณาประชาสัม พันธ์เชิญชวนให้น้องปี 0 สมัครเข้าชมรมกัน เมื่อคนร่วม ห้องพักไปสมัครเข้าชมรมพุทธศาสตร์ เพื่อนห้องข้างๆ ก็ สมัครเข้าชมรมพุทธศาสตร์ ก็ยิ่งสงสัยมากขึ้นไปอีกว่าชมรม นี้มีอะไรดี ทำไมเพื่อนๆ ไปสมัครกัน แต่ตัวเองก็ยังไม่สมัคร อยู่ดี” “จุดเริ่มต้นของการเข้าชมรมพุทธฯ อยู่ที่เพื่อนชวน ไปสวดมนต์ทำวัตร ก็ลองไปดู บางวันก็ไม่ไป ถูกดื้อมากเข้า มากเข้าก็ไป ไปเรื่อยๆ ไปๆ มาๆ ตอนหลังๆ กลายเป็นเรา กัลยาณมิตร ๓๔ มิถุนายน ๒๔๔๐