การบำเพ็ญเพียรทางใจ : หน้า 108/120

๑๐๖ subby ธรรมธารา ธ ร ร ม นิ ย า ย โดย ธรรมโฆษ ๒๑. โลกหน้ามีจริง ในความผิดอันน่าหวาดกลัวสำหรับผู้ยังมี ในที่สุด ความมืดอันน่าหวาดกลัวสำหรับผู้ยังมี ความกลัวก็ย่างเข้ามา สิ่งที่มาพร้อม ๆ กับความมืด ก็คือความเงียบสงัดประหนึ่งว่าทุกชีวิตในโลก ได้ถึง กาลอวสานเสียแล้ว อาตมารู้สึกชอบบรรยากาศเช่นนั้น เพราะมันเป็นภาวะอันเหมาะสมยิ่งสำหรับการบำเพ็ญ เพียรทางใจ ความมืดเป็นม่านธรรมชาติช่วยกั้นรูปอัน เป็นข้าศึกมิให้มารบกวนตารบกวนใจ ความเงียบเป็น ประตูธรรมชาติปิดเสียงอันเป็นข้าศึกมิให้มารบกวนหู เมื่อไม่มีอารมณ์รบกวนตาและหูจิตใจย่อมก้าวลงสู่สมาธิ ได้โดยง่าย “อาตมารู้สึกเหนื่อยมาก อยากจะพักผ่อนสัก หน่อย” อาตมาบอกเด็กหนุ่มกระเป๋ารถเมล์ “ขอให้คุณนั่ง อยู่นิ่ง ๆ ก็แล้วกัน” กั ล ย า ณ ม ต ร “ท่านอาจารย์จะนอนหรือครับ?” เด็กหนุ่มถามขึ้น แสดงท่าทางไม่สบายใจ “ไม่ แต่จะนั่งเข้าสมาธิสักพัก” “ท่านอาจารย์จะปล่อยผมไว้คนเดียว ผมก็กลัวแย่” “ไม่ปล่อย อาตมาจะนั่งอยู่กับคุณที่นี่ ไม่ต้องกลัว ไม่มีอะไรน่ากลัว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นขอให้คุณจับแขน อาตมา ถ้าอาตมายังไม่รู้สึกตัวให้เขย่าเบา ๆ จนกว่า อาตมาจะรู้สึกตัว” “ครับ” เด็กหนุ่มรับคำ มองไปรอบ ๆ ตัว อย่าง หวาด ๆ แล้วขยับเข้ามานั่งใกล้ชิดกับอาตมา อาตมา นั่งขัดสมาธิ น้อมใจระลึกถึงคุณพระรัตนตรัยและพระ อาจารย์แล้วก็เริ่มเจริญอานาปานสติ กำหนดลมหายใจ เข้าออก ในไม่ช้านิวรณ์ธรรมอันเป็นมลทินทั้ง ๕ แห่ง จิตคือ ความยินดี ความยินร้าย ความเซื่องซึม ความ ฟุ้งซ่าน และความลังเลใจก็ดับลง เหลืออยู่แต่เอกัคตาจิต อันสะอาด อิ่มเอิบด้วยปีติและความสุขอันประณีต ล่วง