ธรรมกายและพุทธรัตนะ : หน้า 31/121

อห์อิติปิ ผู้ตถาคตคือธรรมกาย นั่น แน่ะบอกตรงนั้นแน่ะ ว่าเราผู้ตถา คตคือธรรมกาย ธรรมกายนั่นเอง เป็นตัวตถาคตเจ้า ผู้ได้ธรรมกายก็ รู้ด้วยกันทั้งนั้นว่า อ้อ นี่เราเข้าถึง ธรรมกายแล้ว นี่เป็นรัตนะสูงสุด รัตนะในพื้นมนุษย์หรือเป็นรัตนะใน พื้นสวรรค์ 5 ชั้น หรือรัตนะในพื้น ชั้น หรือรัตนะใน พรหมทั้ง ๑๖ ชั้น อรูปพรหมทั้ง ๔ ชั้น รัตนะเหล่านั้น ที่เป็นสวิญญาณกรัตนะก็ดี อวิญ ญาณกรัตนะก็ดี สู้พระตถาคตเจ้า ไม่ได้ บัดนี้เราได้เป็นธรรมกายแล้ว เป็นอัศจรรย์ทีเดียว แต่ว่ามารยัง เราได้สมบัติยิ่งใหญ่ สมบัติอื่นสู้ไม่ ขวางอยู่มาก มนุษย์ยังไม่เบิกตา ได้ เข้าถึงธรรมกายแล้วบังคับสมบัติ ยังหลับตาอยู่มาก มนุษย์ยังไม่ตื่น เหล่านั้นได้ สมบัติเหล่านั้นอยู่ใน ยังหลับตาอยู่มากนัก ถ้ามนุษย์ได้ อำนาจ จะต้องการเมื่อไรก็เอาได้ เห็นธรรมกาย มนุษย์คนนั้นตื่นขึ้น ไม่ต้องเดือดร้อนอันหนึ่งอันใด แล้ว ไม่หลับแล้ว ถ้ามนุษย์ใดยังไม่ นี้ที่พวกที่เข้าถึงธรรมกายแล้ว เห็นธรรมกาย ยังไม่เป็นธรรมกาย เขารู้ฤทธิ์ของธรรมกายแล้ว เขาไม่ มนุษย์นั้นยังหลับอยู่ มารมันยังกด อินังขังขอบอะไรหรอกกับสวิญญา หลับอยู่ ยังไม่ตื่นเลย บางทีตาย ณกรัตนะ อวิญญาณกรัตนะในภพ ๓ เสียชาติหนึ่งยังไม่ตื่นเลย หลับเรื่อย ๓ น่ะ เขาต้องการจะไปนิพพาน ไปเสียทีเดียว บางคนเห็นปรากฏ ออกจากภพ ๓ นี่แน่ะ ยังสูงกว่า ตื่นทีเดียว บางคนไม่เดียงสา มี อย่างนั้น แล้วก็เลิศประเสริฐกว่า ธรรมกายใหญ่โตมโหฬารเช่นนี้แล้ว เข้าถึงพุทธรัตนะแล้วเลิศประเสริฐ มาถึงรัตนะอันเลิศประเสริฐเช่นนี้แล้ว กว่าทั้งนั้น รัตนะใดสู้ไม่ได้ทั้งนั้น กลับไปวางเสียก็มี แปลกประหลาด สวิญญาณกรัตนะ อวิญญาณกรัตนะ นัก ลืมตาขึ้นแล้วกลับไปตาบอดก็มี ที่อยู่ในไตรภพ สู้ไม่ได้ทั้งนั้น แพ้ อย่างนี้น่าอัศจรรย์นัก เพราะเหตุไร พุทธรัตนะทั้งนั้น เพราะไม่รู้จักเดียงสา มาพบของ เพราะฉะนั้นผู้ที่ได้พุทธรัตนะ วิเศษประเสริฐเลิศล้นพ้นประมาณ เสริฐเลิศอะไรนัก เพราะกายมนุษย์ นี่ชั่วคราวเท่านั้น เกิดแล้วก็ดับไป อุปปาท บังเกิดขึ้น ฐิติ ตั้งอยู่ แปร ไป ภังค แตกสลายไป มีเกิดมีดับ มีเกิด มีดับเป็นเบื้องหน้า เรื่องนี้พระปัญจวัคคีย์ พระ อัญญาโกณฑัญญะ ได้เปล่งอุทาน วาจา เมื่อได้ฟังธรรมจักกัปปวัต ตนสูตรจบลง เปล่งอุทานวาจาว่า ได้มีดวงตาเห็นปราศจากมลทิน เห็น แวบปรากฏชัดว่า ยังกิญจิ สมุทย ธมุม สพฺพนต์ นิโรธธมฺม เป็น ธรรมกายขึ้นแล้ว สิ่งใดสิ่งหนึ่งซึ่งมี ความเกิดขึ้นเสมอ สิ่งทั้งปวงมี ความดับไปเสมอ เห็นเกิดกับดับ เท่านั้นเอง หมดทั้งสากลโลก เกิด ดับเท่านั้นแหละไม่ไปไหน บัดนี้เรา ก็รู้ปรากฏอยู่ทุกถ้วนหน้า ที่เราเกิด มาเป็นหญิงเป็นชาย คฤหัสถ์บรรพ ที่ได้แล้วอย่าดูเบาหนา ดับมาเกือบ ไม่รักษาให้ควรแก่การควรเห็นควร ชิต โตเล็กปานกลางชนิดใดก็ช่าง สองพันปีหนามาโผล่ขึ้นในครั้งนี้น่ะ พบ แม้เป็นอยู่ก็เท่ากับศพ ไม่ประ- แล้วจะตายไหม ตาย แล้วกลับคืน เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๒๑