การบรรยายธรรมและการสร้างบารมี : หน้า 84/121

ความประดับใจ lunisuğuäss su มภูดระดับ ข้าพเจ้า สุธัมโมจะบรรยายธรรม หลวงพี่วิชเชสโกได้ขอ นั้น ข้าพเจ้าได้ทราบข่าวการมรณภาพของหลวงพี่ ให้ข้าพเจ้าพูดให้ข้อคิด ข้าพเจ้าได้ปรารภถึงครั้งที่ กรุณาจาโรจนต้องหลบไปเช็ดน้ำตา เพราะหลวงพี่ รับประทานอาหารอยู่ร้านเจ๊กิมในวันที่มาถึง บึง กรุณาจาโรทุ่มเทให้วัดพระธรรมกายมาก แม้จะ ดร.นิคมและคุณพี่สมถวิลนั่งทานข้าวอยู่ ทราบว่าท่านไปดีก็อดเศร้าโศกไม่ได้ การที่หลวง ด้วยกัน ที่ข้าพเจ้าถามว่า ขึ้นภูกระดึงด้วย พ่อขึ้นมาก็ทำให้พวกเราปลาบปลื้มใจ ท่านถาม เฮลิคอปเตอร์ และเดินขึ้น ใครจะมีบุญมากกว่ากัน ผลการปฏิบัติธรรมของพวกเรา ให้กำลังใจและให้ และดร.นิคม ตอบว่า พอ ๆ กัน ซึ่งข้าพเจ้าก็ คำแนะนำ ที่สำคัญยิ่งคือท่านได้กรุณาตั้งชื่อ ขยายในที่ประชุมว่า ผู้ที่มีบุญมากอยู่แล้ว บุญอุ้ม “รัตนเมษ” ให้เป็นชื่อรุ่นของเรา เป็นชื่อที่ไพเราะ จะได้ขึ้น ฮ. ผู้ที่ยังบุญน้อยก็จะมีบุญเสริมให้ได้ มีความหมาย ข้าพเจ้าอดนึกถึงลูกเห็บเม็ดโตที่ สร้างบารมีและชำระจิตก่อนปฏิบัติธรรม ข้าพเจ้า พร่างพรูลงมากลางเดือนเมษายนไม่ได้ พระคุณ พูดย้อนถึงการที่พวกเราได้ใช้กรรมเพื่อสร้างบารมี ของหลวงพ่อช่างใหญ่หลวงยิ่งนัก ด้วยการเดินขึ้นภูกระดึง พร้อมกับเล่าเกร็ดเล็ก น้อยที่เกิดกับตัวข้าพเจ้าที่ต้องหอบถือพลาสติกใส่ บทสรุป ขวดน้ำ 6 ขวด และข้าวห่อ ๓ ห่อ สำหรับตัวเอง และดร.นิคมทั้ง ที่ก็ทราบ แต่ไม่ฉุกคิดว่า ดร. นิคมไม่ทานข้าวอีกแล้ว ก็ยังแบกติดตัวขึ้นไปจน ถึงหลังแป อย่างไรก็ตามข้าว ๒ ห่อที่ดร.นิคมไม่ หลังจากข้าพเจ้ากลับลงมาจากภูกระดึงพร้อม กับสมาชิกในรุ่น “รัตนเมษ” แล้วข้าพเจ้าได้สิ่งที่มี ค่ามากกลับมา คือนิสัยที่อยากปฏิบัติธรรมทุกเวลา ที่มีโอกาส ในระยะนี้ก็ทำได้โดยสม่ำเสมอในตอน ได้ทานก็ได้ให้ลูกหาบที่เดินผ่านไปได้รับประทาน เช้า ประมาณหนึ่งชั่วโมง ตอนกลางวันหลังอาหาร เป็นอาหารเที่ยง หลังจากนั้นหลวงพี่สุธัมโมได้แสดงธรรมให้ ก่อนนอนประมาณหนึ่งชั่วโมง หากได้นั่งรถเมล์ ข้อคิดแก่พวกเรา ซึ่ง กลางวันแล้วประมาณครึ่งชั่วโมง และตอนเย็น หรือแท็กซี่ระยะยาวพอก็จะได้เวลาปฏิบัติเพิ่ม ทำให้ สดชื่นและมีกำลังวังชาเหมือนตื่นนอนใหม่ ในช่วงวันที่ ๑๘-๑๙ เมษายน ๒๕๓๔ ซึ่ง เป็นสองวันสุดท้ายของการปฏิบัติธรรม กลิ่นไอ สำคัญที่สุดคือ ข้าพเจ้าไม่คาดหวังจะพบจะเห็น ความวุ่นวายข้างล่างคุกรุ่นขึ้นมาอย่างลดไม่ได้ อะไรล่วงหน้าเหมือนแต่ก่อน ปฏิบัติไปง่าย ๆ สบาย ๆ ข้าพเจ้ากับดร.นิคมปรารภว่า ไม่ช้าก็จะต้องกลับ ใจเย็น ๆ และได้พบว่ามีความก้าวหน้าไปอย่าง ลงไปสู่ความวุ่นวายอีกแล้ว จะน้อมใจปฏิบัติธรรม รวดเร็ว โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เข้าใจและน้อมนำใจ ได้เพียงใดก็ยังไม่ทราบ ตามที่หลวงพ่อธัมมชโยเทศน์นำได้ชัดเจนและง่ายขึ้น ในวันที่เดินทางกลับ (๑๙ เมษายน) ดร.นิคม ข้าพเจ้าอยากให้บุตรภรรยาและชาวโลกทั้งหลาย เดินลงคนเดียว ข้าพเจ้ามีโอกาสลงจากภูกระดึง ได้รับประสบการณ์เช่นนี้อย่างที่สุด ด้วย “บุญอุ้ม” พวกเรารู้สึกซาบซึ้งในความกรุณา ของหลวงพ่อธัมมชโยที่ขึ้นไปรับเราลงมา เช้าวัน ๒๔ กัลยาณมิตร เมษายน ๒๕๓๖