ข้อความต้นฉบับในหน้า
เรื่องเป็นราวเป็นประโยชน์ ให้เหมาะกับวัยเพื่อเตรียมตัวให้
พร้อมที่จะรับงานต่อจากพ่อ เพราะทำตัวเป็นเด็ก เมื่อ
อยากมีเมียเขาก็งอแงรบเร้าพ่อไปขอให้ ราวกับเด็กเล็กขอ
ของเล่นกระนั้น
ความไม่มีคุณลักษณะความเป็นคนดี รวมทั้งไม่มี
ความรับผิดชอบ ไม่นานธงฉานก็ต้องหย่ากับภรรยา
นางสาวทิพยางศ์ ดิสการ ลูกสาวคนเดียวของ
นางทอแสง ดิสการ นักธุรกิจอีกเหมือนกัน หล่อนบีบคั้น
สามีจนประสาทเสีย กลายเป็นบุคคลไร้ความสามารถ แล้ว
นำไปฝากเป็นคนไข้ภายในของโรงพยาบาลแห่งหนึ่ง โดย
ไม่ให้ลูกสาวรู้ แถมยังโกหกลูกด้วยว่าพ่อประสบอุบัติเหตุ
เสียชีวิตไปแล้ว
ทิพยางค์เติบโตขึ้นจากการเลี้ยงดูของแม่ ผู้ที่คอย
ระแวดระวังป้องกันไม่ให้ลูกไปเสียรู้ใคร ทั้งขยันขันแข็งที่
จะแสวงหาทรัพย์สินเงินทองเครื่องประดับมีค่า กับกิจการ
มั่นคงให้รายได้เป็นกอบเป็นกำ หล่อนเตรียมสิ่งเหล่านี้ไว้
ให้ลูกเพื่อว่า แม้ตัวเองตายไปแล้วลูกสาวจะได้อยู่อย่างสุข
สบาย
ผลของการฟูมฟักเลี้ยงดูของแม่ผู้หวาดระแวง ทำให้
ทิพยางค์ซึ่งค่อนข้างปัญญาทึบ เป็นคนอ่อนแอไม่กล้าตัด
สินใจทำสิ่งใดนั้น วันหนึ่งหล่อนกลับกล้าถึงขั้นเลือกผู้ชาย
คนหนึ่งที่แม่ไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งยวดมาเป็นสามี แต่ว่าใน
ที่สุดนั้น จากความเค็มและอะไร ๆ ที่ไม่ดีของแม่ ประกอบ
กับความไม่เอาไหนสักอย่างของทิพยางค์เอง ไม่นานหล่อน
ก็ต้องหย่ากับสามีเพื่อเอาใจแม่
ดูละครเรื่องนี้แล้วก็คิด ทั้งจารวี ทมนัย ทิพยางค์
ธงฉาน ทอแสง และธวัธ หากบุคคลเหล่านี้เดินเรียงหน้า
จากแผ่นกระดาษ ออกมาเพ่นพ่านปะปนกับชาวเรา เขาจะ
มีโอกาสได้ยินคำว่า “เกิดมาเพื่อสร้างบารมี” อย่างที่พวกเรา
คุ้นเคยไหม หรือว่ายังต้องรอต่อไปอีกหลายกัป เพื่อให้
เวลาพวกเขาหาลาภยศสรรเสริญสุขให้เต็มที่ ให้มีซะให้เข็ด
จะได้เกิดความคิดอยากค้นหาตัวเองขึ้นมาบ้าง
พวกเรา
วันนั้นของพวกเขาจึงจะเป็นอย่างเดียวกับวันนี้ของ
เพราะฉะนั้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ต้องอดทนให้ได้
นะคะ อย่าท้อ เดี๋ยวจะถอยไปติดกลุ่มกับพวกเขา เสียดาย
เวลาค่ะ
เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๐๒