อนิจจังและการเห็น : หน้า 23/132

อนิจจิปนปีภนิจจัป ทุกยิปุ่นปิดสยิป อนัตตามากอดกา สันนี้ม ปะไร ส่า เนินนิจจิป สุยิป ปิดดา? ดีดีบี 655นดาย นี้เปิง เป็นนิจจัง สุยิง ปัดดา ดัด หลุด เนินห้าปีสาหริน ผู้ปฏิบดี ปสปียปีป่าหานไม่ได้เงินกว่า "ดัด" ปสปียได้เงินกว่า "หลุด" กระเปาะไข่คือโลกออกมาได้แล้ว นั้น เพราะพวกเหล่านั้นรู้ด้วยวิญ พระองค์เห็นโลกหมดทั่วทุกโลก ญาณ แด่พระองค์รู้ด้วยญาณ จึง ด้วยดาธรรมกาย พระองครูด้วย ผิดกัน สภาพเหตุการณ์ทั้งหลาย นน ญาณธรรมกาย ผิดกว่าพวกกาย แหล่พระองค์รู้เห็นหมด แต่มิใช่ รู้ ทิพย์รูปพรหมและอรูปพรหมเหล่า ก่อนเห็น พระองค์ เห็นก่อนรู้ ทั้ง การเห็นรูปด้วยตามนุษย์ อย่าง เป็นพระยสะกับพวกไปพบซากศพ และช่วยกันเผา ขณะเผาได้เห็น ศพนั้นมีการแปรผันไปต่างๆ เดิม แม้กระนั้นก็ยังไม่ทําให้บรรลุมรรค ผล จนกว่าจะได้ไปพบพระพุทธ เจ้าจึงบรรลุมรรคผล นี่ก็เป็นหลัก ฐานที่ยืนยันว่า เห็นด้วยตามนุษย์ ไม่ทำให้บรรลุมรรคผลได้ อย่างมาก ก็เป็นเพียงปัจจัย เพื่อจะให้บรรลุ มรรคผลเท่านั้น การเห็นด้วยตา ทิพย์ ตารูปพรหมและอรูปพรหมก็ เช่นเดียวกัน เป็นเพียงปัจจัยเพื่อให้ บรรลุมรรคผลเท่านั้นต้องเห็นด้วย เป้นตัวคนอยู่เต็มทั้งตัว รูปร่าง สี ตาธรรมกายจึงจะบรรลุมรรคผลได้ สัณฐาน ก็เป้นรูปคน ครั้นถูกความ ร้อนของไฟเผาลน สีก็ดำด่างแปรไป รูป เวทนา สัญญา สังขาร ดำจนคล้ายตะโกหดสั้นเล็กลงทุกทีๆ วิญญาณ เรียกว่า เบญจขันธ์ คือ แล้วแขนขาหลุดจากกันจนดูไม่ออก ว่าเป็นร่างคนหรือสัตว์ ไม่เพียงเท่า ขันธ์ ๕ รูป จะกล่าวในที่นี้เฉพาะรูป นั้น ครั้นเนื้อถูกไฟกินหมดก็เหลือ หยาบๆ คือสิ่งซึ่งธาตุทั้ง ๔ ดิน น้ำ แต่กระดูกเป็นท่อนเล็กท่อนน้อย ลม ไฟ ประกอบกันเข้ารวมกัน ในที่สุดกระดูกเหล่านั้นแห้งเปราะ เป็นก้อนเป็นชิ้นเป็นอัน แลเห็นด้วย แตกจากกันล้วนเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตา เช่นร่างกายมนุษย์และสัตว์ ที่ จนดูไม่ออกว่าเป็นกระดูกสัตว์หรือ เรียกว่ารูปเพราะเหตุว่าเป็นของหิ่ง กระลูกมนุษย์ พระยสะปลงลังเวชถึงความ เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา แห่ง สังขารร่างกายที่เป็นซากศพนั้น ย่อมจะต้องแตกสลายไปด้วยเหตุ ต่างๆ มีหนาวและร้อนเป็นต้น กล่าว คือ หนาวจัด เย็นจัดจนเกินขีดหรือ ถูกร้อนจนเกินขีดย่อมแตกสลายไป มิถุน า ย น 6449 ba วาวสารกัลยาณมิตร