อานุภาพแห่งสัจจวาจา : หน้า 88/121

เป็นปลา เป็นสัตว์ที่ได้ชื่อว่ากินพวกพ้องของตน แกล้งหรือทำลายชีวิตเลย ด้วยสัจจวาจานี้ เป็นอาหาร แต่ตัวเรานั้นได้ตั้งสัจจะว่าจะไม่ฆ่า ขอท่านจงให้ฝนตกลงมาเถิด จงช่วยปลด สัตว์ตัดชีวิต แล้วเราก็ได้กระทำตามความตั้ง เปลื้องหมู่ญาติของข้าพเจ้าให้พ้นจากทุกข์ด้วย ใจนั้นตลอดมา ในเวลานี้ เราไม่อาจจะช่วย เถิด” เหลือพาญาติของเราหลบซ่อนที่ไหนได้เลย ด้วยอำนาจแห่งสัจจวาจานั้น เทวดาผู้ น้ำแห้งหมดแล้ว แดดเผาจนโคลนร้อน พวก รักษาเมฆซึ่งเป็นเจ้าแห่งฝนไม่อาจทนอยู่เฉยได้ กาก็คอยจะจิกกินพวกเราอีก เหลือเพียงสิ่ง จึงบันดาลให้เมฆมืดครึ้ม บังเกิดฟ้าแลบแปลบ เดียวที่จะเป็นอาวุธขับไล่ศัตรูของเราไปได้ ปลาบ แล้วฝนก็ตกลงมาราวกับฟ้ารั่ว นั้นก็คือ สัจจวาจาที่เรารักษามาตลอดชีวิต น้ำเต็มฝั่ง ฝูงกาบินหนีจากไป ปลา แล้วพญาปลาก็พยายามแหวกว่ายเลนตม ทั้งหลายมีความความสุขอีกวาระหนึ่ง ทั้งชาวไร่ ออกมา ลืมตาทั้งคู่ที่มีสีแดงราวกับแก้วมณี ชาวนาแห่งนครโกศลก็มีความสุขไปด้วย มองดูอากาศ กล่าวว่า หลาน ๆ เห็นไหมคะว่า อานุภาพแห่ง “ข้าแต่เทวดาผู้รักษาท้องน้ำแห่งนี้ ผู้ สัจจวาจาหรือคำสัตย์คำจริงนี้ ช่างมีอานุภาพที่ เป็นเจ้าแห่งฝน ข้าพเจ้าและหมู่ญาติมีความ ยิ่งใหญ่ปานใด แม้เทวดาองค์อินทร์ หรือ เดือดร้อนยิ่งนัก ในเมื่อข้าพเจ้าซึ่งเป็นผู้รักษา เทวดาฟ้าดินก็มิอาจอยู่นิ่งเฉยได้ ยังต้องลงมา ศีลมีความเดือดร้อนมาก ทำไมท่านไม่ช่วยให้ ช่วยเหลือให้รอดพ้นจากความทุกข์...แล้วหลาน ๆ ฝนตกลงมาเล่า ข้าพเจ้าผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ ล่ะคะ ลงมือฝึกฝนตนเองแล้วหรือยัง.... ที่กินพวกเดียวกัน ข้าพเจ้ายังไม่เคยกัดกินใคร แม้แต่ปลาเล็กปลาน้อยตัวเท่าเมล็ดข้าวสารก็ ตาม ถึงแม้สัตว์อื่น ๆ ข้าพเจ้าก็ไม่เคยกลั่น ๒๘ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๖ (จากอรรถกถามัจฉชาดกที่ ๕) พบกันใหม่ฉบับหน้านะคะ