การเซ่นสรวงและความสุขของภูต : หน้า 27/121

แหละมันรับเครื่องเซ่น ถ้าว่ามนุษย์ พระทศพลจึงได้รับสั่งว่า พวกเหล่า ผู้ใดเซ่นสรวงมันเข้าละก็ มันรับ ภูตประจำถิ่นทั้งหลายเหล่าใด มา เครื่องสังเวยเหล่านั้น นี่พวกภูตทั้งนั้น ประชุมกันแล้วในเมืองนี้ก็ดี และ แล้วมันผดุงความสุขความสำราญให้ เหล่าใดประชุมกันอยู่ในอากาศก็ดี ได้เหมือนกัน มันให้ทุกข์ได้เหมือน สรรพภูตทั้งหลายจงเป็นผู้มีใจดีเถิด กัน พวกภูตเหล่านี้ แต่ว่าไม่ใช่ตัว หรือจงเป็นผู้ดีใจเถิด และจงเป็นผู้ ให้จริงนัก ตัวเขาใช้นะ ไม่ใช่ตัวจริง สดับสุภาษิตโดยเคารพเถิด เพราะ มีมากมายก่ายกองนัก มนุษย์ว่ามี เหตุว่า ท่านภูตทั้งสิ้นจงตั้งใจฟัง มาก มันก็มีมากพอกับมนุษย์อย่าง ท่านภูตทั้งหลายจงกระทำไมตรีจิต นี้แหละ ไม่ใช่มีนิดหน่อยหรอก มี ในหมู่มนุษยชาติประชาชน มากมายนัก พวกภูตเหล่านี้ ภูตเหล่านี้แหละ เมื่อพระ และ ใจอันใดอันหนึ่ง มีอยู่ในโลกนี้หรือ ในโลกอื่น หรือว่ารัตนอันใดอันประ ณีตในสวรรค์ รัตนทั้งหลายเหล่านั้น หาเทียมพระตถาคตเจ้าได้ไม่ ข้อนี้ เป็นข้อที่ลึกลับอยู่รัตนอันประณีตน่ะ มันเป็นสำคัญอยู่ ทรัพย์เครื่องปลื้ม ใจอันใดอันหนึ่งอันมีในโลก บัดนี้ ที่เราเป็นอยู่ในมนุษย์โลกนี้ อาศัย เครื่องปลื้มใจ ทรัพย์นั้นถ้าจะจัดออกไปเป็น มนุษย์เหล่าใดกระทำบวงสรวงทั้ง สองอย่างคือเรียกว่า สวิญญาณก กลางวันและกลางคืน เพราะเหตุ ทรัพย์ ทรัพย์ที่มีวิญญาณ อวิญ พุทธเจ้าไปปราบโรคในครั้งนั้น ปราบ นั้น ขอท่านภูตจงเป็นผู้ไม่ประมาท ญาณกทรัพย์ ทรัพย์ที่ไม่มีวิญญาณ โรคภัยในเมืองไพศาลีในคราวนั้น รักษาพวกมนุษย์เหล่านั้นเถิด สวิญญาณกทรัพย์ ทรัพย์ที่มีวิญ ไปพบพวกเหล่านี้เข้าในเบื้องต้น ว่ารัตนทรัพย์เป็นเครื่องปลื้ม ญาณนั้นเป็นทรัพย์เป็น อวิญญา เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๑๗