การรู้จักใช้และรักษาสิ่งของ : หน้า 61/134

รู้จักใช้ รู้จักรักษา ไม่ให้เสื่อมเสียไปเร็ว เรื่องรู้จักใช้รู้จักรักษานี้ มีความสำคัญที่สุด ใน เรื่องการประหยัด เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เรารู้จักใช้รู้จักรักษาให้มีอายุยืนยาวใช้การได้นาน ชื่อว่าเป็นการประหยัดอย่างดีที่สุด การประหยัดในเรื่องเครื่องใช้สอย มิได้หมายถึงการงดเว้นไม่ซื้อหาสิ่งของที่จ่าเป็น จะต้องใช้สอย แต่หมายถึงการหาวิธีให้ได้มาซึ่งสิ่งของอันจำเป็นที่จะต้องใช้สอยนั้น โดย เสียค่าใช้จ่ายแต่น้อย แต่ให้ได้ของที่ดีพอสมควร การจ่ายทรัพย์ซื้อสิ่งของเครื่องใช้ คนทั่วไปมักเห็นว่าเป็นเรื่องง่ายๆ ใครมีเงินก็ จ่ายเงินซื้อสิ่งของได้ทุกคน แต่มีน้อยคนนักที่จะจ่ายได้ควบถ้วนตามความจําเป็น บางคน ก็จ่ายขาด คือจ่ายไม่ครบประเด็นที่จำเป็นจะต้องจ่าย จ่ายโปงไปเสียทางใดทางหนึ่ง ซึ่ง เป็นทางที่ไม่จําเป็น แต่ปล่อยให้ขาดในทางที่จําเป็น บางคนก็จ่ายเกิน คือจ่ายเกินตัว จ่าย เกินเหตุ จ่ายเกินควร คิดจะเอาดีเอาเด่นในทางจ่าย รู้สึกโก้เก๋เมื่อควักเงินจ่ายให้ผู้อื่น ดีด ข้างจะอวดมั่งอวดมี พวกที่ใช้จ่ายเกินตัวนี้ เป็นพวก ประพฤติตามปฏิปทาของทุคคตะ คือคนยากจนเข็ญใจ ซึ่งมีปกติประพฤติปฏิบัติในลักษณะเสียเกินได้ใช้เกิน มี” อันตรงกันข้ามกับปฏิปทาของเศรษฐีคือ “มีเกินใช้ ได้เกินเสีย" หลักการที่ถูกต้องในการครองชีพ ซึ่งใช้ได้ทุก ยุคทุกสมัย ในที่ทุกสถาน ในกาลทุกเมื่อ ก็คือการ ประหยัด ตรงกันข้ามกับความเสียเปล่าความสูญเปล่า เมื่อป้องกันความเสียเปล่าความสูญเปล่าได้แล้ว ก็เป็น การประหยัดได้โดยแท้ การที่ไม่ยอมให้อะไร เสีย ไปเปล่านี้เองคือการประหยัด และการประหยัดที่เกิด จากความคิดที่ไม่ยอมให้อะไรๆ เสียไปเปล่านี้เอง เป็น เหตุให้เกิดความเจริญก้าวหน้าทางวิทยาการมากมาย วิธีฝึกการประหยัดในเรื่องความเป็นอยู่ ก็คือฝึกนิสัยตัวเอง ฝึกนิสัยคนในครอบ ครัว และฟิกนิสัยคนในบ้านเมืองของเรา ให้เป็นคนประหยัด ด้วยการอบรม แนะนำ ให้ ช่วยกันป้องกัน และต่อสู้กับความเสียเปล่าความสูญเปล่า ขอให้พิจารณาดูรอบยุ ตัวของ เรา ในครอบครัวของเรา และในบ้านเมืองของเรา ก็จะเห็นความเสียเปล่าสูญเปล่ามาก มายอย่างน่าเสียดาย ปู่ย่าตายายของเรา สอนนักหนาว่า “อย่ากินครึ่งทิ้งครึ่ง" อันที่จริง คนเรานอกจากกินครึ่งทิ้งครึ่งแล้ว ยังปล่อยให้เครื่องอุปโภคบริโภคเสียไปเปล่าย สูญไป เปล่ายุ อีกมากมาย การประหยัดในเรื่องความเป็นอยู่ตามนโยบายของรัฐบาล ก็คือการใช้สอยเครื่อง อุปโภคบริโภคที่ผลิตได้ภายในประเทศ อาหารที่รับประทานประจำวันก็ดี เครื่องนุ่งห่มที่ ใช้สอยประจำอยู่ก็ดี ที่ผลิตได้ภายในประเทศที่เป็นของดีราคาถูกมีมากมาย ถ้าเรานิยม ใช้สิ่งของที่ผลิตได้ภายในประเทศของเรา ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องสั่งซื้อสิ่งของนั้นยุ มาจาก ต่างประเทศ เป็นเหตุให้เราไม่ต้องเสียดุลการค้ากับต่างประเทศ และเป็นการประหยัด เงินตราต่างประเทศไว้ใช้ในเรื่องที่จำเป็น พลเมืองในประเทศที่เจริญแล้ว ย่อมนิยมใช้ มิถุนายน ๒๕๔๐ กัลยาณมิตร