การทำบุญในฝัน : หน้า 78/132

ไม่ว่างเว้น คนชอบเล่น ฟาให้คุณสงว่า ถ้าหาตามณ ปะไรๆ ไ ทสาชีวิตดันขัน บุญ!ฬส่ามันงะมาเดือน ผาได้ ใกล้ตายเรียกแต่ชื่อไพ่ ตัดฝันเห็นตนเองไปตลาด ขึ้นรถกลับ มองเห็นพระ สองมือทาอาการแจกไพ่ จ่ายกับข้าวมากมายก่าย ภิกษุจำนวนราว ๔๐-๔๐ กอง ตลาดในฝันมีของสวย รูปกลับจากเรียนพระปริ สดๆ ใหม่ๆ น่ารับประทาน ยัติธรรม ก็ยืนดูด้วยความ ขาย ป้าก็ขนซื้อเสียหลาย ชื่นใจ นึกถึงที่ป่าและพวก อย่าง จะน่าไปท่ากับข้าว เราร่วมกันบริจาคทรัพย์ ดีๆ ถวายพระที่วัด นี่ไงคะ ทำบุญถวายภัตตาหารเพล ชีวิตจริงเคยทำไว้อย่างไร ทุกมื้อแก่พระวัดเราจำนวน ภาพความทรงจำเหล่านั้น ๓๐-๖๐ รูปหลายปีติดต่อกัน ผุดขึ้นมาเองในจิตใจแม้ ที่ท่านไปเรียนกวดวิชา ในฝัน ทำให้ชื่นอกชื่นใจ พระปริยัติธรรมอยู่วัดใน แต่เรื่องผ่าดัดเป็นเรื่อง เมืองคราวละ ๒-๓ เดือน เป็นเรื่องตาย เทพยดาก โดยให้ร้านอาหารมีชื่อ นิมิตให้ดูต่อไปว่า รถที่นัด แถวดินแดงทำไปส่ง ปี ให้มาขนกับข้าวหนีกลับ หนึ่งๆ ใช้เงินหลายหมื่น ไปก่อน แถมกับข้าวที่ซื้อ บาท บางปีเป็นแสน ดังนั้น ไว้ก็ถูกขโมยไปจนหมด พอเห็นพระเรียนปริยัติ ความที่ชีวิตจริงเคยทำทาน ธรรมในความฝันก็นึกถึง พนันดีไก่ ก่อนตายเอาหัว ไว้มากๆ และพบเรื่อง บุญที่เคยทำไว้ออกทันที แม่มือสองข้างดีกันเหมือน อะไรก็คิดในทางที่ดีไว้ แม้ นี่ถ้าไม่เคยทำบุญเรื่องนี้เว้ กำสิงไจ เป็นที่พี่แก่หา ดังป่า ประสนมาด้วยฅนเอง ไก่ จนเลือดออก ถ้าเป็น ในฝันจิตใจก็คิดตามนั้น จะเอาอะไรมานึก นึกได้จน คนชอบทำบุญ ก็จะพูดสั่ง ของหายก็ไม่เสียดายอะไร กระทั้งทุกปีได้ร่วมให้ทุน เรื่องให้เตรียมสิ่งของต่างๆ เคยทำบุญท่าทานมามาก การศึกษาแด่ พระ-เณร เพื่อทำบุญเรื่องโน้นเรื่องนี้ กว่านั้นเยอะแยะ อีกทั้ง ทั่วประเทศกับทางวัดไว้ เล่าตัวอย่างจากตัวป่า รถที่นัดกันมาก็ทิ้งกันไป ด้วย เองก็ได้ เมื่อครั้งร่างกาย ของหายไปเสียก็ดี ไม่ ครั้นมายืนคอยรถ ก็ ยังแข็งแรงดี ป่าชอบไป ต้องขนเกะกะไปหาซื้อใหม่ มีแต่รถมารับคนอื่นๆ ตลาดซื้อข้าวของเตรียม ข้างหน้าก็ได้ นี่ถ้าชีวิตจริง สำหรับตัวป้าเองไม่มีรถมา ใส่บาตรหรือท่าอาหาร ไม่เคยบริจาค ในฝันคงจะ รับ แม้แต่รถว่างอยู่ คนขับ หม้อโตๆ ไปเลี้ยงพระที่วัด ต้องเสียใจ เพราะความเสีย รถก็ไม่ยอมให้ป่าขึ้นอ้างว่า ทำอยู่เป็นประจำทุกวัน ดาย แล้วคงร้องไห้เป็น เขาไม่ได้ไปทางที่ป้าจะไป และทุกอาทิตย์ ไปนอนที่ วรรคเป็นเวร ป้าก็ต้องนั่งคอยเรื่อยไป โรงพยาบาลคอยการผ่า พอคิดไม่เสียดาย คัด จนตื่น ไม่ได้ขึ้นรถ รุ่งเช้า ตัดคราวนี้ คืนก่อนวันผ่า ใจเดินออกมาที่ถนนเพื่อ เข้าห้องผ่าตัด จึงยังไม่ ๗๖ ) มิถุนายน ๒๕๔๑ วาวสารก้อยาณมิตร