การไปนรกและผลกรรม : หน้า 103/134

จ!กขวคควย ต่อจากหน้า ๘๗ 0 คล่องแคล่วอยู่อย่างสม่ำเสมอ เพื่อรอโอกาส “หนี” หลวงพ่อไปเยี่ยมเมืองนรกบ้าง วันหนึ่งได้โอกาส หลวงพ่อวัดปากน้ำท่านรับ นิมนต์ไปที่แห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ คุณยายอาจารย์ทอง สุขจึงสั่งเพื่อนในห้องนั่งสมาธิว่า “อย่าให้ใครมายุ่งยิ่ง กับร่างกายฉันนะ" แล้วก็ท่าภาวนา ในที่สุดท่านก็ไปถึง เมืองนรกได้จริงๆ พริบตาเดียวเองก็ถึงแล้วเมืองนรกนี่ ไม่ไกลเลย การไปนรกในคราวนั้นของคุณยายอาจารย์ทอง- สุขได้ไปพบกับหลายสิ่งหลายอย่าง หลายเหตุการณ์ เช่น สองหนุ่มอกตัญญู หลายสถานที่ ณ ยมโลก เบื้องหน้าคือท่านยมบาลรูปร่างอ้วน ล่ำ ใหญ่โต ต่อมามีเจ้าหน้าที่นำขายหนุ่มแข้งขาหัก ๒ คนเข้ามาหน้าบัลลังก์ เสมียนจึงรายงานต่อท่านยมบาลว่า “สองคนนี้เป็นพี่น้องกัน พ่อแม่ให้เรียนหนังสือ ก็ไม่ขยันเรียน ให้บวชก็ไม่ยอมบวช เอาแต่เที่ยวเตร่ กินเหล้าเที่ยวผู้หญิง สูบยาเสพดีด เวลาขอเงินแม่ แม่ มิถุนายน ๒๕๔๐ ไม่ให้ก็ท่าท่าทางจะเตะบ้าง จะชกบ้าง ด่าว่าแม่เจ็บๆ แสบๆ งานการก็ไม่ช่วยท่า มีแต่รบกวนพ่อแม่ทุกวัน บางครั้งข้าวปลาอาหารของแม่จัดเตรียมไว้ตักบาตรพระ ก็ไปแอบกินเสียก่อน ไม่ชอบให้แม่ท่าบุญ ทาว่าแม่ ขอบพระบ้าง ถูกยาเสน่ห์บ้าง พูดให้แม่เสียหายต่าง ๆ นานา” ยมบาลจึงถามชายหนุ่ม ๒ คนนั้นว่า “เจ้าผู้ โง่เขลาเจ้าท่าอย่างนั้นจริงหรือไม่” เงียบ ทั้งสองนึ่ง ไม่ รับแต่ก็ไม่เถียง ยมบาลจึงพูดต่อ “นี่แหละกรรมของเจ้า ทันตาเห็น เจ้าอยากจะเตะแม่เมื่อขอเงินไม่ได้ จึงต้อง ขาทัก อยากชกแม่ก็ต้องเป็นคนแขนทัก เจ้าเป็นคน อกตัญญู จงไปอยู่ขุมยันตปาสาณนรกเถิด เจ้าจะต้อง อยู่ระหว่างหินใหญ่ทั้งสอง ซึ่งหินใหญ่คู่นี้จะกระทบ กระแทกกันตลอดวันตลอดคืน เจ้าจะอยู่ระหว่างกลางนั้น เมื่อหินกระแทกกันครั้งใด เจ้าทั้งสองก็จะแหลกละเอียด เมื่อหินห่างกันออกมา เจ้าก็จะกลับเป็นร่างกายสมบูรณ์ ดีอย่างเก่า แล้วก็ต้องถูกหินกระแทกแตกละเอียดต่อไปอีก เป็นอยู่อย่างนี้หนึ่งพันปีมนุษย์ นี่แหละคือผลแห่งการ กั7? กัลยาณมิตร