การเก็บรักษาอาหาร : หน้า 107/120

(dehydrate) (การไล่น้ำออกให้แห้ง) หากชอบใช้คำง่าย ๆ แทน คือ ดรายอิงพูด (drying food) (อาหารแห้ง) “ไม่มีสมัยใดในประวัติศาสตร์ของเรา (ของสหรัฐฯ) ที่มีความสำคัญมากถึงกับต้องใช้พื้นดินทุก ๆ เอเคอร์ ทุก ๆ ฟุตทำการผลิตผลอย่างสูงสุดเท่าที่สามารถจะทำได้ ว่า เป็นนิมิตดีสำหรับเขาทั้งหลาย เขาทั้งสองได้กลาย เป็นมิตรที่สนิทสนมกัน เพราะทั้งสองคน คนหนึ่งเป็น อุตสาหกรมหาเศรษฐีมีอำนาจ ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นคน งานสามัญ ผู้ต้องทนทุกข์จากการได้รับความดูหมิ่น เหยียดหยามและความลบหลู่เกียรติเป็นประจำวันอย่างไร และการประหยัดทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่อาจเป็นได้ในการ ก็ดีเขาทั้งสองก็มีอะไร ๆ ที่เหมือนกันอยู่มากอย่าง บริโภคก็มีความสำคัญเท่า ๆ กัน การขาดแคลนกระป๋อง เขาทั้งสองอาจเกิดในปีเดียวกัน เขามีสิ่งเหล่านี้ และขวดแก้ว น้ำตาลและภาชนะบรรจุของมีราคาแพง เหมือนกัน คือ ต่างก็ได้ละทิ้งการไร่นา ต่างก็ไม่มีการ เหล่านี้มีความกดดันให้เราต้องหาวิธีอื่นที่พอทำได้ให้ พักผ่อน ทำการค้นคว้า (ตามที่อยากพบ) ทำงานไปตาม แก่พลเมืองที่ยากจนที่สุด การทำแห้งเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด ทางของเขา ด้วยแรงกระตุ้นบางประการที่สิงอยู่ภายใน และดีที่สุดสำหรับรักษาผลไม้และผักไว้ได้นาน ๆ โดย ทางของหนุ่มผิวขาวดูค่อนข้างจะง่ายกว่า การได้เห็น ปราศจากข้อสงสัย” คาร์เวอร์บอกรายชื่อและวิธีการให้ เห็นว่า “การเก็บรักษาด้วยวิธีดังกล่าวนี้เป็นการง่ายและ ราคาถูกเพียงไร” ตำรับตัวอย่างนี้เป็นวิธีทำผลสตรอเบอร์รี่ หรือ ผลพืช (strawberry or peach) ให้เป็นแผ่น คือ “เอาผลสตรอเบอร์รี่ที่สุกทั่วลูกแล้วมาจำนวนหนึ่ง บดให้ละเอียดแล้วละเลงลงบนจานอย่างบาง ๆ ตากแดด หรือใส่เตาอบให้แห้ง แล้วโรยด้วยน้ำตาลผง ม้วนเป็นอัน เหมือนขนมเจลลี่ ตัดเป็นท่อน ๆ พอเหมาะ แล้วบรรจุลง ในไห ลูกพืช (peach) ก็ทำวิธีเดียวกัน สำหรับใช้ รับประทานเป็นขนมหวาน หรือเมื่อแช่น้ำใช้เป็นขนมไพ (pie) ขนมช้อร์ตเค้ก (shortcake) น้ำซอส (sauce) ขนมถาร์ตส์ (tarts) ฯลฯ น้ำตาลผงนั้นโรยสำหรับ ผู้ชอบรสหวาน ผู้ไม่ชอบจะไม่ใช้ก็ได้ (วิธีทำนี้ดูคล้ายกับ มะม่วงแผ่นของเรา) คาร์เว่อร์ได้แจกจ่ายตำรับอาหารออกไป ดังมีอยู่ ในบทผนวกของหนังสือเล่มนี้ด้วย กล่าวถึงการทำผลไม้ ชนิดต่าง ๆ มีผลแอ๊ปเปิล ผลองุ่น ผลมะเดื่อ เมล็ดข้าวโพด ผลกระเจี๊ยบ (Okra) หัวมันเทศ ผลฟักทอง สตริง บีน ความงุ่มง่ามของเครื่องจักรไอน้ำซึ่งเคลื่อนที่ไปตามถนน นั้น ได้ปลุกให้เกิดความกระเทือนใจอันนำไปสู่อุดมการณ์ แห่งงานประจำชีวิตของเขา เขาได้ก้าวฝ่าไปในความ ขาดแคลน ความยากจน และความเย้ยหยันจนในที่สุด เขาก็ได้ประดิษฐ์รถฟอร์ดคันแรกขึ้น สิ่งเหล่านั้นเป็นเรื่อง ของการประสบโอกาสเหมาะ สำหรับงานเพียงนี้ยังไม่ เป็นที่พอใจสมแก่ความทะเยอทะยาน เพราะยังไม่ถึง จุดหมายปลายทางแห่งอุดมการณ์ของเขา เฮนรี่ ฟอร์ด ยังคงค้นหาต่อไปอีก เรื่องทั้งหมดที่เกี่ยวกับนายคาร์เวอร์ นั้น เขาได้ทราบเพียงว่า คาร์เวอร์มีความเพียรอย่าง สม่ำเสมอ ทำงานหนักอย่างไม่มีหยุดยั้ง มีจิตใจที่ใครจะ เอาชนะไม่ได้เรื่องที่รู้มานี้เป็นเหตุกระตุ้นเขาให้อยากพบ เมื่อเขาทั้งสองพบกันครั้งแรกความนับถือซึ่งกันและกันได้ แสดงออกโดยการบีบมือกันอย่างหนักหน่วง นายคาร์ เว่อร์โค้งคำนับด้วยกิริยานอบน้อมแบบสมัยเก่าอย่าง เต็มที่ แต่ดวงตาของเขามีประกาย บนใบหน้ามีอาการยิ้ม แสดงราวกับกล่าวว่า “นี่แหละเป็นคนที่ฉันยินดีจะพบ แหละ” นายฟอร์ดยอมรับรองด้วยสัญชาตญาณว่า ผู้นี้ (string bean) และวิธีทำส่วนผสมของน้ำซุปและอีก เป็นคนหนึ่งที่มีความสุภาพอ่อนน้อมอยู่ในความรู้สึก หลายอย่างต่าง ๆ นานา เขาให้ชื่อเรื่องว่าเก็บเล็กผสม น้อย เขาไม่ได้กล่าวไว้ในที่ตรงไหนเลยถึง “เครื่องไล่น้ำ” หรือ “เครื่องมือเครื่องประกอบ” อย่างอื่น ๆ อันมีราคาแพง ภายในอัตตา ซึ่งจะหาสิ่งเทียบได้ก็มีแต่เฉพาะอัตตาของ นายฟอร์ดเองเท่านั้น เป็นอัตตาที่ประสานตนเองเข้ากับ ธรรมชาติแห่งสากลโลกทั้งหมด เป็นอัตตาซึ่งทวีบุคลิก ดร.คาร์เวอร์สอนประชาชนให้รู้จักใช้เตาอบธรรมดาสามัญ ลักษณะของตนเองขึ้นเป็นสองสามเท่า และมากเท่าอย่าง โครงลวดอย่างง่าย ๆ ตาข่ายกันยุง และแสงแดดของพระเจ้า อันมีอยู่เหลือเฟือ ในระหว่างวันที่ยุ่งอยู่กับการงานนี้ คาร์เวอร์ ได้พบกับนายเฮนรี่ ฟอร์ด การพบกันได้พิสูจน์ให้เห็น ไม่มีกำหนด เมื่อร่วมมือกับพระเจ้าพิภพนี้ก็เป็นของเขา (คือคาร์เวอร์) เฉพาะคนนั้นเขาจึงไม่อยากได้อะไรอีก อ่านต่อฉบับหน้า กั ล ย า ณ ม ต ร ๑๐๕ Kalyanamitra.org