การปฏิบัติธรรมและประสบการณ์ส่วนตัว : หน้า 81/121

15 6:46 ตอนไปเยี่ยมบ้านที่ลพบุรีกับพระภิกษุอีก ๔ รูป ไม่รู้เป็นใคร เมื่อไปถึงท่าอากาศยาน ทหารหรือ ได้ลองสอนโยมพ่อโยมแม่และญาติ รวมทั้งหลาน ไม่ก็ตำรวจ ยกห่อของซึ่งมีหนังสืออยู่เต็มโยนลง ชื่ออื้อและโอ๋ให้ปฏิบัติธรรม หลวงพี่ธวัชชัยซึ่ง ไปบนพื้นด้วยความโกรธ หนังสือกระจายเต็มพื้น ตอนนั้นท่านบอกว่า ยังเป็น “ใบลานเปล่า” ก็ ผมก็เปิดดูพาสปอร์ตว่าตัวเองทำอะไรผิดไป พอดี แนะนำวิธีนั่งสมาธิวิชชาธรรมกาย ปรากฏว่า “อ๋อ” สามารถเข้าถึงดวงปฐมมรรคโดยเร็ว วันรุ่งขึ้นก็ให้ สะดุ้งตื่นขึ้น” เมื่อแปรงฟัน ล้างหน้ากลับมาถึงบ้านพักแล้ว อ๋อนั่งอีก ปรากฏว่าอ๋อได้เห็นกายต่างๆ จนเห็น ข้าพเจ้าก็พูดกับดร.นิคมขณะเดินไปทานอาหารว่า พระธรรมกาย ทำให้หลวงพี่มีความมั่นใจในวิชชา ธรรมกายและปฏิบัติธรรมจนบรรลุผล “สงสัยเพื่อนอีกคนจะเป็นผม” ดร.นิคม หัวเราะ เพราะดูก็เชื่อว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว ในขณะที่ข้าพเจ้าฟังหลวงพี่ธวัชชัยเล่าเรื่อง ความเจ็บปวดยังคงระบมอยู่เช่นเดิม โดย เฉพาะช่วงเย็นทำให้นั่งไม่สบาย หลานนั้น พลันข้าพเจ้าก็เห็นภาพตนเองใส่เสื้อ สภาวะร่างกาย ขาวนั่งอยู่ ข้าพเจ้าก็ขนลุกซู่ขึ้นเพราะเมื่อตอนบ่าย ข้าพเจ้าก็เห็นตัวเองเหมือนกัน ช่วงหลังจากนั้นได้มีการปฏิบัติธรรม ข้าพเจ้า ก็รวมใจแต่ไม่มีอะไรก้าวหน้ามากนัก คงเป็น สภาวะจิตใจ เพราะใจจดจ่ออยู่กับการที่อยากเห็นตัวเองมากไป นั่นเอง ๑๖ เมษายน ๒๕๒๔ ดีขึ้นมากหลังจากขจัดความลังเลสงสัยไปได้ แล้ว จึงรู้สึกเบิกบานอิ่มเอิบ โดยเฉพาะเมื่อรับประ ทานอาหารเช้าเสร็จ ก็นึกถึงพระอาจารย์คือ หลวงพทง ๔ ว่าท่านเป็นครูที่ดี คอยให้กำลังใจ ข้าพเจ้าตื่นขึ้น เมื่อไฟสว่างขึ้น แต่ยัง และชี้แนะ บรรยายธรรมให้ฟังในสิ่งที่ทุกคนอยาก คงนอนเอนหลังและหลับตารวมใจอยู่ ดร.นิคม ฟังเช่น หลวงพี่วิชเชสโกพูดถึงการมีความเชื่อมั่น เคาะประตูเรียกให้ไปล้างหน้าแปรงฟัน ตอนเดิน ซึ่งเป็นรากฐานสำคัญของการปฏิบัติธรรม หลวงพี่ ออกจากที่พัก ดร.นิคมเล่าว่า “เพิ่งฝันไปหยก ๆ สัมมาปุญโญพูดถึงการเตรียมกายเตรียมใจเข้านั่ง ว่ากำลังจะขับรถจี๊บไปต่างประเทศกับเพื่อนคนหนึ่ง ธรรมะ ซึ่งต้องปฏิบัติตัวทั้งหยาบและละเอียดให้ เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๗๑