การฝึกตัวและการเรียน : หน้า 67/120

ที่ ที่นี่ไม่มีคำชม ถ้าหากมีเป้าหมายชีวิตว่า เราเกิดมาสร้างบารมี มีพระนิพพานเป็นเป้า หมายชีวิตแล้วละก็ มีสิ่งนี้เป็นแก่นสารแล้วละก็ ต้องอดทนได้ หลวงพ่อจะเป็นช่างปั้นหม้อ จะ ขนาบแล้วขนาบอีก ale bu - คุณยายท่านคอยประคับประคองตลอดเวลา ใหม่ ๆ บอกได้ว่าทำอะไรไม่เป็นเลย หลวงพ่อ คุณยายท่านอบรม แล้วก็มีหลวงพ่อทัตตะ หลวงพี่หลาย ๆ รูป ที่ท่านทำงานมาก่อนเป็น แบบอย่าง เราก็คอยสังเกตว่าท่านดีตรงจุดไหน ท่านทำอะไร พาให้เราก็มีกำลังใจตักตวง บุญ นี้เป็นจุดหนึ่งที่สำคัญที่ช่วยเราให้มีกำลังใจฝึกตัวเราเอง ช่วงนี้ถูกหล่อหลอมมากที่สุด ตอนมาอยู่ใหม่ ๆ ใจน้อย เพราะไม่มีใครเลย รุ่นพี่ ๆ เขาไปทำงานกันหมด เราอยู่วัด คนเดียวเป็นอุบาสก แล้วก็ต้องเรียนหนังสือไปด้วย ต้องเรียนรามคำแหง เรียนหนังสือพร้อมกับเป็น ลูกศิษย์วัด เป็นไวยาวัจกร มีพระภิกษุ ๙ รูปในสมัยนั้น แล้วจะทำอย่างไรให้ถูกใจ ปรับใจให้เข้ากับท่าน ได้ ไม่รู้จะปรับอย่างไร ตอนนั้นอยู่ระยะฝึกตัว เห็นได้เลยว่า หลวงพ่อคุณยายท่านทำทุกอย่าง เพื่อทำให้เรามีความอดทนเพื่อเป้าหมายที่สูงส่งในการบวชตลอดชีวิต แล้วเราก็อยากจะเข้าถึงธรรม เพื่อทดแทนบุญคุณของคุณพ่อคุณแม่เหมือนอย่างคุณยาย ทำให้เราอดทนได้ แม้เราจะน้อยใจใน บางครั้ง เพื่อนเขาจบแล้ว รุ่นน้องก็แซงหน้า บางคนเขาไม่รู้ เขาเห็นเราเป็นเด็กวัด เขานึกว่าพี่ยังเด็ก อยู่ จริง ๆ แล้วเขาก็ยังรุ่นหลังเรา เวลาเขามองเราด้วยสายตากิริยาท่าทาง เห็นว่าเราเป็นเด็ก เรามีทิฐิ เพราะกำลังความดียังน้อย ทิฐิจึงมาก แต่ก็พยายามที่จะอยู่ในโอวาทของหลวงพ่อ ในที่สุดก็เลย ตัดสินใจถือศีล ๘ ในพรรษา ตั้งแต่นั้นก็เป็นประเพณีที่อุบาสกที่นี่ถือศีล ๘ แต่เดิมหลวงพ่อยัง ANG ผ่อนผัน เพราะเห็นว่าทำงานหนัก ปลูกต้นไม้ดายหญ้า ลุยทุกอย่าง USB388 38 กิจวัตรตื่นแต่เช้าตีสี่ดูหนังสือ เรียนรามฯ ตั้งเป้าหมายว่าต้องจบภายใน ๓ ปี อยากจบ เร็ว ๆ เพี เพื่อจะได้บวช เพราะว่าที่นี่จบปริญญาถึงจะได้บวช คือคุณยายท่านบอกว่าโลกไม่ให้ ธรรมไม่ให้แหลก เป็นต้นแบบที่งดงาม เพราะฉะนั้นต้องเรียนให้จบก่อน เราก็เลยสู้ สู้ไปปรับตัวไป main แล้วก็ได้รับความเมตตาจากหลวงพ่อคอยปรับให้ จนกระทั่งกำลังใจของเรามากขึ้น ท่านก็ฝึกให้ทำงาน หัดขับรถ ศึกษาธรรมะ ต้อนรับแขก ซึ่งเรามีอัธยาศัยอยู่แล้วในการต้อนรับ เริ่มฝึกงานทุกอย่าง งาน เหรัญญิก งานธุรการ งานจราจร สมัยก่อนทำงานครอบครัว เราต้องเป็นหมดทุกอย่าง พอถึงวันศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ เห็นพี่ขจรมา เห็นหลวงพี่บรรเจิด เห็นใครต่อใครมาก็ดีใจ อบอุ่น มีเพื่อนแล้ว เพราะ ตอนนั้นพี่ขจรยังรับราชการอยู่ ใคร ๆ ยังทำงานอยู่ เพราะฉะนั้นจะมาแค่วันศุกร์ เสาร์ เย็นวันอาทิตย์ กลับ มากันครบพวกเราเบิกบาน สดชื่นในวันเสาร์ ทำงานด้วยกัน กินด้วยกัน คุยกันไป มีน้ำปานะ ว่ากันไปเรื่อย ก็ค่อย ๆ ฝึกตัวเองจนกระทั่งการเรียนจบได้ตามเป้าหมาย และก็เรียนได้ดีมากเพราะ ตั้งเป้าหมายไว้สูงคือ ตั้งไว้เกียรตินิยม แต่ถึงวันนั้นมันขาดนิดหน่อย เพราะฉะนั้นจึงเข้าใจที่ หลวงพ่อสอนว่า คนเราต้องตั้งเป้าหมายไว้สูง แล้วมันจะประสบความสำเร็จ อาจตกมา นิดหน่อย แต่ถ้าคนเราเอาแค่พอไปได้ เอาแค่สอบได้มันจะสอบตก ถ้าตั้งเป้าเกียรตินิยม มันจะสอบได้ เพราะเป้าหมายมันสูง” อ่านต่อฉบับหน้า RATE กั ล ย า ณ ม ต ร ๖๕ Kalyanamitra.org