การเสื่อมสลายของเกียรติยศ : หน้า 59/124

สุขมาสู่ชาวพาราณสี เป็นผู้ที่พระราชาให้นำผ้า รอบพระนคร "ท่านอำมาตย์ ข้าคือโอฏฐิพยาธิ เคยเป็น แพรพรรณอันตกแต่งด้วยเพชรนิลจินดาอันประณีต ช้างศึกสำคัญของพระราชา เคยบุกเข้าทำลาย มาห่มคลุมแล้วพระองค์ประทับนั่งเสด็จเวียนประทักษิณ ค่ายทหารของข้าศึกศัตรู เคยนำกองทัพเข้าใน ท่ามกลางมวลกลีบบุปผชาติที่ชาว สงครามยุทธหัตถีเยี่ยงชายชาติทหารผู้ไม่เคยเกรงกลัว ประชา โปรยปรายรับเสด็จ... บัดนี้นางช้างชราแล้ว สงคราม เคยนำพระราชสาส์นไปส่งให้พระราชา สิ้นไร้กำลัง หมดความสามารถ หมดสง่าราศี เมืองอื่นในราชกิจสำคัญ ต้องเดินทางไกลถึง ๑๐๐ จะต้องไปขนขี้วัวเสียแล้ว... อนิจจา... ดูเอาเถิด ยามมี กำลัง เขาสรรเสริญ เขาเรียกใช้ เขายกย่อง ยามสิ้น กำลัง เขารับยศปลดศักดิ์ ไม่เหลียวแล ปล่อยไปตาม ยถากรรม ยังมิหนำใจ พอเห็นว่ายังพอมีแรงทรง กายอยู่ได้ ก็จะใช้ให้สิ้นใจทีเดียวหรือ.... และ นางช้างไม่อาจขัดขืนพระราชบัญชา แต่ก้มหน้าลากรถขนขี้วัวไปทุกวัน ได้ โยชน์ในเวลาเพียงวันเดียว ทำให้เรื่องสำคัญ ๆ สำเร็จ ลุล่วงไปด้วยดีเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้าทัฬหธรรม เสมอ พระองค์ก็โปรดปรานพระราชทานยศศักดิ์และ ดูแลข้าพเจ้าอย่างดี แต่บัดนี้ ข้าพเจ้าชราพระองค์ไม่ ทรงเหลียวแลอีกต่อไป ปล่อยให้หาหญ้าหาใบไม้กิน เองอย่างอนาถาที่ชายป่า มาบัดนี้ยังให้คนไปตาม ข้าพเจ้ามาขนขี้วัวอีก ท่านอำมาตย์ ! ข้าพเจ้าไม่เห็น วันหนึ่ง นางช้างเห็นอำมาตย์คนสนิท ใครเป็นที่พึ่งได้อีกแล้วนอกจากท่าน ของพระทัฬหธรรมกำลังเดินเข้าไปในเมือง จึงเดิน ข้าพเจ้าด้วยเถิด" ประ ตรงเข้าไปหา ไปหมอบตรงหน้าอำมาตย์ ก้มศีรษะ ชูงวงเคารพ แล้วรำพันว่า โปรดช่วย "เอาเถอะ โอฏฐิพยาธิ เจ้าอย่าได้โศกเศร้าไป เลยเราจะไปกราบทูลขอให้พระราชาคืนยศให้เจ้าดังเดิม Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๕๗