ปัญหาสุนัขในวัดพระธรรมกาย : หน้า 65/124

หลวงพ่ง หลวงพ่อตอน ? ปัญหา รวม ถ้าสุนัขอยากกิน ไปกินที่กองขยะโน่น อย่ามายุ่งในวัดนี้ ถ้า สุนัขที่ไหนหลงเข้ามาแถวนี้ ผมก็มีกรงเอาไว้ดักครับ ผมดักหมด วัดจะเลี้ยงแค่พระ เลี้ยงแค่เณร เลี้ยงแต่คน ไม่ได้เลี้ยงหมา หมาหลงเข้ามาผมจับปล่อยหมด เอาไปปล่อยที่กองขยะ ให้มันรู้ว่า นี่หากินได้แถวนี้นะ อย่ามายุ่งกับที่วัดนี้นะ มีเศษอาหาร ถ้าไปทิ้งกองขยะไม่ทัน ผมก็ยังทิ้งเสียไม่ ให้มันกิน เพราะถ้าให้มันกินแล้วเรื่องยุ่งมาก แย่งกัน กัดกัน พา พวกมาอีก ทำเลอะเทอะวุ่นวาย เมื่อสร้างวัดแรก ๆ ผม "รู้แต่ได้ ไม่รู้เสีย” ที่ว่ารู้แต่ได้ ไม่รู้เสียเป็นไง คืออยากจะได้เมตตาบารมี มีเศษอาหารก็เลี้ยงกัน ไป ที่ไหนได้ ทั้งวัดมีแต่หมาทั้งนั้น ก้าวไปถึงไหนเดินไปสามก้าว เหยียบขี้หมาแล้ว โอย... อย่างนี้ยังพอทน บางทีญาติโยมมานั่งกัน เต็ม ๆ ศาลานี้ ไอ้ตัวเชื่อง ๆ มันไปเลียปากเขา โยมนั่งหลับตา ๆ สัมมา อะระหัง ไอ้นี่เลียปาก แผล็บ ๆ โยมตกใจ บางคนลุก ขึ้นได้เตะพลักเข้าให้ มันเป็น ปัญหาครับ ไอ้บางตัวหนักข้อ เข้าไปอีก ขี้เรื้อนเต็มเชียว ผ่า ไปนอนใกล้ ๆ โยมผู้หญิง ไอ้นี่ หมาเจ้าชู้ด้วย เป็นผู้ชายมันก็ ไม่ไปใกล้ ก็คงกลัวโดนแข้ง โยมผู้หญิงลุกขึ้นมาก็ร้องจี๊ดว้าย คนหลับตาเต็มศาลาอยู่ โยมผู้ หญิงร้องว้ายขึ้นมาตกอกตกใจ กันหมด นึกว่าใครไปปล้ำเข้า ให้แล้ว แต่เปล่า หมาขี้เรื้อน นอนอยู่ใกล้ ๆ ยังมีอีก ไอ้บาง ตัวดุ ๆ พอรวมกันเป็นกลุ่มเข้า ไล่กัดเด็ก พอไปไล่กัดเด็กเข้า พ่อเด็กก็ลากปืนมาไล่ยิงหมา ไล่ยิงกันในวัดอย่างนี้ ห้ามเขาก็ไม่ ฟัง ห้ามว่าอย่าไปยิงมันเลยนะในวัดนี้ เขาถามมาคำหนึ่งว่า "หลวงพ่อแน่ใจได้อย่างไรว่าหมาตัวนี้ไม่บ้า ถ้าลูกผมตาย ผมจะต้องเอาหัวหมาเนี่ยให้หมอเขาพิสูจน์ดูว่า มันบ้าหรือเปล่า ถ้ามันกัดลูกเขาตายน่ะ จะว่าอย่างไร มันไม่บ้าก็แล้วไป มีอยู่คืนหนึ่ง เจอกับอาตมาเอง ตอนกลางคืนประมาณ สัก ๔ ทุ่มเดินตรวจวัด หมามันจำไม่ได้จะมากัด ก็จำเป็นต้องเตะ เข้าให้พลักหนึ่งจึงเผ่นไป ผลสุดท้ายตัดสินใจไม่เอาแล้ว ตั้งแต่นั้น มาสั่งจับหมาปล่อยอุตลุดหมด ก็ทำกันอย่างนี้ เพราะฉะนั้นมาอยู่ ที่นี่ จึงไม่ค่อยเห็นหมา ก็เพราะเอาอุเบกขาบารมีกันครับ อย่าไป เอาเมตตาบารมีอย่างนั้นเดี๋ยวพลาดท่าหมามัน หาบาปหากรรม ใส่ตัว ยิ่งไม่คุ้มใหญ่ Kalyanamitra.org กัลยาณมิตร ๖๓