การทำแผล : หน้า 95/132

ลต์ไมเลก (กระซิบ) คือ ใส่ชุดพัฒนาซึ่งก็มอมแมม เป็นขีดไม่ยาวมากค่ะ แต่ลึกนิดหน่อย แถมทาแป้งกันมดกัด (มดที่อาคาร นั่นก็โล่งใจ เย็บเข็มเดียวค่ะ นับว่า ดุมากค่ะ) แล้วยังมีมือที่เต็มไปด้วย ไม่มีอะไรมาก ห้ามโดนน้ำ เลือดของนุ่นอีก พี่ๆ ก็ถามว่า “น้องเมย์เป็นอะไรคะ" พี่เมย์ : "ตกบันไดค่ะ” อาทิตย์ค่ะ ก็ได้พี่ๆ น้องๆ ช่วยซัก ผ้าให้ ทุกคนน่ารักมากค่ะ ให้ความ ช่วยเหลือดูแลดี นี่นั่นถึงได้เขียน ๑ พี่พยาบาล : “ใจเย็นๆ ค่ะ ไปห้อง จดหมายถึงคุณแม่ช้ากว่าทุกเดือน ทําแผล” ไงคะ พึ่งจะตัดไหมเมื่อวันก่อน แล้วก็รีบจับปากกาเลย แผลคงจะ พี่เมย์ : “ไม่ใช่หนูค่ะ น้องนุ่น และ กำลังจะมาค่ะ” พอนุ่นไปถึงก็ไปทำ หายสนิทในไม่ช้า แผลในวันสองวัน แผล นั่นก็แบมือให้พี่เขาทำความ แรกทำ ให้นึกถึงศพที่เคยไปดูมา จำ สะอาด พอไม่มีเลือดจึงเห็นแผล ได้ว่าแผลของศพนั้นเหวอะหวะกว่า รุ่นนี้นกว่าตาเปิจมีน/ม ที่ได้มาหนหอาจหัน นี่จเมน/อมีนนแอจอว่าจ ยนจไอก ที่จะน่าหาไ อ^หน่ตา หันจากกิมในอจอาร ที่มมาไกอไม่จนหัน จนกว่าจะไห่ไปกิจ ที่อุตแห่งธ^ม หอาจหันได้ไหในกาออกๆ อท้าจนฺฒไหม่ นุ่นรู้สึกยินดีที่คุณแม่ได้ตัดสินใจท่า ด้วยความบริสุทธิ์ใจ และธรรมภายในของคุณแม่จะทำให้ บุญนี้ทับทวีมากมายมหาศาล เพราะเป็นการทำบุญที่ครบองค์ประกอบ คือเจตนาบริสุทธิ์ ทรัพย์ บริสุทธิ์ และถูกทักขิไณยบุคคล ที่จะ/ปมที่นี่จ เปมปน/กิต แห่งตวามอุม ตาามน่าใจในมาต มิถุนายน ๒๕๔๑ ๗๓ วารสารกัลยาณมิตร