การทำสมาธิและการตรัสรู้ : หน้า 19/132

พระปิงดัตรงขาดับการริญสมาธิกาาเาเอย่างชนิสเขาธาตเยณสิมเผ็ป จนกระทั่งไงยอง พระขงส์ หมุกนึ่ง กูกส่วน ฟ้าถึงกายในกามมาดามกันๆ ตั้งแต่กายมนุษย์ กายทิพย์ กายรูปพรหม กายขรูปพรหม จนในที่สุดก็ฟ้าถึงธรรมกาย และธรรมกายใน ธรรมกายที่สะเฉียดลึกซึ้งเข้าไปตามลำดันๆ เหตุสาวผลกันมาอย่างนี้ ก็จะได้ คำตอบชัดเลยว่า ประเด็นสำคัญ ของพระพุทธคุณประการแรก อยู่ ตรงที่ว่า การที่ใครจะหมดกิเลสเป็น พระอรหันต์ได้มีวิธีเดียว คือการทำๆ สมาธิภาวนาให้ใจหยุดในหยุดไป ดามลำดับ ให้เข้าถึงธรรมกายตลอด จนธรรมกายในธรรมกายให้ได้ วิธี อื่นนอกเหนือจากนี้ ไม่ว่าจะเป็น การศึกษาธรรมะภาคปริยัต หรือว่า ธรรมะมาขบคิดพิจารณาละเอียด เข้าใจพุทธคุณประการนี้ ก็ต้องย้อน กล่าวถึงว่า ทรงตรัสรู้ เป็นอรหังได้ โดยการเจริญสมาธิจนกระทั่งเข้า ถึงธรรมกาย ทีนี้ถ้าจะสืบสาวราว เรื่องกันเข้าไปอีกว่า พระองค์ทรง ทราบวิธีการทำสมาธิที่ทำให้เข้าถึง ธรรมกายได้อย่างไร ไปทรงเล่า เรียนมาจากใคร? ที่ไหน? ตรงนี้ ค้นพบ “ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ ว่าเป็นที่เดียวที่สามารถทำให้เข้า ถึงธรรมกายได้ และเป็นที่เดียวที่จะ ปราบกิเลสให้หมดไปได้ หรือจะพูด ให้ง่ายไปกว่านี้ ก็ต้องบอกว่า สมาธิ ในพระพุทธศาสนา เป็นสมาธิประ เภทเดียวที่ทำให้เข้าถึงธรรมกายได้ เราเรียกว่าเป็น “สัมมาสมาธิ” ส่วน ตอบได้เลยว่า ไม่มีใครหรืออาจารย์ สมาธิประเภทอื่นๆ นอกพระพุทธ ท่านไหนสอนให้ทั้งนั้น แต่พระองค์ ศาสนาแม้ว่าจะช่วยให้ผิกสามารถ ทรงค้นพบได้ด้วยตัวของพระองค์ ทำใจให้หยุดนิ่งได้ขนาดไหนก็ตาม ละออสักเท่าไรก็ตามทีเถอะ ถ้าไม่ ได้เจริญสมาธิอย่างจริงจังแล้วละก็ เป็นไม่มีทางหมดกิเลสเป็นพระอร หันต์ได้เด็ดขาด แต่เพราะพระองค์ เองจริงอยู่ที่ครั้งหนึ่งพระองค์เตยไป ทีเถอะ แต่ถ้าไม่ใช่กำหนดใจไว้ที่ เรียนการทำสมาธิเบื้องต้นกับท่าน อาฬารดาบส จนกระทั่งได้อรูป ฌานที่ ๓ (อากิญสัญญายตนฌาน) ทรงสามารถกำจัดกิเลสของพระองค์ ๓ ทรงเจริญสมาธิภาวนาจนเข้าถึง และเรียนกับท่านอุทกดาบส จนกระ ธรรมกายได้นี่เอง จึงเป็นเหตุให้ ทั่งได้อรูปฌานที่ ๔ (เนวสัญญาณา สัญญายตนฌาน) แต่ถึงอย่างนั้น ก็ ไม่ได้ช่วยให้พระองค์ตรัสรู้ธรรมได้ นั่นแสดงว่าการทำสมาธิแบบที่ พระองค์ทรงค้นพบนั้นแตกต่างออก ได้หมดสิ้น จึงทรงได้เนมิตกนามว่า อรหัง สัมมาสัมพุทโธ พระพุทธคุณประการที่ ๒ ส้ม- มาลัมพุทโธ แปลว่า ทรงตรัสรู้ชอบ ได้ด้วยพระองค์เอง การจะทำความ ศูนย์กลางกายฐานที่ ๗ แล้วละก็ เป็นไม่มีทางพบเห็นธรรมกายใน ตัวเองโดยเด็ดขาด เพราะฉะนั้น ประเด็นสำคัญ ของพุทธคุณประการนี้ คือ ทวงต้น พบวิธีเข้าถึงธรรมกายได้ด้วยพระ ไปจากการทำสมาธิด้วยวิธีต่างๆ ของนักบวชนอกพระพุทธศาสนา บรรดามีเหล่านั้นทั้งหมด ต่างกัน ตรงไหน ต่างตรงที่พระองค์ทรง องค์เอง ว่าต้องเอาใจไปหยุดนิ่งที่ ศูนย์กลางกายเท่านั้น จึงจะถึง ธรรมกาย ถ้าไปจรดหยุดนิ่งตรงที่ อื่นนอกเหนือจากนี้จะไม่มีทางเข้า ถึงธรรมกายเด็ดขาด เพราะทรง ค้นพบอย่างนี้จึงทำให้พระองค์ ตรัสรู้เป็นพระอรหันตสัมมาสัมพุทธ มิ ด น า ย น ๒๕๔๑ ๑๗ วารสารกัสยาณมิหร