ความสำคัญของการทำงานในหน้าที่ : หน้า 82/124

จรรยาข้อนี้สรุปความได้คือ งาน ประจำในหน้าที่ของเรา อย่าเอาใครมาทำ แทน เราต้องให้ความสำคัญกับหน้าที่ที่เรา รับผิดชอบอยู่ ถือเป็นคุณค่าของตัวเราเอง เพราะนอกจากจะเสียงานแล้ว ของด้วย อาจเสีย เดียวเสียงแจกันบนโต๊ะหมู่บูชาในห้องแตก เพลงเลย หลวงพ่อเองไม่ทราบว่าจะโทษใคร ตัวเองที่ใช้คนผิด ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่เขาทำเป็น แต่ตัดหญ้าก็ยังขึ้นใช้เขาทำงานที่ต้องใช้ความ หลวงพ่อเองก็เคยเจอปัญหานี้ ใน ได้แต่ตัดใจ ไม่ได้เข้าไปดู นึกสมน้ำหน้า พรรษาแรก ๆ เพราะยังไม่ทันได้ระวัง ตามปกติ เพราะว่า การที่เราจะไปอยู่ที่ใดที่หนึ่งนั้น เรื่องคนทำงานต่างชนิดกันคือ คุณค่าของเราอยู่ตรงที่มีงานทำเต็มมือ จึงทำ จะมี เด็กคนหนึ่งมาช่วยทำความสะอาดห้อง ประโยชน์ให้แก่หน่วยงานนั้น ๆ ได้เต็มที่ เขียนหนังสือของหลวงพ่อเป็นประจำ เดี๋ยว ถ้าเมื่อใดเกิดต้องเอาคนอื่นมาทำแทนแสดง ว่าเรานั้นหย่อนสมรรถภาพเสียแล้ว คนที่ เหมาะสมกว่า ซึ่งทำงานได้ดีกว่าย่อมเข้ามา แทนที่เรา เป็นลางบอกเหตุว่า จวนจะโดน ไล่ออกแล้ว ดังนั้นงานในหน้าที่ของเรา อย่าได้ให้ใครมาทำแทน เว้นไว้เสียแต่ว่า 4. เกิดมีงานจรอย่างอื่นที่เร่งด่วนที่ นายสั่งให้เราไปทํา ทำให้เราต้องละทิ้ง งานประจำของเราไป อย่างนี้ต้องมอบ หมายให้ผู้อื่นทำแทนไปเป็นการชั่วคราว ๒. เป็นธุระส่วนตัวของเราเอง จำ เป็นต้องไป ก็ให้ผู้อื่นมาทำแทน อย่างไรก็ดี การที่จะหาคนมาทำ งานแทนเรานั้นมีข้อแม้อยู่ ๒ ประการ คือ ๑. ต้องเป็นคนที่มีฝีมือระดับเดียวกับ เรา จะไปเอาคนฝีมือต่ำกว่ามาทำแทน คุณภาพของงานก็จะด้อยลง ทำให้ถูกตำหนิ ติเตียนได้ ดังนั้นไม่ว่าเราจำเป็นต้องทิ้ง งานประจำไปไม่ว่าเพราะเหตุใด ก็ควร เลือกหาผู้มาทำแทน ที่สามารถคงคุณภาพ ของงานของเราไว้ได้ สำหรับผู้ที่มีฝีมือ สูงกว่านั้นอย่าไปพูดถึง เพราะเขาย่อมมี งานประจำล้นมืออยู่แล้ว จะมาช่วยใคร คงทําไม่ได้ ๒. ต้องเป็นคนที่ทำการงานที่ละม้าย คล้ายคลึงกับเราอยู่คือ เป็นงานชนิดเดียวกัน เช่น งานประเภทต้องการความละเอียดลออ ก็ย่อมไม่เหมาะกับผู้ที่เคยแต่ทำงานหยาบ ๆ ละเอียดลออ อย่ า เ ป็ น ค น เ นื้ อ ย ช า "อีกประการหนึ่ง การงานอันใดจะเป็นราชการก็ดี จะเป็นการส่วนตัว สำหรับบ้านก็ดี ซึ่งเป็นการทำได้แม้แรมเดือน อันที่ท่านมอบธุระให้ ทำนั้น เราต้องตั้งหน้ามุ่งหมายทำหวังความสำเร็จจงได้ เมื่อขัด ข้องด้วยความสงสัยหรือรู้ไม่ถึงด้วยอย่างใด ก็ต้องเรียนถามเอาความ ขัดข้องนั้น ๆ มากระทำต่อไปจงได้ หรือเมื่อเรามีความเห็นอย่างไร ที่ควรที่ถูกก็นำความหารือให้แน่นอนทีเดียว อย่าเอาไปเก็บและช้าไว้ เรา ✓ เสีย ไม่ดี เว้นไว้แต่มีการด่วนที่จำเป็นจะต้องทำก่อนนั้นมีมา จึงควรละวางเรื่องราวนั้น เรื่องราวนั้นไว้พลางก่อน เมื่อหมดธุระการด้วย ก็ตั้ง หน้าทำไปจนกว่าจะสำเร็จ อย่าคิดหรือท้อถอยความอุตสาหะตามคำ สั่งเสีย เพราะมักจะคิดเสียว่า ไม่ใช่การเร่งร้อน ละเลยไปจนลืม ครั้นเมื่อท่านต้องการเข้าก็เป็นอันไม่แล้วสำเร็จ ออกจะมีชุกชุม เรา อย่าให้เป็นเช่นนั้นเลย ให้นึกว่าเหมือนเราเป็นหนี้ท่านอยู่จึงจะดี การมากมายอย่างไรก็ดี ซึ่งไม่สุดความสามารถมนุษย์นั้น ถ้าตั้งใจ ทำก็อาจสำเร็จ เมื่อเราปล่อยใจให้เคยตัวเสียบ่อย ๆ แล้ว เกียจคร้านหรือสะเพร่าก็หนาขึ้น เคยตัวเคยใจเข้าก็ช้าเสียความ พยายาม และเจตนา นาอันดีแต่เดิมนั้นเสีย ความ ๘๐ กัล ย า ม ม ต ร Kalyahamitra.org