การแต่งงานและความหวังในการมีลูก : หน้า 107/121

มกับภรรยาแต่งงานอยู่กิน (1 กันมาสิบปี มีลูกด้วยกัน หนึ่งคนเป็นเพศชาย อายุอานาม ของแกนับถึงวันนี้แปดขวบเต็มพอ ดิบพอดี อันที่จริงนั้นระยะแรก ๆ ของ การแต่งงาน ผมได้ตั้งความหวังไว้ เป็นนักหนาว่าจะต้องมีลูกให้ได้สัก สามคน จะเป็นชายสองหญิงหนึ่ง หรือชายหนึ่งหญิงสองก็ได้ ผมไม่ เกี่ยงขอเพียงอย่างเดียวอย่าเป็นหญิง ล้วนหรือชายล้วนอย่างเดียวถือว่าดี เมื่อตั้งความหวังเป็นมั่นเป็น ทั้งนั้น เหมาะไว้แบบนี้ เวลาไปไหว้เจ้าไม่ ว่าศาลไหน ผมเป็นต้องบนบานกับ เจ้าทุกองค์ขอให้ผมมีพร้อมทั้งลูกชาย และลูกหญิงที่จะเป็นเพียงหญิงล้วน หรือชายล้วนนั้นอย่าได้เป็นโดยเด็ด มาด เรื่องไปไหว้และบนเจ้านั้น กลับมาบ้านแล้วผมจะเล่าให้ภรรยา ฟังด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่อง แม้ว่า เมื่อฟังแล้วเธอจะแสดงอาการเหมือน คนกำลังดมกลิ่นเน่าเหม็น หรือ บางครั้งก็พูดขัดคอขึ้นมาตรง ๆ ก็ ตาม มีครั้งหนึ่งเธอพูดขึ้นว่า “เที่ยวไปขอลูกกับผีกับเจ้า ระวังจะซวยไม่รู้ตัว” กล้าพูดจา ขวางโลกขนาดนี้ผมก็เลยตะคอกให้ แล้วเราก็เลยไม่พูดไม่จาไม่มองหน้า กันไปหลายวัน 66 บางวันแกดูเป็น ลูกชายจริง ๆ แต่บางวันแกไปเอา กระโปรงของแม่มา นุ่ง เอาเสื้อชั้นในของ แม่มาใส่ เอาลิปสติก สีแดง มาหาแก่น ทาหน้าทาปากเลอะ เทอะเปรอะไปทั่ว ผ่านรอบปีที่สองของการแต่ง งานไปเพียงเล็กน้อยเราจึงได้ลูกชาย คนนี้ แกเป็นเด็กที่มีรูปร่างหน้าตา อิ่มเอิบมีน้ำมีนวลมาตั้งแต่เกิด ใคร เห็นเป็นต้องชม ผมได้ยินทีไรหัวใจ โป่งพองขึ้นมาทุกที เมื่อมีลูกคนแรกแล้ว ปีต่อมา และต่อ ๆ มา ผมก็เริ่มตั้งหน้าตั้งตา รอน้องชายหรือน้องสาวของแกที่จะ ตามมาต่อไป รอแล้วรอเล่า รอติดต่อกัน มาอีกหลายปีโดยไม่มีวี่แววแต่อย่าง ใด ในที่สุดผมก็เลยตัดใจเลิกหวัง ต่อจากนั้นผมก็หันมาให้ความสนใจ กับลูกชายมากขึ้น คลุกคลีเล่นกับลูกไม่นาน ผมก็เริ่มพบเห็นพฤติกรรมบางอย่าง ในตัวลูก เป็นต้นว่า บางวันแกดู เป็นลูกชายจริง ๆ แต่บางวันแกไป เอากระโปรงของแม่มานุ่ง เอาเสื้อ ชั้นในของแม่มาใส่ เอาลิปสติกสีแดง มาทาแก้มทาหน้าทาปากเลอะเทอะ เปรอะไปทั่ว “แกคงนึกสนุกตามประสา เด็ก” ผมพูดกับภรรยาด้วยท่าทาง แสดงความเอ็นดูลูก “เป็นอย่างที่เฮียพูดก็ดี” “บางทีแกอาจจะอยากเลียน แบบแม่เล่น ๆ” “เลียนแบบเล่นน่ะ ไม่เป็น อะไรหรอก ฉันกลัวว่าจะเป็นการ เรียนรู้จริง ๆ เสียมากกว่า” “เธอพูดอย่างนี้ จะให้ฉัน หมายความว่ายังไง” เสียงผมห้วน เมษายน ๒๕๓๖ กัลยาณมิตร ๙๗