ประสบการณ์นรก : หน้า 111/120

66 ผมเห็นผู้คนน่าสงสาร จำ น ว น ม า ก - ถูกจับ เที ย บ เ ข้ า กั บ ร ถ และ า - 1 ของเขาจึงถามว่า “คุณได้เห็นอะไรมา?” “ผมเชื่อว่าคงจะเป็นนรกแน่ ๆ ครับท่านอาจารย์ เมื่อก่อนผมเคยได้ยินแต่พระเทศน์ ผมนึกว่าไม่มีจริง ไม่เคยเชื่อท่าน ผมจึงไม่ค่อยกลัวบาปกลัวกรรม บัดนี้ ผมได้รู้ได้เห็นมาแล้ว ผมเชื่อสนิทแล้วว่านรกมีจริง ต่อไปนี้ผมจะไม่ทำความชั่วอีกอย่างเด็ดขาด น่ากลัว เหลือเกิน” “คุณได้พบได้เห็นอะไรมา ลองเล่าให้เราฟังซิ เด็กหนุ่มที่ชื่อทองหลับตาพริ้ม คล้ายกับทบทวน ความทรงจำแล้วเล่าว่า “ทันทีที่รถประสบอุปัทวเหตุ ความรู้สึกของผม ดับวูบลง เหมือนอยู่ดี ๆ ก็เป็นลมไป แต่ในไม่ช้าผมก็ ก บั ง คั บ ใ ห้ ล า ก ร ถ รู้สึกตัวตื่นขึ้นสำรวจดูตัวเองรู้สึกว่า เป็นปกติดีทุกอย่าง ก วิ่งไป บ น พื้นเหล็ก ที่ กำลัง ลุกโชติ ช่ ว ง ทุ ค น กระโดด โลดเต้น และส่งเสียงร้อง อ ย่ า ง ทุกข์ ทรมานแสนสาหัส มี ช า ย ค น ห นึ่ ง ล า ก ร ถ วิ่งมาใกล้ๆเราเมื่อ ผม มอง ดู ก็จำได้อย่างชัด เจน ว่ า เ ข า คื อ ลู ก ข อ ง เ ร า นั น เอง นั่นเอง Too c 9 พี่ hatyaiserima ๔ ขณะที่กำลังยืนงงอยู่นั่นเองก็มีชาย ๔ คน ล้วนแต่มี ร่างกายใหญ่โตกำยำล่ำสัน ผิวกายดำเป็นมันมะเมื่อม แต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีแดง ตรงเข้ามารุมล้อมผมจับตัวผมได้ จะว่าวิ่งก็ไม่ใช่ จะว่าเหาะไปก็ไม่ใช่ แต่ว่าไปได้อย่าง รวดเร็วผ่านป่าทึบ ทุ่งนา ภูเขา แม่น้ำ และความว่างเปล่า แล้วก็พาผมเดินทางไปอย่างรวดเร็ว จะว่าเดินก็ไม่ใช่ ไปจนผมจดจำไม่ได้ว่าที่ไหนเป็นที่ไหน ครูใหญ่ผ่านไป ผมก็ถูกพาตัวไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นห้องโถง กว้างใหญ่ไพศาล เต็มไปด้วยคนทุกประเภท นั่ง ยืน ตัวใหญ่ตัวหนึ่ง ซึ่งมีชายรูปร่างน่ากลัวคนหนึ่งนั่งอยู่ เดินขวักไขว่ไปหมด ผมถูกนำตัวฝ่าฝูงคนไปยังโต๊ะ พอไปถึงผมก็ตกใจแทบช็อก เมื่อได้เห็นลูกพี่ของผม นั่งอยู่ที่โต๊ะอีกตัวหนึ่งห่างออกไป เขาถูกคนสี่คนคุมตัว ไว้อย่างแข็งขันเช่นเดียวกับผม ผมดีใจที่ได้เห็นลูกพี่อีก แต่ก็เสียใจที่ได้เห็นเขาอยู่ในสภาพเช่นนั้น เราเห็นกัน อยู่ในระยะห่างพอสมควร จึงไม่สามารถจะสนทนา ปราศรัยกันได้ เราจ้องมองกันอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ถูกชาย ทั้ง ๔ ดึงถูลู่ถูกังหายไปท่ามกลางฝูงชน ไม่ทราบว่า เขาจะถูกพาตัวไปไหน ชายที่นั่งอยู่ที่โต๊ะ จ้องมองดูผมอย่างพินิจพิเคราะห์ แล้วพูดขึ้นว่า “ดำมาก ดำมาก” ซึ่งผมไม่เข้าใจว่าเขา หมายความว่าอย่างไร เขาก้มลงมองดูสมุดเล่มใหญ่ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ แล้วก็มองดูหน้าผมสลับกัน ครู่หนึ่ง ผ่านไปเขาจึงพูดขึ้นอย่างไม่ค่อยพอใจว่า “สงสัยจะ กั ล ย า ณ ม ต ร Kalyanamitra.org ๑๐๙