ปัญหาที่เกิดจากการเปลี่ยนแปลงสู่สังคมอุตสาหกรรม : หน้า 91/134

เดือดร้อนนัก อหา ทำให้มีหนี้สินของประเทศมากขึ้น เพราะต้องซื้อ เทคโนโลยีระดับสูงเข้ามา แม้ว่าจะได้ค่าภาษีมากขึ้น แต่ ตัวเลขการขาดดุลก็เพิ่มมากขึ้นด้วย ทำให้มีช่องว่างในทางเศรษฐกิจระหว่างนายจ้างกับ ลูกจ้าง ถ่างกว้างมากขึ้น ๓. ปัญหาสิ่งแวดล้อมที่เรียกว่า มลพิษ จะมีมากขึ้น และเป็นอันตรายมากขึ้น มลพิษนี้จะมีผลกระทบต่อสังคมคือ ทำให้คนเครียด เสียอารมณ์ เกิดความหงุดหงิดง่าย สุขภาพกายและสุขภาพจิตจะทรุดโทรมลง v.ท่าวให้เกิดปัญหาทางด้านวัฒนธรรมและสังคมบาง อย่างและทวีความรุนแรงขึ้น เช่น ปัญหาเรื่องความกตัญญู เรื่องความอบอุ่นในครอบครัวและสังคมญาติพี่น้อง ทาง ด้านจิตใจ ทางด้านความไม่รู้จักพอ ตกเป็นทาสตัณหา คือ ความต้องการอยู่ร่ำไป มีความฟุ้งเฟ้อฟุ่มเฟือย ตลอดเวลา จนไม่รู้จักคำว่าอิ่มหรือคำว่าพอ ทั้งนี้เพราะมีสิ่งล่อตาล่อใจ แบบใหม่ๆ แปลกๆ มาเสนอต่อหน้าอยู่ตลอดเวลา เรียกว่า สังคม “ไหลไปตามกระแสความอยาก” มากขึ้น ๕.เพราะคนล้วนใหญ่ใช้เวลาอยู่กับงานในโรงงาน หรือในการเดินทางไปทำงานและกลับบ้าน ทั้งต้องทำงาน อย่างหนัก มีเวลาพักผ่อนจริงๆ น้อย เมื่อมีเวลาพักก็มักจะ หาความสุขอยู่กับผลผลิตอุตสาหกรรมซึ่งเกี่ยวกับลั่งอำนวย ความ®&ดวกและความสุขจากเทคโนโลยีสมัยใหม่ จนไม่มี เวลาจะมาคำนึงถึงตัวเองมากนัก เช่นไม่มีเวลามานั่งตรึก ตรองว่าชีวิตเกิดมาห่าาไม ควรใช้ชีวิตให้เป็นไปอย่างไรจึงจะ ได้คุณค่า ชีวิตควรเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับชีวิตอื่นอย่างไรในแง่ ใดบ้างหรือความสงบสุขที่แท้จริงของชีวิตนั้นเกิดจากอะไรบ้าง เป็นต้น รวมไปถึงว่าไม่มีเวลาที่จะปฏิบัติธรรมเพื่อยกระดับ จิตใจให้สูงขึ้น หรือยกระดับการปฏิบัติธรรมของตนเองให้ สูงขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นการพัฒนาคุณภาพชีวิตด้านคุณธรรม ให้สูงให้ดีขึ้น ปัญหาอีกอย่างหนึ่งที่ไม่ควรมองข้าม คือทรัพยากร ทางธรรมชาติของชาติซึ่งต้องใช้เวลาสะสมตัวเองมาไม่น้อย บาง อย่างจะถูกใช้อย่างฟุ่มเฟือยและหมดเปลืองไปอย่าง รวดเร็วกว่าที่ควรจะเป็น และทรัพยากรเหล่านั้นไม่อาจหา มาทดแทนได้ใหม่ในเวลาอันรวดเร็วหรือไม่อาจหามา ทดแทนได้อีกเลยในชีวิตนี้ ท่าให้มีผลกระทบต่อคนรุ่นหลังๆ มิถุนายน ๒๕๔๐ ต่อไปอีก เขาจะไม่มีโอกาสได้ใช้ทรัพยากรของแม่นดิน ประเภทนั้นในแผ่นดินที่เขาได้รับมรดกมาจากบรรพบุรุษ ของเขา ทัศนะตามนัยพระพุทธศาสนาที่มีต่ออุตสาหกรรมใหม่ เนื่องจากพระพุทธศาสนาอุบัติขึ้นมาในยุคสมัยที่ เทคโนโลยีสมัยใหม่ยังไม่เฟื่องฟูถึงขนาดที่เห็นกันอยู่และค่าว่า “อุตสาหกรรมขนาดใหญ่” ก็ยังไม่ปรากฏขัด ดังนั้นจึงไม่มี เรื่องค่าสอนที่ตรัสเรื่องเหล่านี้ไว้โดยตรงเหมือนเรื่องอื่นๆ แต่ก็มีค่าสอนในพระพุทธศาสนาหลายแห่งที่สอนหรือเน้น ในเรื่องเกี่ยวกับเศรษฐกิจการครองชีพ หรือการทำกิจกรรม ต่างๆ เพื่อความอยู่รอดและความอยู่ดีกินดีของชีวิตและของ มวลมนุษยชาติ ซึ่งอาจกล่าวถึงทัศนะในเรื่องนี้ในพระพุทธ ศาสนาได้อย่างกว้างๆ ว่า ๑.อุตสาหกรรมที่ดีควรเป็นไปเพื่อส่งเสริมหรือยก ระดับคุณภาพชีวิต เพื่อให้ชีวิตมีความเป็นอยู่ที่ดี ซึ่งรวมเรียก ว่า “มีความอยู่ดีกินดี” เป็นหลักการดำเนินธุรกิจประเภทนี้ ๒.การทำกิจกรรมหรือการทำงานอย่างลูกต้องตามทำ นองคลองธรรม ด้วยความซื่อสัตย์สุจริต ด้วยความขยันอด ทน หรือการดำเนินชีวิตไปในทางที่ถูกต้องเป็นธรรม ทาง ศาสนาเรียกว่า สัมมาอาชีวะ การมีอาชีพที่ถูกต้อง ซึ่งเป็น เครื่องแสดงให้เห็นว่าผู้มีอาชีพเช่นนั้นเป็นผู้มีคุณภาพชีวิตที่ ดีประการหนึ่ง m .ธุรกิจอุตสาหกรรมเป็นที่รวมคนเพื่อทำกิจกรรม ร่วมกัน เพื่อผลประโยชน์ร่วมกัน สิ่งที่ไม่ควรให้เกิดขึ้นแก่ทุกๆ ฝ่ายที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจนี้ก็คือ การเห็นแก่ตัวและเห็นแก่ได้ จนเกินไป การเอารัดเอาเปรียบซึ่งกันและกัน การกดขี่ ข่มเหงรังแก ความไม่มีน้ำใจระหว่างกันและกันเกินไป ตลอดถึงความไม่ซื่อสัตย์จริงใจต่อกัน เป็นต้น ซึ่งเรื่องนี้ ควรหาทางป้องกันมิให้เกิดขึ้นในวงธุรกิจอย่างนี้ บทบาทของพระพุทธศาสนาต่อสังคมที่เปลี่ยนแปลงไป สู่ยุคอุตสาหกรรมใหม่ พระพุทธศาสนา อุบดีขึ้นบาณ์พื่อสร้างสันติสุขที่แท้ จริงให้สังคม ชี้แนวทางให้สังคมซีดถือปฏิบัติตามเพื่อความ อยู่ดีมีสุข ทำนองว่า “ชี้ทางบรรเทาทุกข์ และชี้ลุขเกษมศานต์ ชี้ทางพระนฤพาน ชั้นต้นโศกวิโยคภัย” พระพุทธศาสนาให้ สังคมได้รับประโยชน์ได้รับผลเป็นความสุขสงบ พ้นโศก วิโยกภัยมานับพันๆ ปีแต๊ว ไม่ว่าสังคมนั้นจะเป็นสังคม กัลยาณมิตร 0