การเรียนรู้จากผู้เฒ่า : หน้า 46/120

๕๔๔ กั ล ย า ณ ม ต ร เด็กที่นั่น ปู่ย่าตาทวดของเราถึงจะแก่หง่อมแค่ไหน ไม่ได้วิชาความรู้อะไรจากคนเฒ่าคนแก่เลย อีกสายหนึ่งคือสายสังคมสงเคราะห์ แล้วคนพวกนี้แหละที่ลืมไปว่า อีกหน่อยตัวเอง มีวิธีการเรียนไม่เหมือนสายทหารคือ เขาจะ ก็ต้องแก่เหมือนกัน หนีไปไหนไม่พ้น ถึงเวลานั้น ส่งเด็ก ๆ ของเขาไปเยี่ยมตามบ้านประชาชน | ถูกเด็กข้ามหัวเอาบ้างก็ได้แต่เศร้าใจ เพื่อสัมภาษณ์พวกพ่อเฒ่า แม่เฒ่าทุกบ่าย การได้พูดคุยกับคนเฒ่าคนแก่ทุกวัน ทำให้ ก็ควรให้ความเคารพนับถือ บูชาและหมั่นไป เด็ก ๆ ได้รับถ่ายทอดความรู้และประสบการณ์ | เยี่ยมเยียนท่านเป็นประจำ ชวนคุยโน่นคุยนี่ กว้างขวางยิ่งขึ้น แม้จะเป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น บีบนวดให้สบายตัว เดี๋ยวก็ได้รู้อะไรดี ๆ เยอะ เมื่อเจ็ดสิบแปดสิบปีมาแล้ว แต่สิ่งต่าง ๆ เหล่า แยะ หลวงพ่อเองตั้งแต่สมัยเป็นเด็กแล้ว นั้นก็เป็นสัจธรรมหรือความจริงที่วนเวียนเกิดขึ้น เวลาไปเที่ยวต่างบ้าน ต่างอำเภอ หรือต่าง ซ้ำแล้วซ้ำเล่าเป็นวัฏจักรของโลกอยู่นั่นเอง จังหวัด หลวงพ่อจะไม่เข้ากลุ่มเด็ก ๆ ด้วยกัน เมื่อกลับมาแล้วเด็กพวกนี้จะทำบันทึก แต่ชอบไปหาผู้เฒ่าผู้แก่ในหมู่บ้านนั้น ตำบลนั้น ส่งครู มีกรณีใดที่น่าสนใจก็เอามารายงาน | นั่งคุยอยู่สักประเดี๋ยวเดียวก็รู้เรื่องราวมากมาย พิเศษ แบบนี้ทำให้เด็กของเขาฉลาด มองโลก | ตั้งแต่ประวัติหมู่บ้านมาเลยทีเดียว ใครเป็นใคร กว้างไกลตั้งแต่เล็ก ในย่านนั้นหมู่บ้านนี้รู้หมด ในทางตรงกันข้าม น่าเสียดายที่คนไทย แม้ที่สุด ตอนที่หลวงพ่อเริ่มมาสร้างวัด บางคน มองคนแก่ว่าคร่ำครึ โบราณ เป็น พระธรรมกายนี่ ก็ยังชอบปฏิบัติเหมือนเดิม ไดโนเสาร์เต่าล้านปี งุ่มง่ามน่ารำคาญ | ตอนกลางวันก็ทำงานไป พอเย็น ๆ ค่ำ ๆ ก็ให้ ไม่มีประโยชน์ ซึ่งเมื่อนึกเสียอย่างนี้แล้วก็เลยโง่ คนย่านนี้พาไปพบผู้เฒ่าบ้านโน้นบ้านนี้ ไป Kalyanamitra.org