การสร้างบุญและการเรียนรู้ : หน้า 100/132

บุญที่หาท่าแต่ปีเมี่ปัจจากความตั้งใจจรัฐ ตามศรัทธาในพระรัตนตรัย ความเชี่ปีมั่นในการสจทุนไมที่ปีจบุญมี่จะไม่มีทางยาดทุน มีแต่กำไรปีม่างเดียว ดปีให้กาาะทางโลกทางเศรษฐกิจจะตกต่ำไปกิจยึดไหน แต่ในเรื่ปิงบุญแล้วไม่มีทางตกด่าผีแดดปีกเย้ย (บุญ) หนู จะทบต้น ให้เกิดกำสิงบุญที่ท่า ให้ได้มากขึ้นๆ นุ่นลูกรักของแม่ ต่อสู้กับความรู้สึกห่วงใยหนูว่าจะไป บางท่านถึงกับเอาชื่อหนูไปสมัคร ได้ตลอดรอดฝังไหมในเส้นทาง เรียนเรียบร้อยในโรงเรียนนานา ได้รับจดหมาย ธรรมนี้? (ซึ่งต้องกัดเหงือกทีเดียว ชาติแห่งหนึ่ง แม่มารู้ก็เมื่อเขาโทร จากนั้นแล้ว แม่ ไม่ใช่กัดฟันต่อสู้อย่างเดียว) แถม มาที่บ้านบอกว่า ไม่รับเด็กที่ Dro (ว ก็รีบตอบเลยนะจ๊ะ เดือนเมษายนปี ยังมีญาติๆ หนูมาช่วยห่วงใยกันอีก มาแล้วเป็นเวลาตั้ง ๓ ปี เพราะ นี้มีบุญพิเศษที่ได้ทำ คือ การได้ หลายๆ ท่าน ห่วงไม่ว่ายังพ่วงๆ ทางโรงเรียนเขากลัวเด็กจะมีปัญหา หล่อพระธรรมกายประจำตัวร่วม ค่าตัดพ้อต่อว่าแม่ (เล็กน้อย) ว่า เวลาไปเรียนกับเด็กรุ่นน้อง กลัวจะ กับการหล่อพระธรรมกายประจำตัว ทำไมปล่อยลูกไปลำบากลำบนใน มีผลเสียทางด้านจิตใจ เขาคงรอให้ ของพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ซึ่ง วัยเด็กอย่างนั้น แทนที่จะให้เขาใช้ แม่ไปต่อรองกับเขาในเรื่องค่าบำรุง เป็นองค์ประธานของพิธี อ้อ! ก่อน ชีวิตวัยเด็กอย่างสนุกสนานไปก่อน โรงเรียนทำนองนั้น แต่แม่เพียงแต่ อื่นแม่ต้องขอปลื้มปีติในบุญที่หนูได้ ค่อยเข้าวัดเมื่อไหร่ก็ได้ ส่วนมาก กล่าวขอบคุณเขาที่กรุณาแจ้งมาให้ ทำเนื่องในวาระวันคล้ายวันเกิดของ คนเราก็นึกว่าชีวิตยังอยู่ไปอีกนาน ทราบ และแอบดีใจปนโล่งใจที่เขา เมื่อวันที่ ๒๓ เมษายน ทผาน ที่ผ่าน ค่อยคิดเรื่องบุญที่หลัง เอาทางโลก บอกปฏิเสธ แม่ว่าความรู้ทางโลก มา ขออนุโมทนาบุญที่หนูได้ใช้ชีวิต ก่อน แม่ว่าชีวิตในโลกมันสั้นจริงๆ นั้นง่ายที่จะเรียนกันให้ทัน โดย สร้างบารมีอย่างเต็มที่ในเวลาที่ผ่าน วันเวลาผ่านไปแบบติดปีก (มาก เฉพาะหนูซึ่งเคยเรียนได้ดีมาแล้ว มา แม่ว่าตลอดเวลา ๑๖ ปี เท่า รับโวอ) แล้วแม่ก็สังเกตเวลาญาติเรา แต่ความรู้ทางธรรมสีค่อนข้างหา อายุของหนูทีเดียวเลยนะจ๊ะ ไม่เว้น ดายๆ ไป ไม่เห็นมีคนไหนถามหา โอกาสที่จะค้นคว้าหาความรู้ได้ยาก แม้แต่ในขณะที่หนูยังอยู่ในท้องแม่ เงินทองทรัพย์สิน หรือแม้แต่ลูก นัก นอกเสียจากผู้มีบุญ มีธาตุธรรม แม่ก็มีใจอยากจะทำบุญตลอดเวลา หลานตนเองเลย เขาถามแต่ว่ามี ที่แกร่ง จึงจะมีใจรักและทุ่มเทให้ ถึงแม้ว่าจะต้องอุ้มท้องพาหนูมาวัด บุญอะไรให้เขาทำไหม เวลาแม่ไป กับความรู้ทางธรรม ในเมื่อโอกาส ทำบุญด้วยก็ยอมนะจ๊ะ นับว่าเรา เยี่ยมไข้ (ก่อนตาย) นี่ก็เป็นส่วน อันดีงามและวัยที่ยังหนุ่มยังสาวยัง แม่ลูกมีอายตนะตรงกันในเรื่องบุญ สำคัญที่ทำให้แม่คิดว่าหนูก็เดินอยู่ มีกำลังกาย กำลังสติปัญญาที่กำลัง ไม่งั้นเวลาท้องนี้แม่คงขี้เกียจคุ้ม ในเส้นทางที่ปลอดภัยแล้ว และแม่ก็ แจ่มใสมาถึงเราแล้ว จะปล่อยให้ ท้องเดินทางไปไหนๆ เพื่อมาแสวง มีเหตุผลที่จะดื้อไม่ยอมดึงหนูออกมา โอกาสนั้นล่วงเลยไปอย่างน่า ปีที่ผ่านมา แม่ก็ต้อง พวกเขาคงเอือมระอาแม่เต็มที่ เสียดายทำไม? อย่างไรก็ตาม แม่ก็ หาบุญ ๑-๓ วารสาวกัลยาณมิตร ๙๘ มิถุ น า ย น ๒๕๔๑