ความรักและความเข้าใจในครอบครัว : หน้า 65/121

อ่านต่อจากหน้า ๔๔ คอยพระ พร้อมกับชวนกันดูต้นไม้ ดอกไม้ ชื่นใจกับกลิ่นอายของอากาศ ยามเช้าที่ห่อหุ้มคลุมบ้านหลังกลางทุ่ง ให้มองดูเหมือนวิมานในฝันของชาวกรุง ที่ไม่อาจปรุงรสแห่งสุนทรียภาพเหล่านี้ ได้ด้วยทรัพย์สินเงินทอง บ้าน... เป็นทุกสิ่งทุกอย่างที่ทรง คุณค่าต่อชีวิตที่ถือกำเนิดมา หรือว่าผูก พันอยู่ด้วยสายสัมพันธ์ประการหนึ่ง ประการใด โดยไม่เกี่ยงว่าจะต้องเป็น บ้านไม้ บ้านตึก หรือว่าบ้านที่ทำด้วย ฟาก มุงหลังคาด้วยแฝก สายใย เหล่านี้เกิดขึ้นได้เสมอ ไม่ว่าจะบน เตียงตั้ง บนเสื่อ ในจานสังกะสี หรือ ว่าชามแก้วใบสวย สายใยนี้จะเป็นอะไรไปไม่ได้ถ้า ไม่ใช่ความรัก ความเข้าใจที่วิ่งสานกัน ไปมาจากใจหนึ่งถึงอีกใจหนึ่งของผู้คน ใต้ชายคา ให้กลายเป็นแผ่นผืนสัมพันธ์ ที่ทอขึ้นมาเป็นแพรแห่งความรักผืนใหญ่ เพื่อพร้อมคลี่คลุมบ้านหลังนั้นไว้ให้อบ อุ่นด้วยความเข้าใจซึ่งกันและกัน ท่าม กลางการดำเนินชีวิตง่าย ๆ ไม่ซับซ้อน ด้วยบทบาทของสังคมผสมความแก่ง แย่งชิงดี หรือความรู้สึกไม่พอเพียง ของการกินใช้ในแต่ละวัน ไม่มีอาการ สำลักทางวัตถุอันเกิดจากการไม่ สามารถบรรจุสิ่งทั้งหลายในค่านิยม 66 เพราะเมื่อใด ทีมนุษย์สมบูรณ์เต็มที่ แล้วทีใจ เมื่อนั้นมนุษย์ จะเปลี่ยนจากตัวทำลาย มาเป็นผู้สร้าง ทํานุบารุง และรักษา วิมาน บนดิน ตนเองเป็นผู้โยงร้อย และสร้างความ สัมพันธ์ขึ้นมา ปัญหา จึงอยู่ที่ว่า จะเอาอะไร ในชีวิต ครอบครัวที่เป็นสุขกับความ พอดีในการดำเนินชีวิตหรือว่าความ มั่งคั่ง มีหน้ามีตา ได้ชื่อว่าเป็นคนเก่ง แต่ดวงใจแห้งแล้งเพราะขาดการต่อ เติมความรัก หรือการได้รับความรัก 99 อย่างเต็มที่จากคนที่เป็นที่รัก ด้วย เวลาทั้งหมดได้ถูกกลืนกินไปเสียสิ้น คนเมืองลงไปในวิสัยของการบริโภค ของแต่ละคนในแต่ละวันได้ ผิดกันไกลกับคนกรุง ผู้ปรุงเลิศ ให้กับการดำเนินชีวิตตั้งแต่เช้าจรดค่ำ จนเกิดความรู้สึกว่า ยี่สิบสี่ชั่วโมงที่ ธรรมชาติให้มานั้นไม่พอเพียงที่จะเจียด มาเป็นเวลาแห่งความสุข ความชื่นมื่น ระหว่างครอบครัว ระหว่างผู้คนที่ ในค่านิยมของการทำงาน และการ สร้างฐานะด้วยวัตถุธรรม ปล่อยให้ผู้ เป็นที่รักทุกคน ถูกเลี้ยงดู อบรมด้วย วัตถุ หรือด้วยเทคโนโลยี หรือใครก็ไม่รู้ ที่ล้วนปราศจากลมหายใจของความรัก ความผูกพัน ถึงเวลาแล้วหรือยังที่จะสร้าง วิมานบนดินที่จับต้องได้ ชื่นใจได้ให้ เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๕๕