การจากไปของบิดา : หน้า 93/120

วิก เรื่องที่ส่งมา ควรยาวไม่เกิน ๕. หน้ากระดาษพิมพ์ดีด รางวัล คุณจะได้รับวารสาร กัลยาณมิตรฟรีทุกเดือน เป็นเวลา ๖ เดือน ส่งเรื่องของคุณมาที่ กองบรรณาธิการ วารสารกัลยาณมิตร ๕๐ อาคารใหม่สมาคมนิสิตเก่า มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ถนนพหลโยธิน บางเขน กทม. ๐๐๙๐๐ ความช่วยเหลือต่อผู้ยากไร้เสมอ ๆ และทุก ๆ คนก็มีความเห็นตรงกับซิงห์ว่า แม่เป็นคนดี แต่ทำไมคนดี ๆ จึงต้องจากโลกนี้ไปเร็วนัก จากไปในเวลาอันไม่สมควร บางคนพูดว่า ที่แม่ของซิงห์ต้องตายเร็วก็เพราะทนอยู่กับ คนใจบาปอย่างพ่อของซิงห์ไม่ได้ จึงรีบตาย หนีไปเสียก่อน วันเวลาล่วงเลยไปไม่นานนัก เริ่มมี บางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติเกิดขึ้นกับบังเลาะห์ สุขภาพของเขาเสื่อมโทรมลง เขารู้สึกอ่อนเพลีย อยู่เสมอ โดยไม่รู้สาเหตุ มีก้อนเนื้อแข็ง ๆ เกิดขึ้นในลำคอ เวลากลืนอาหาร ทำให้รู้สึก เจ็บระบมไปหมด ร่างกายผ่ายผอมลง ใน เป็นห่วง กังวล เจ็บปวดและหวาดกลัว เขา พยายามเผยอปากจะพูด แต่ก็มีเพียงเสียงฮือ ๆ ผ่านออกมาจากลำคอเท่านั้น ซิงห์จับมือ ของพ่อมาบีบเบา ๆ หยาดน้ำตาของเด็กน้อย ไหลเป็นทางยาวอาบใบหน้า ซิงห์อยากจะ ช่วยพ่อ อยากซึมซับความเจ็บปวดจากพ่อ มาบ้าง แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่ซบหน้าร้องไห้ สะอื้นฮัก ๆ คืนสุดท้ายแห่งชีวิตที่บังเลาะห์จะ ลาลับจากโลกนี้เขาคลุ้มคลั่งดิ้นทุรนทุราย ส่งเสียงร้อง มอ ๆ ...เหมือนกับวัวที่เขาเคย ฆ่า ถึงกาลเวลาแล้วที่วัวเหล่านั้นจะทวง ชีวิตของมันคืน ชีวิตต้องชดใช้ด้วยชีวิต ช่วงเวลาที่ผ่านไปเพียงไม่กี่เดือน บังเลาะห์ ซิงห์รู้ว่าบัดนี้กรรมที่พ่อของเขาได้กระทำ ผิดไปเป็นคนละคน จากที่บึกบึน แข็งแกร่ง กลับเป็นคนผอมเกร็ง เหลือแต่หนังหุ้มกระดูก บังเลาะห์นอนซมอยู่บนเตียงมานานจนหลัง เริ่มเปื่อย เน่าเฟะ เขารู้สึกเจ็บปวดและทรมาน อย่างเหลือเกิน ก้อนเนื้อในลำคอโตขึ้นและเน่า ส่งกลิ่นเหม็นคาวคลุ้งไปหมด ระยะหลัง ๆ มานี้ บังเลาะห์กินข้าวไม่ได้เลย แม้แต่น้ำก็ ผ่านเข้าไปในลำคอได้อย่างลำบากยากเย็น ดวงตาแห้งโรย เหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมาย ความจำของเขาเริ่มเลอะเลือน บางครั้งก็เพ้อ ไม่ได้สติ บังเลาะห์มักฝันเห็นฝูงวัวมากมาย มายืนจ้องมองเขาอย่างเคียดแค้นชิงชัง เขา หวาดผวาอยู่ตลอดเวลา เขามักแสดงอาการ เหมือนคนที่กำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง นั้นได้สนองตอบกลับแล้ว หัวใจดวงน้อย ๆ ของเด็กชายไหวสะท้าน เขามองดูร่างของพ่อ ที่กำลังบิดไปมาอย่างเจ็บปวด ในตาเหลือก ลาน ปากบิดเบี้ยว หน้าตาเหยเก เลือดสด ๆ ทะลักออกจากปากและจมูก เขาดิ้นรนไปมา ด้วยความเจ็บปวดทรมาน และแล้วดวงตา เหลือกถลนที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวคู่นั้น ก็เบิกกว้าง ลมหายใจเฮือกสุดท้ายสะอึกพรวด ขึ้นมา แล้วร่างของพ่อก็สงบนิ่งลง ซิงห์ค่อย ๆ เอื้อมมือไปปิดเปลือกตาให้พ่อ บัดนี้ชีวิต ของเขาคงต้องต่อสู้อยู่ในโลกกว้างอย่างโดด เดี่ยว แม้จะมีลุงคอยดูแล แต่คงไม่อบอุ่นเหมือน อยู่กับพ่อและแม่ ซิงห์ตระหนักแน่แก่ใจว่า ชีวิต..เป็นสิ่งมีค่าและหวงแหนของ ซิงห์มองดูบิดาของเขาด้วยความรู้สึก มนุษย์และสัตว์ ที่สงสารแทบขาดใจ ดวงตาของเขาเอ่อล้น ด้วยหยาดน้ำใส ๆ ชีวิต..ทุกชีวิตต้องการความปลอดภัย และอบอุ่น “พ่อจ๋า.....พ่อ” ซิงห์เรียกพ่อด้วยเสียง ที่สั่นเทาปนสะอื้น บังเลาะห์หันหน้ามามอง บุตรชายอย่างช้า ๆ ดวงตาที่แห้งผากบัดนี้ กลับมีหยาดน้ำเอ่อล้นฉายแววแห่งความ เรา..จึงไม่ควรลิดรอนชีวิตและสิทธิ ของผู้อื่น Kalyanamitra.org ก ล ย า ณ ม ต ร ๙๑