การประดิษฐ์ของดร.คาร์เวอร์ : หน้า 104/120

oa คาร์เวอร์ไม่ใคร่มีเวลาที่จะไปรับ เส้นทางทั้งหมดที่ ต่อไป คาร์เวอร์ได้เจริญรอยมาเป็นเวลาหลายปีนักหนานั้น บัดนี้ได้โผล่ออกมาให้เห็นแล้ว และได้พาเขาเข้าไป จนถึงระดับชั้นของชาวอเมริกันที่ยิ่งใหญ่ ที่สามารถ จะให้บริการแก่โลกได้ ในปีนั้นเป็น พ.ศ. ๒๔๙๒ (ค.ศ. ๑๙๓๙) ลูก ระเบิดยังไม่ตกที่เพิร์ล ฮาร์เบอร์ (ก่อนที่สหรัฐฯเข้าสงคราม โลกครั้งที่ ๒) แต่นักวิทยาศาสตร์ทั้งหลายก็เห็นกัน อยู่แล้วเป็นอย่างดี ในบทบาทอันสำคัญที่จะต้องตกเป็น หน้าที่ของนักวิทยาศาสตร์ ในเมื่อความเกลียดชังกับ ความโลภจะทําลายและหมุนหันจิตใจของมนุษย์ให้เป็น ไปตามความปรารถนาของมันอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง ศัพท์ (ในภาษาเยอรมัน) คำหนึ่งว่าแอร์สัตช์ (ersatz) ซึ่งแปลว่า วิทยาการแห่งการทำของเทียม ดังได้ยินได้ฟังกันมามากในการสงครามครั้งนี้นั้น ใช่ว่า การสร้างสรรค์ของฮิตเล่อร์หรือของคนใดในบรรดา ผู้ที่มาก่อนหน้าฮิตเล่อร์ จะมีมากเท่ากับการประดิษฐ์ ของยอร์ช วอชิงตัน คาร์เวอร์ ก็หาไม่ ด้วยเหตุอย่างไร ดร.คาร์เวอร์ ผู้สร้างวิทยาการแห่งเคมีเกษตรศาสตร์ แป้งมันเทศของคาร์เวอร์ได้ช่วยเลี้ยงทหาร ในกองทัพต่าง ๆ ระหว่างสงครามโลกครั้งแรก และขณะนั้นได้รู้สึกกันว่าสหรัฐฯจำจะต้องพึ่งสีย้อม แอนิลิน (aniline dyes) จากประเทศเยอรมัน คาร์เวอร์ก็ปรากฏตัวออกมาพร้อมด้วยข้อเสนอ ให้ใช้ผักหญ้าต่าง ๆ ทำสีย้อม เขาทำได้มากกว่า ห้าร้อยสีจากผลไม้ ใบไม้ รากและลำต้นของไม้ ยี่สิบเก้าอย่าง สีเหล่านั้นสามารถใช้ข้อมหนัง ผ้าสำลี ขนแกะ ไหมและลินิน เป็นสีที่ไม่ตกเมื่อถูก ซักฟอกและไม่ซีดเมื่อถูกแสงสว่าง บัดนี้เป็นที่ปรากฏอย่างชัดเจนว่า สหรัฐฯจะต้อง เป็นผู้ให้บริการอันเสมือนเป็นแหล่งสะสมที่กว้างใหญ่ ไพศาลในเรื่องอาหารและเสื้อผ้า เครื่องบิน รถถัง กำลัง และสันถวไมตรีสําหรับโลกทั้งผอง คาร์เวอร์ได้ทวี ความพยายามอย่างหนักแก่งานของเขา เขามีงานที่จะต้อง ทำอยู่มากมายนัก คาร์เวอร์ได้กล่าวซ้ำ ๆ ว่า “อเมริกา ไม่จำเป็นที่จะต้องหิวโหย ตราบ ขึ้นใหม่ ซึ่งเป็นวิชาสร้างผลิตภัณฑ์จากวัตถุดิบตามไร่นา เท่าที่ธรรมชาติได้ให้หญ้าและพืชผักไว้ในป่า ซึ่ง จึงบังเอิญประสบโอกาสได้เป็นบุรุษคนแรกที่สร้างระเบียบ สิ่งเหล่านี้มิใช่แต่จะใช้เป็นอาหารได้เท่านั้น หาก ปฏิบัติอันสมบูรณ์ในการทำของเทียมขึ้นใช้แทนของที่ มีค่าสูงหรือที่มีปริมาณไม่พอแก่ความต้องการได้ คำตอบ ก็อยู่ที่สถานการณ์พิเศษที่แวดล้อมตัวเขา ขณะที่เขา ได้ผละมาจากคณะอาจารย์แห่งเอมส์รัฐไอโอว่า มารับ สนองคำขอร้องของบูเกอร์ ที. วอชิงตัน ในรัฐอาลาบาม่า นั่นเอง ดร. คาร์เวอร์ ได้พบว่า ประชาชนในยาลาบาม่า อยู่ในภาวะอันขาดแคลนสิ่งของทุก ๆ อย่าง กับทั้งไม่มี ปัจจัยที่จะให้ได้มาซึ่งสิ่งหนึ่งสิ่งใดทั้งสิ้น การเดินทาง ใช้เป็นยารักษาโรคได้ด้วย” หญ้า ดังนั้นเขาจึงเริ่มบอกให้ประชาชนทราบเรื่องของ “หญ้านั้น” ดร. คาร์เวอร์กล่าว “เป็นเพียงพืชที่ ขึ้นในที่ซึ่งไม่สมควรจะงอก ฉะนั้นท่านจึงถอนมันทิ้งไป เสีย แต่ธรรมชาติได้โปรยเมล็ดพันธุ์ของมันออกไปเป็น จำนวนนับตั้งพัน ๆ ล้าน เมล็ดที่แข็งแรงก็คงอยู่ ที่อ่อนแอ และไม่ได้รับการบำรุงก็ตายไป ฉะนั้นไม้ป่าเหล่านี้จึง ย่อมมีธาตุที่สำคัญแก่ชีวิตและความแข็งแรงมากกว่า ไปสู่จุดหมายตามคำแนะนำของเขาย่อมอยู่ในความ บรรดาต้นไม้ที่ต้องปลูกด้วยความทะนุถนอม ต้องการของประชาชนอย่างขาดเสียมิได้ เครื่องมือ ที่ว่านี้ “เป็นการดูของเก่าด้วยทัศนะใหม่” เขา เครื่องใช้ของคาร์เวอร์ก็มีเท่าที่ประชาชนมีอยู่แล้วเท่านั้น เรียกร้องความสนใจ ให้พุ่งลงไปที่หญ้าอันเอกอยู่ตามทุ่ง จุดหมายของเขาก็คือ จะทำทุกสิ่งทุกอย่างที่ประชาชน ต้องการอย่างจะขาดเสียมิได้ จากสิ่งของที่ประชาชน มีอยู่แล้ว ผลก็คือเขาได้ประดิษฐ์อาหารนับตั้งพัน อย่าง ผ้าผ่อน วัตถุก่อสร้างจากผลิตผลที่ได้มาจาก พื้นดิน พื้นดินถิ่นนี้จะเป็นอันไม่ใช้เพียงปลูกพืช ชนิดเดียวคือฝ่ายเท่านั้นตามประเพณีดั้งเดิมอีก ก ล ย า ณ ม ต ร ตามนาทุกหนทุกแห่ง ตามข้างถนนทั้งปวง ตามที่ว่าง และตามข้างประตูบ้านในชนบท หญ้ามีวิตามินมาก รสโอชะ มีสรรพคุณทางโอสถอย่างแน่นอนอยู่มากมาย เขาบอกรายชื่อและแสดงสรรพคุณของมัน คือ ผักกาด หอมป่า (wild lettuce) ผักชีฝรั่ง (chicory) ผักหนามใหญ่ (giant thistle) แรบบิท ทูแบคโค่ (rabbit tobacco) Kalyanamitra.org