การฝึกฝนและการทำปัจจุบันให้ดี : หน้า 21/121

A ЯN UW 1 u เสียงเป็นทำนอง ในทำนองมีจังหวะ ก็ จึงเป็นนักเรียน ไม่ต่างกับสิ่งที่ผุดขึ้นในใจ ถ้าใจคือคน เล่นดนตรี เครื่องดนตรีคือกาย กายกับ ใจ คือคนเล่นกับเครื่องดนตรี การทำให้ เป็นเพลงคือการกระทำ ซึ่งมีทั้งสุขมีทั้ง ทุกข์ไม่ต่างกับทำนองเพลง กว่าจะเป็นเพลงที่สมบูรณ์ต้องหัด เพลงหนวกหูไม่ต้องหัดกดดีดสีตีเป่าไป ตามประสา ไม่มีแบบแผน ก็เหมือนคน ไม่ควบคุมอารมณ์ หัดครั้งแรก ๆ อยู่ดี ๆ จะกระโดดไปเล่นรวมวงใหญ่หนวกหูตาย คนบางคนเบื่อสิ่งที่ ต้องทำอยู่เป็นประจำ เพราะเข้าใจว่า เพราะตนเป็นสิ่งนั้นจึงต้องกระทำสิ่งนั้น ก็เพราะมีหน้าที่เป็นนักเรียนจึงต้องเรียน ก็เลยไม่อยากเป็นนักเรียน คือไม่รักใน สิ่งที่ตนเป็นอยู่ในปัจจุบัน เมื่อไม่รักใน สิ่งที่เป็นอยู่ปัจจุบัน ก็ย่อมไม่มีกำลังใจ ทำปัจจุบันให้ดี แล้วอนาคตจะดีอย่างไร เพราะคิดว่า มันมีอะไรที่ดีกว่า เลยโหย หา วัน ๆ ก็เลยไม่มีความสุข พระโพธิสัตว์ท่านไม่ได้รอวันที่ ก็ต่างคนต่างซ้อม อยู่คนเดียวซ้อม ไม่ จะเป็นคนแล้วถือโอกาสตอนเป็นคน ต่างกับคนที่ต้องฝึกฝนใจของตนคนเดียว ออกบวช มิใช่เลย ท่านทำปัจจุบันของ เหมือนนักดนตรีที่เก่งแล้วเป็น มืออาชีพแล้ว ย่อมมีใจแยกแยะได้ว่า เขาควรเล่นเพลงอย่างไรให้ถูกใจทั้ง ตัวเอง และผู้อื่นได้แค่ไหน ไม่อึดอัด ต่อเงื่อนไขขัดขวางหรือถูกบีบบังคับ ความสามารถของเขาย่อมทำให้เขามี ความคิดแยบคายที่จะทำตัวเองให้มีสุข กับปัจจุบันอย่างไร หาทางออกกับชีวิต อย่างไร โดยไม่โหยหาสิ่งที่ดีกว่าอย่าง ไร้เหตุผล แม้สิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่ดี เช่น พระนิพพานก็ตาม เราเคยถามตัวเองว่าเราเรียน ก ไก่ เป็นตัวเมื่อไร นั่นแหละคือคำตอบ ว่าก่อนจะเป็น ก. ไก่นั้น เราเขียนทุกวัน ก่อน ตรงจุดนี้อยากให้น้องเข้าใจถึงคน ท่านให้ดี ก็เหมือนนักดนตรีที่ยังไม่ ที่เจอปัญหาแล้วบ่นว่า อยากหนีไปบวช เป็นอะไรก็ต้องเริ่มต้นหัดเหมือนกัน ใช่ไหม นักดนตรีก็เช่นกัน ขนาดเป็น อยากอยู่วัดโดยคิดว่าถ้ามีเครื่องแบบพระ คนเป็นคีตกวีมีชื่อเสียงก็ต้องเริ่มต้น มีสถานที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกให้ ใจ เหมือนกัน คงพอเข้าใจแล้วนะว่า การทำ ตนเองจะก้าวหน้า ก็เหมือนนักดนตรี ปัจจุบันให้ดี ก็ไม่ต่างกับการซ้อมดนตรี ใจกับสิ่งที่รู้สึกว่าการฝึกหัดไม่เป็นผล ฝึกหัดซ้อมคนเดียว เล่นได้ไม่เท่าใดก็ จากสมัครเล่น ไปสู่มืออาชีพ จากคนไม่ จะขึ้นไปเล่นวงใหญ่ มืออาชีพแล้วก็ต้องซ้อม โดยบอกไม่ได้ ว่าจะสิ้นสุดความชำนาญที่ไหน อย่าท้อ มีผลเกิดอยู่ทุกวันเพียงแต่เราคาดหวัง การเข้าธุดงค์วันสุดสัปดาห์นั้น น้องไม่ต้องเสียค่าใช้จ่ายใด ๆ ทั้งสิ้น แต่ รู้จักไปสู่เป็นผู้มีชื่อเสียงนั้นทุกคนเริ่มต้น สูงจึงดูเหมือนไม่ก้าวหน้า เราได้ยินข่าวเกี่ยวกับวงการ ไม่เป็นมาก่อน ศาสนาในทางที่ไม่ดีก็ไม่ต่างกับนักดนตรี เหมือนมะม่วงที่สุกก็ต้องมาจาก ที่ยังเล่นไม่เป็นประสา แล้วขึ้นมาเล่น เนื้อในก่อนแล้วจึงให้เห็นที่เปลือกมะม่วง อย่าลืมติดเงินไปจ่ายค่ารถเมล์ตอนนั่งไป วงใหญ่ให้คนดู ตัวเองก็เสียทำให้ส่วน ยังไม่สุก เปลือกเขียวจัด ระยะที่จะสุก สนามกีฬาไทย-ญี่ปุ่นดินแดง รถออก ใหญ่ก็เสีย เหมือนคนที่ไม่รู้จักจังหวะไป ยังอีกนานมาก เอาไปบ่มก็เสียเวลาเปล่า ประมาณหกโมงเย็นวันศุกร์นะจ๊ะ เตรียม เล่นเพลงเดียวกับคนส่วนใหญ่ในวงดนตรี คนเราจึงมีทั้งสุกเองกับบ่มเหมือนกัน ชุดขาว ๒ ชุด และของใช้ส่วนตัว แต่อย่า เราอย่ากังวลที่ไม่ได้เป็นอะไร ให้ แต่เขาก็ไม่ต่างกับมะม่วง คือมักมีระยะ เตรียมกีตาร์ไปล่ะ มีข้อข้องใจก็โทรถาม ดูอย่างพระโพธิสัตว์ ท่านเป็นกระรอก สุกที่มีอยู่ในตัวเองพอเหมาะพอดี ไม่มี ได้ที่เบอร์ ๕๒๔-๐๒๕๙-๖๓ โอกาสหน้า ท่านก็ทำอย่างกระรอก ท่านเป็นช้าง ใครห้ามไม่ให้มะม่วงสุกได้ ก็ไม่ต่างกับ น้องคงคุยมาอีกแล้วพี่จะคุยเรื่องกลอง ท่านก็ทำอย่างช้าง เราเป็นลูกจงภูมิใจ การห้ามคนที่มีเป้าหมายแน่นอนแล้ว ให้ฟัง ดีไหมครับ ในหน้าที่ที่เป็นลูก ต้องเข้าใจว่าเราทำ พยายามทำตัวเองให้ถึงเป้าหมายนั้น สิ่งนั้นเป็นประจำ เราจึงได้เป็นสิ่งนั้น คงห้ามได้ยาก อุปสรรคใด ๆ จึงไม่เป็น เช่นคนที่รักษาคนไข้เป็นประจำจึงได้ ปัญหาสำหรับเราเพราะเขาเป็นโดยใจเขา เป็นหมอ เราเรียนหนังสือเป็นประจำเรา ไม่ใช่ ภายนอก สุเทพ ทิพย์ภวังค์ เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๑