การจัดการการใช้จ่าย : หน้า 65/134

AL DESH ผู้จ่ายมักถือว่า เป็นเงินจำนวนเล็กน้อย ไม่ค่อยระมัดระวัง ความหมดเปลืองจึงเกิดขึ้น จากการจ่ายเล็กๆ น้อยๆ นี้เป็นอันมาก เปรียบเหมือนเรือที่รั่วนิดเดียว แต่ก็ทำให้เรือจม ได้ฉันใด การใช้จ่ายหุ้มเหอยเล็กๆ น้อยๆ ก็ทำให้คนเราล่มจม ยากจนลงได้เหมือนกัน ฉันนั้น ธรรมดาคนเรานั้นย่อมมีความจนเป็นพื้น แต่ถ้าเรารู้จักจัดสรรงบประมาณการใช้ จ่ายให้ดี ก็พอแก้ไขกันไปได้ ถึงจะจนก็ “จนอย่างมีระเบียบ” อย่าจนอย่างปราศจากระเบียบ กล่าวคืออย่าใช้จ่ายฟุ่มเห้อยในสิ่งที่ไม่จำเป็น อย่าจ่ายให้ขาดในสิ่งที่ว่า เป็น เพราะจน อย่างมีระเบียบ ก็ยังดีกว่ามั่งมี แต่อัปยศ และจนความมียังดีกว่าจนความพอ คือถึงจะ จนเงินจนทอง จนข้าวจนของ ก็ยังพอจะหาความสุขใจได้ แต่อย่าให้จนความพอใจ) จะ มีแต่ความทุกข์ระทมเดือดร้อนอยู่ร่ำไป ความจริงทรัพย์สินเงินทอง ไม่ใช่ตัวความสุขโดยตรง เป็นแต่เพียงปัจจัยช่วยให้ เกิดความสุขเท่านั้น ความสุขใจที่แท้จริงของคนเรานั้นก็คือ ปัญญา อนามัย ไมตรี สามัคคีธรรม และการงานที่เป็นสัมมาชีพ อันคนเราทุกคนจะชั่ว จะดี จะมี จะจน เป็นประการใด อยู่ที่ความประพฤติปฏิบัติ ของตนนั่นเอง ความประพฤติปฏิบัติที่เป็นไปในกรอบแห่งการประหยัด ย่อมเป็นหลัก ประกันไม่ให้เกิดความยากจน ฉะนั้น รัฐบาลจึงมีนโยบายให้ประชาชนคนในชาติรู้จักการประหยัดในเรื่องความ เป็นอยู่ ในการจัดงาน ประหยัดเวลา และประหยัดพลังงานในตัวเราเอง เมื่อประชาชน รู้จักการประหยัดตามนโยบายของรัฐบาล ดังที่กล่าวมาแล้วได้ ความยากจน ความเดือด ร้อนก็ไม่เกิดขึ้น คนทุกคนก็จะมีแต่ความสุขสบาย ไม่เดือดร้อน ไม่ต้องล้มละลาย ประ เทศชาติบ้านเมืองก็จะมีความมั่นคง และเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้ายิ่งๆ ขึ้นไป ในที่สุดแห่งธรรมีกถานี้ ขอความสุขสวัสดีจงมีแด่ท่านสาธุชนผู้สนใจในธรรมปฏิบัติ ทุกท่าน เทอญ จนอย่างมีระเบียบ ก็ยังดีกว่ามั่งมี แต่อัปยศ และจนความมียังดีกว่า จนความพอ ดีอถึงจะจน เงินจนทอง จนชาวจนของ ก็ยังพอจะหาความสุขใจได แต่อย่าให้จนความพอ(ใจ) จะมีแต่ความทุกข์ระทม เดือดร้อนอยู่ร่ำไป กัลยาณมิตร ๖๑ มธุนายน ๒๕๔๐