การทำงานอย่างมีคุณภาพ : หน้า 83/124

การทำงานอย่าทำลวก ๆ ทำแบบ ขอไปที เพราะนอกจากจะทำให้เสียเครดิต ยังจะกลายเป็นนิสัยติดตัวข้ามภพข้ามชาติไป คนที่ชอบทำอะไรพอผ่าน ๆ อย่างนี้ไปเกิด อีกกี่ภพกี่ชาติก็ตาม ไม่ว่าจะทำอะไรก็จะได้ พอผ่าน ทั้ง ๆ ที่ทำเป็นสารพัดทุกอย่าง แต่เอาดีไม่ได้สักอย่าง จัดเป็นพวกมักง่าย ประเภทหนึ่ง เรียนหนังสือตั้งแต่ชั้น เกรดเอเลย ได้แค่พอผ่าน ๆ คาบเส้นเกือบ ตกมาตลอด อย่างนี้ไม่ได้ความ อย่าไป เป็นกันนะ ก็ต้องทนยอมให้ท่านว่ากล่าว เพราะถ้ามัว กลัวเสียหน้า ทั้ง ๆ ที่ไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหา นั้นได้อย่างไร นอกจากงานจะติดขัดแล้ว ยังอาจทำความเสียหายไปสู่งานส่วนอื่นได้ เวลาทำงานให้นาย ให้นึกว่าเหมือนเรา เป็นหนี้ท่านอยู่จึงจะดี หลวงพ่อเองเมื่อหลวงพ่อธัมมชโย เจ้าอาวาสมอบหมายงานมาให้ ก็ตั้งใจทำ ประถมจนกระทั่งจบมหาวิทยาลัยไม่เคยได้ อย่างดีจนเสร็จ แต่บางครั้งภูมิปัญญา ไม่ ถึง พอทำไปได้ครึ่งทางก็พบว่าทางต้นเสีย แล้ว ทำต่อไปไม่ได้ ต้องเข้าไปถาม ข้อ ขัดข้องกับท่านไม่กลัวเสียหน้า ทั้งที่บางที ท่านก็เอ็ดเอาว่า เพียงเท่านี้ทำไมไม่รู้ เมื่อทำงานไปแล้วเกิดติดขัดขึ้นมา อย่าทิ้งค้างไว้ ให้รีบกลับไปถามผู้รู้หรือผู้ แล้วท่านก็อธิบาย งานก็ดำเนินต่อไปได้ บังคับบัญชา เพื่อจะได้สะสางงานต่อไปให้ เสร็จ ตอนถามอาจถูกตำหนิ ถูกดุว่าบ้าง เพราะงานสำเร็จเป็นอย่างดี ด้วยดีจนเสร็จ น่าชื่นใจ แสนจะคุ้มค่า ยังได้รับคำ FLAN 1989 ชมเชยอีก แต่ถ้าดันทุรังทำไปทั้งที่ไม่รู้ ไม่ กล้าถามเพราะกลัวเสียหน้า ก็จะยิ่งเสียหาย ไปกันใหญ่ คืองานก็ไม่เสร็จ หรือถ้าเสร็จ ก็เป็นแบบผิดพลาด ใช้ไม่ได้ คุณยาย (อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง) เตือนหลวงพ่อตั้งแต่ยังไม่ได้บวชว่า งานที่ ผู้ใหญ่ให้มาทำนั้นถึงจะเป็นงานหนัก เราไม่ เคยทำก็อย่าไปท้อแท้ ถ้าไม่หนักหนาสาหัส เกินกำลังจริง ๆ ให้รับเอามาแล้วค่อยคิดค่อย ๆ ทำไป เพราะงานหนัก งานยากนั้นมีข้อดี อยู่ ๒ อย่างคือ ๑. เป็นวิธีเค้นเอาความสามารถใน ตัวเองออกมา คนโดยทั่วไปเมื่อทำงานอะไรก็ตาม พอเหนื่อยเข้าหน่อย ก็จะรู้สึกว่างานนั้นช่าง เกินความสามารถของเราจริง ๆ ทำไม่ไหว ความจริงแล้ว ความสามารถในตัวเรานั้นมี มหาศาลเลย แต่เราเองไม่รู้ตัวกัน หลวงพ่อจะยกตัวอย่างให้ฟัง เรื่อง การจัดอบรมพระธรรมทายาทของที่นี่ เมื่อ อบรมได้ระยะหนึ่งแล้วจะให้มีการเดินธุดงค์ สำหรับปีนั้นฝนตกบ่อย จึงให้รถไปส่งบน เขาใหญ่ ไปนั่งสมาธิทำภาวนาบนเขาอยู่ ครบ ๓ วันจึงลงมา ขากลับให้เดินเท้าตลอด ใช้เวลาราว ๗ วัน ระยะทางประมาณ ๒๐๐ กิโลเมตร พอเดินถึงวัด ทุกคนจะพูด เป็นเสียงเดียวกันว่า โอ้โฮ เพิ่งรู้ตัวว่ายังมี กฤษ ความสามารถเหลืออยู่ในตัวอีกแยะเลย ทั้ง ๆ ที่เมื่อก่อนนี้คิดว่าได้นำความสามารถของ ตัวเองมาใช้หมดแล้ว คือเคยทำงานหนัก ชนิดที่เรียกว่า ทุ่มทำจนหมดทุกขุมกำลังแล้ว แต่พอเดินธุดงค์เสร็จ จึงรู้ว่าความสามารถ ในตัวเองนั้นยังมีอยู่อีกมากมาย ที่แล้วมา ถูกนำมาใช้เพียงแค่ 4 เปอร์เซ็นต์ ๑๐ เปอร์ เซ็นต์ เท่านั้นเอง Kalyanamitra.org กัลยา ณ มิ ต ร ๘๑