ความเห็นผิด : หน้า 30/132

66 คมหาอาจเห็บกปจักรเป็นตอกบ้าไปได้ ฮาจนถึงปะไรตรงข้ามกับที่วิญญูชบปหลายบยังไปได้ด้ายบา ของความเทบมิค แค่เมี่ปีได้รับความทุกข์ได้รับความเดือดร้อนขึ้น หรือเมื่ปีมีใครมาเคีบีมไปให้รู้ว่าผมกำสัปหนึ่งตายไป หากได้มีติรู้จักค้า แสาปสปีย-ทงความเท้นมิตหรีปี สะหึงการกระทําที่มิดๆ มั้มเสียได้ก็สามารถปะประสบสี่ปที่เยิ้มสาระที่แท้จริปได้ 99 วิมุตติญาณทัศนะ นิพพาน เป็นสาระแก่นสารจริงๆ อะไรตรงข้ามกับที่วิญญูชน เป็นสาระที่สำคัญ ของ ของชีวิต ไม่ประสบความ ทั้งหลายมองไปได้ด้วย มนุษย์ แต่คนเห็นผิดกลับ สงบสุขทางใจ ซึ่งเป็นสุด อำนาจของความเห็นผิด เห็นว่า เรื่องนี้เป็นเรื่อง ยอดของความสุขในชีวิต แต่เมื่อได้รับความทุกข์ ของคนงมงาย เป็นเรื่อง ได้เลย มีแต่จะเกิดความ ได้รับความเดือดร้อนขึ้น ของคนหมดกิเลสแล้ว ทุกข์ ความวิตกกังวล หรือเมื่อมีใครมาเดือนใจ เป็นเรื่องเหลวไหลลวงโลก ความหวาดระแวง ความ ให้รู้ว่าตนกำลังหลงทางไป ซึ่งทำให้สังคมบ้านเมือง ไม่พอใจ หรือความฟุ้ง หากได้สติรู้สึกตัว แล้ว อ่อนแอตกต่ำ ทำให้คน ซ่านร่ำไป แม้ในยามหลับ ปล่อยวางความเห็นผิด ยากจนเพราะเสียเวลาไป นอนก็สะดุ้งผวา หลับตา หรือละทิ้งการกระทำที่ผิดๆ กับการปฏิบัติตามเรื่อง ลงไม่ค่อยได้ ทั้งที่ได้รับ นั้นเสียได้ ก็สามารถจะ เหล่านี้ เป็นต้น คนเห็นผิด ผลอย่างนี้ เขาก็ยังไม่ได้ ประสบสิ่งที่เป็นสาระที่แท้ มักเข้าใจสิ่งที่ไม่เป็นสาระ สติว่าสิ่งเหล่านี้เกิดจาก จริงได้ เหมือนจันทร์เพ็ญ ว่าเป็นสาระ เห็นสิ่งที่เป็น ความเห็นผิดของตนมา ที่ถูกเมฆดำบดบังอยู่ หาก สาระว่าไม่เป็นสาระอย่าง แต่แรก บางครั้งก็พอใจ เคลื่อนตัวพ้นจากเมฆ นี้เสมอ เพียงความสุข ความ นั้นได้แล้ว ความงดงาม ดังนั้น คนเห็นผิดจึง มั่งคั่งร่ำรวย หรือความ และความสว่างไสวก็จะ ดำรินึกคิดแต่เรื่องการ สำเร็จผลเป็นครั้งคราวโดย ปรากฏขึ้น หากยังไม่รู้สึก แสวงหาความสุขทางเนื้อ เห็นว่านี่แหละคือความสุข ตัว ก็ต้องปล่อยให้เขาเป็น หนัง เรื่องปากท้อง เรื่อง ของชีวิต คนที่มีความเห็น ไปตามยถากรรม พยาบาทอาฆาตแค้น ผิดเป็นทุนเดิมอยู่แล้วย่อม เรื่องเบียดเบียนเอารัดเอา คิดย่อมเห็นอะไรผิดๆ ไป เปรียบกัน เพื่อสนองความ ได้อย่างนี้เสมอ ต้องการของดนเป็นปกติ คนเราอาจเห็นกงจักร วิสัย เขาจึงไม่ประสบสิ่งที่ เป็นดอกบัวไปได้ อาจมอง วารสารกัสยาณมิตร ๒๘ มิถุนายน ๒ ๙๙®)