ความเจ็บปวดและการฆ่าสัตว์ : หน้า 92/120

วงเวี ย น ก ร ร ม โดย ตะวัน เ เวลาตีสองเศษ ๆ ของทุกวัน ซิงห์จะ ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของวัว ยามที่ มันถูกมีดปลายแหลมแทงคอ เสียงของมัน ช่างบาดลึกเข้าไปในจิตใจของเขา เด็กชาย วัยสิบขวบ ไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมบิดาจึงมา ยึดอาชีพที่ทารุณโหดร้ายเช่นนี้ บังเลาะห์มีอาชีพขายเนื้อ เขารับซื้อวัว มาฆ่าเองและขายเอง ซิงห์เคยได้ยินพวก ผู้ใหญ่พูดกันว่า คนที่ชอบฆ่าสัตว์ตัดชีวิตนั้น เป็นคนบาปหนา ตายไปวิญญาณจะไม่เป็นสุข ต้องทนทุกข์ทรมานอย่างแสนสาหัส แต่ทำไม พ่อของเขาทำบาป พ่อของเขาไม่เห็นกลัวบาป เลย ทำไมเป็นเช่นนี้ “พ่อ....พ่อเลิกฆ่าวัว เลิกขายเนื้อเถอะนะ ทำอย่างอื่นดีกว่า หรือไม่ก็ขายผักขายของชำ ก็ได้ ฉันไม่อยากให้พ่อทำบาป การฆ่าสัตว์ บาปมากไม่ใช่หรือพ่อ” บังเลาะห์หันหน้าไปมองบุตรชายคน เดียวของเขาด้วยสายตาที่ขุ่นเขียว เรียวหนวด เล็ก ๆ เหนือริมฝีปากนั้น เพิ่มความคมเข้ม ให้กับใบหน้ายิ่งขึ้น “บาป เบ๊บ อะไรที่ไหน เจ้าเอาอะไร มาพูด ที่เจ้าโตมาได้ทุกวันนี้ อยู่ดีกินดีก็ไม่ใช่ เพราะอาชีพนี้หรือ พอเจ้าโตกว่านี้อีกหน่อย พ่อจะสอนให้เจ้าฆ่าวัว เจ้าต้องสืบต่ออาชีพนี้ จากพ่อ เจ้าอย่าไปฟังพวกชาวบ้านปากคัน พวกนั้นเลย พวกมันอิจฉาพ่อ มันเห็นว่าพ่อ รวยกว่ามัน มันก็พูดกันไปต่าง ๆ นานา” ซิงห์ได้แต่ทอดถอนใจ กี่ครั้งแล้วที่เขา พูดกับพ่อถึงเรื่องนี้ พ่อไม่เคยฟังเขาเลยแม้แต่ น้อย มิหนำซ้ำยังจะให้เขาฝึกฆ่าวัวเสียอีก ซิงห์คิดถึงแม่ขึ้นมาจับใจ ถ้าแม่ยังอยู่ แม่คง ให้คำปรึกษากับเขาได้ แม่ของซิงห์เสียชีวิต ตั้งแต่ซิงห์อายุได้ 5 ขวบเท่านั้น ซิงห์บอกกับ ตัวเองเสมอว่าแม่เป็นคนดี เขาจำได้ แม่มักให้ ๔๐ กั ล ย า ณ ม ต ร สิทธิของกี Kalyanamitra.org